Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

ΘΕΟΔΩΡΙΑΝΑ. ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΑΡΤΑΣ


Θεοδώρα Εξάρχου



Τα Θεοδώριανα, είναι ένα κεφαλοχώρι του νομού Άρτας «λίαν ορεινόν και δυσχείμερον», ογδόντα χιλιόμετρα από την Άρτα και βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με τον νομό Τρικάλων. Είναι σκαρφαλωμένο σε μια απάνεμη πλαγιά με κλίση νοτιοανατολική των ανατολικών Τζουμέρκων. 
Στην πλατεία, στο κέντρο του χωριού, με τον επιβλητικό πλάτανο, το υψόμετρο δείχνει 960 μέτρα. Ανατολικότερα και σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων, καμιά εικοσιπενταριά σπίτια, στη δεξιά όχθη του Αχελώου, είναι το Σκαρπάρι, ο δεύτερος οικισμός της Κοινότητας Θεοδωριάνων. Τα Θεοδώριανα είναι ένα χωριό φωλιασμένο στα πράσινα φύλλα, στο άγριο δάσος και στο παρθένο χορτάρι, παραδομένο στο θρόισμα των πλατάνων, των ελάτων, στο μουρμουρητό των τρεχούμενων νερών που φιλάνε τις μικρές ξανθιές πέτρες και επάνω τους αφήνουν τα μυστικά των ανθρώπων και των καιρών που πέρασαν. Χωμένο μέσα στο δάσος, μοιάζει σαν πίνακας ζωγραφισμένος από «χέρι θεού». 
Λένε ότι τα πολύ παλιά χρόνια, τότε που οι Ολύμπιοι Θεοί πολεμούσαν με τους Τιτάνες, για να φτιάξουν κάστρα, πέταγαν μεγάλους βράχους, που έγιναν βουνά, άνοιξαν δρόμους για να περνάνε, που έγιναν χαράδρες και μονοπάτια, που έγιναν δρόμοι και ποτάμια όταν έλιωναν τα χιόνια άφθονο νερά έφτιαξαν τα δάση. Και όταν τελείωσε ο πόλεμος, οι στρατοί τους με τους ανθρώπους τους, έστησαν τα χωριά για ζήσουν και θυμούνται και να λένε για τους μεγάλους αυτούς παλιούς πολέμους. Ένα τέτοιο χωριό λένε ότι είναι και τα Θεοδώριανα, ένα χωριό δώρο των Θεών που κάποτε τους λάτρεψαν σ΄αυτόν εδώ τον τόπο. Τα Θεοδώριανα στα βάθη των αιώνων ιστορική συνέχεια της αρχαίας Θεοδωρίας . Η αρχαία Αθαμανία και οι Αθαμάνες οι μακρινοί τους πρόγονοι. 
Η ΣΟΥΔΑ 
Το σήμα κατατεθέν των Θεοδωριάνων, είναι η ΣΟΥΔΑ, πόλος έλξης για χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Τα παγωμένα νερά του «Γκούρα» γκρεμίζονται από 25 μέτρα ύψος, αφού πρώτα προλάβουν να χωριστούν στα δυο, σχηματίζοντας δυο υπέροχους καταρράχτες. 
Το θέαμα είναι μοναδικά υπέροχο. Η διαδρομή πολύ εύκολη, ακόμα και για τα μικρά παιδιά. Μπορεί κάποιος να φτάσει με τα πόδια από το χωριό ακολουθώντας το σηματοδοτημένο μονοπάτι, έχοντας πάντα δίπλα του το αρδευτικό αυλάκι, που ξεκινάει πιο κάτω απ’ τους καταρράχτες και φτάνει μέχρι το χωριό. Η διαδρομή, με τα πόδια διαρκεί περίπου πενήντα λεπτά. 
ΡΕΜΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ 
Το συναντάµε καθώς κατεβαίνουµε για το χωριό. Ακολουθώντας το μονοπάτι δίπλα από το ρέμα, µέσα σε ένα δάσος από έλατα, συναντάµε πολλούς μαγευτικούς καταρράχτες, βγαλµένους σαν από παραµύθι. Το νερό ρίχνεται από τεράστιους βράχους, σχηματίζοντας συνεχόμενους καταρράχτες και καταπράσινες λίμνες. Το φως του ήλιου µόλις και µετά βίας διαπερνάει τα πυκνά πλατάνια που τις σκεπάζουν. Η βουτιά στα κρύα νερά είναι αναπόφευκτη. 
ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ 
Ένα χιλιόμετρο έξω απ’ το χωριό και πάνω στο δρόμο για τα Τρίκαλα, βρίσκεται το παλιό πέτρινο γεφύρι του ποταμού Γκούρα. Είναι μονότοξο. Χτίστηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα, με τη γνωστή ηπειρώτικη αρχιτεκτονική. 
ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 
Κάθε Δεκαπενταύγουστο χιλιάδες συγχωριανοί, φίλοι και επισκέπτες πάνε στα Θεοδώριανα για το τοπικό πανηγύρι. Έχει έντονο το χαρακτήρα του ανταμώματος μεταξύ των συγχωριανών. Είναι η ευκαιρία να βρεθούν συγγενείς, παιδικοί φίλοι, να τα πουν, να μάθουν γι’ αυτούς που λείπουν, να θυμηθούν αυτούς που έφυγαν για πάντα. Η πομπή των προσκυνητών το πρωί του Δεκαπενταύγουστου, κατεβαίνει στο χωριό με τα πόδια, απ’ το εξωκκλήσι της Παναγίας. Η εικόνα προηγείται, στα χέρια πιστών. Εικόνες, που δίνουν έναν ιδιαίτερο τόνο κατάνυξης και παραπέμπουν σε παλιότερες πιο αυθεντικές εποχές. Αλλά αυτό που έχει κάνει το πανηγύρι ξακουστό, είναι ο χορός το απόγευμα στις 15 και 16 Αυγούστου. H καμπάνα δίνει το σύνθημα και όλοι συγκεντρώνονται στην πλατεία του χωριού. Χορεύουν το «διπλοκάγγελο», που έχει τις ρίζες του στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Λέγεται διπλοκάγγελο γιατί οι χορευτές κάνουν χορεύοντας καγγέλια δηλαδή φιδωτές στροφές καλύπτοντας όλη την πλατεία. Ο χορός σχηματίζει δυο σειρές. Μπροστά οι γυναίκες και πίσω οι άντρες. Το τραγούδι της Κωστηλάτας με τις παραλλαγές του, γνωστό στο πανελλήνιο, που τραγουδιέται και χορεύεται στο διπλοκάγγελο, προσδίδει στο πανηγύρι τον ηρωικό χαρακτήρα που χρειάζεται. Αναφέρεται στο λιβάδι της Κωστηλάτας και θυμίζει τον αγώνα και τον ξεσηκωμό των Θεοδωριανιτών κατά των τσιφλικάδων, που το είχαν αγοράσει από τους Τούρκους.

