Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

EΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΙΣ – ΕΤΡΟΥΣΚΙΚΗ ΤΕΦΡΟΔΟΧΟΣ

Η κορύφωση του δράματος του Οιδίποδος. 


Ετρουσκική τεφροδόχος του 220 περίπου π.Χ. Η εκστρατεία των επτά ήταν ιδιαίτερα αγαπητό θέμα για τους Ετρόυσκους από τον 6ο π.Χ αιώνα.
Ανάμεσα στις δύο ακέφαλες φτερωτές δαιμονικές μορφές γονατισμένοι, κουρασμένοι από την άγρια μάχη γονατισμένοι είναι ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης που προσπαθούν να τους σηκώσουν δύο οπλίτες. Γονατιστός ανάμεσά τους ο Οιδίποδας με υφωμένο χέρι που είναι σαν να θρηνεί το χαμό της Βασιλικής γενιάς του. Πίσω του ένας οπλίτης που τον κρατάει για να μην σωριαστεί και αυτός στο έδαφος. Στην κορυφή της τεφροδόχου η τραγική μάνα, η Ιοκάστη, που απλώνει το χέρι της στον σκληρό Κρέοντα ζητώντας έλεος για τα παιδιά της.

Volterria Museo di Volterria, επαρχία Πίζας στην Τοσκάνη.


ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΣ Ο ΤΡΕΣΑΣ [ Ο Δειλιάσας].

ΕΙΣ ΕΚ ΤΩΝ 300 ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ
Ο Αριστόδημος ήταν Σπαρτιάτης πολεμιστής, ένας από τους πολλούς που στάλθηκαν στη μάχη των Θερμοπυλών. Ήταν ένας από τους δύο Σπαρτιάτες επιζώντες, και δεν συμμετείχε στην τελευταία μάχη. 
Μαζί με ένα σύντροφο του, τον Εύρυτο, ο Αριστόδημος έχασε το ένα του μάτι λόγω μόλυνσης, για αυτό και ο Λεωνίδας τους διέταξε να επιστρέψουν στη Σπάρτη πριν τη μάχη, αλλά ο Εύρυτος επέστρεψε, έστω και τυφλός, και σκοτώθηκε.
Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος πίστευε ότι αν και ο Αριστόδημος και ο Εύρυτος επέστρεφαν ζωντανοί, ή αν ο Αριστόδημος επέστρεφε μόνος του, και άρρωστος, δεν θα είχε κατηγορηθεί από τους Σπαρτιάτες. Ωστόσο, επειδή ο Εύρυτος επέστρεψε και πέθανε στη μάχη, ο Αριστόδημος θεωρήθηκε δειλός και η πράξη του θεωρήθηκε ταπεινωτική για τους συμπατριώτες του - όπως είπε ο Ηρόδοτος, «κανένας άνθρωπος δεν του μιλούσε - τον αποκαλούσαν Αριστόδημος ο τρέσας» (δηλαδή ο δειλός).
Στη μάχη των Πλαταιών, ο Αριστόδημος πολέμησε με μανία, ώστε οι Σπαρτιάτες να θεωρήσουν ότι λύτρωσε τη ψυχή του. Παρά το γεγονός ότι αφαίρεσε το "μαύρο σημάδι" του ονόματός του, δεν θα τον βραβεύσουν με κάποια ειδική τιμή για την ανδρεία του, γιατί είχε αγωνιστεί με αυτοκτονική απερισκεψία. 
Οι Σπαρτιάτες θεωρούσαν περισσότερο ήρωες αυτούς που πολεμoύσαν, ενώ ταυτόχρονα εξακολουθούσαν να επιθυμούν να ζήσουν. Ο Αριστόδημος κατηγορήθηκε ως τρελός από τη φάλαγγα και ήταν βαριά τραυματισμένος, αλλά κατάφερε να επιζήσει ως τη λήξη των Ελληνοπερσικών Πολέμων, δηλ. ως τη μάχη του Ευρυμέδοντα. 
Λέγεται επίσης ότι τελικά σκοτώθηκε στην Μάχη των Πλαταιών και έτσι ξέπλυνε την ντροπή που τον κυνηγούσε από την μάχη των Θερμοπυλών.
Ο άλλος επιζώντας των 300 ήταν ένας άνδρας ονόματι Παντίτης, ο οποίος στάλθηκε από τον Λεωνίδα σε μια πρεσβεία στη Θεσσαλία. Απέτυχε να επιστρέψει στις Θερμοπύλες την ώρα της μάχης, και αφού κατάλαβε ότι ήταν σε δυσμένεια, κρεμάστηκε.

"Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΛΓΙΝ".

ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ- Ελλάδα, 400-300 π.Χ.
"Ένας σπάνιος Ελληνικός μαρμάρινος Θρόνος" από τα λεγόμενα Ελγίνεια κλεμμένα Ελληνικά γλυπτά και αγάλματα που ο Έλγιν μετέφερε στην Αγγλία. Βρισκόταν στην Αθήνα, πιθανόν στο θέατρο του Διονύσου και θα ήταν ίσως ένα κάθισμα της τιμής για τον άρχοντα της πόλης. Η διακόσμηση στις πλευρές του θρόνου φαίνεται να συνδέονται με αυτή την επίσημη λειτουργία. 
Οι δύο συμπληρωματικές σχηματικές παραστάσεις απεικονίζουν ιστορίες της απελευθέρωσης της Αθήνας, ένα ιστορικό και ένα μυθολογικό. 
Το 514 π.Χ., ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης προσπάθειας τους να δολοφονήσουν τον Πεισιστρατίδη τύραννο Ιππία, σκότωσαν τον αδελφό του τον Ίππαρχο, βάζοντας έτσι τις βάσεις για την ανάπτυξη της δημοκρατίας στην Αθήνα. 
Η εικόνα των Τυραννοκτόνων στο θρόνο αναπαράγει ένα διάσημο άγαλμα του ζεύγους που κάποτε βρισκόταν στην Αγορά της Αθήνας που σήμερα είναι γνωστό από ρωμαϊκά αντίγραφα. 
Η άλλη σκηνή στο θρόνο πιθανότατα απεικονίζει τον Αθηναίο ήρωα Θησέα να μάχεται μια Αμαζόνα κατά τη διάρκεια της θρυλικής εισβολή των Αμαζόνων στην πόλη των Αθηνών, μια αλληγορία στην ουσία των βαρβαρικών επιδρομών στα Ελληνικά εδάφη. 
Από ένα μέρος της επιγραφής που υπάρχει στο πίσω μέρος του θρόνου ΒΟΕΘΟΣ……., ίσως να καταδεικνύεται το όνομα του γλύπτη του θρόνου. Ο θρόνος ήταν κάποτε στη συλλογή του Άγγλου λόρδου αρχαιοκάπηλου Έλγιν.
Βρίσκεται στο Μουσείο J. Paul Getty