ΘΕΟΔΩΡΙΑΝΑ




















Η ΣΟΥΔΑ 














ΡΕΜΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ 









ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ 





ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 














Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΤΑ ΘΕΟΔΩΡΙΑΝΑ































©Επιμέλεια παρουσίασης και φωτογράφισης: Θεοδώρα Εξάρχου

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Ο Ποσειδώνας στα Κανάρια Νησιά





Το χάλκινο άγαλμα του Ποσειδώνα, ύψους πλέον των τεσσάρων μέτρων βρίσκεται στην παραλία Μelenara στο νησί Gran Canaria [Μεγάλα Κανάρια] των Καναρίων Νήσων. Η παραλία Μelenara είναι στα νότια της πρωτεύουσας Λας Πάλμας και απέναντι από την Αφρική. Το άγαλμα του Ποσειδώνα στηρίζεται σ΄ένα βράχο, τριάντα [30] από την παραλία και μοιάζει σαν να έρχεται από την απέναντι ακτή της Αφρικής. Μετά από μια ισχυρή και βίαια τρικυμία το δεξί χέρι του αγάλματος, από το ύψος του ώμου,  αποκολλήθηκε και χάθηκε στην θάλασσα και μέχρι και σήμερα δεν έχει επισκευαστεί.

































ΚΑΝΑΡΙΕΣ ΝΗΣΟΙ
Οι Κανάριες Νήσοι, (ισπανικά: Islas Canarias), είναι μια σειρά νησιών με έκταση 7.446,95 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.082.655 κατοίκους, που βρίσκεται ΒΔ. της Αφρικής στον Ατλαντικό ωκεανό και μόλις 350 περίπου μίλια έναντι και δυτικά των ακτών του Μαρόκου. Αποτελεί αυτόνομη διοικητική περιοχή της Ισπανίας και ορίζεται από τις επαρχίες Λας Πάλμας και Σάντα Κρουθ Ντε Τενερίφε. Περιλαμβάνει επτά κύρια νησιά: τη Μεγάλη Κανάρια ή Γκραν Κανάρια, την Φουερτεβεντούρα, την Λανθαρότε, την Τενερίφη, την Λα Πάλμα, τη Γκομέρα, το Ελ Ιέρρο και πολλά άλλα μικρότερα.  Οι Κανάριες νήσοι βρίσκονται βόρεια του Τροπικού του Καρκίνου και έχουν χαρακτηριστικό υποτροπικό ξηρό κλίμα. Οι θερμοκρασίες είναι υψηλές, με μικρές διακυμάνσεις, τις ίδιες περίπου της Βορείου Αφρικής. Το έδαφός τους είναι ηφαιστειογενές με τη μεγαλύτερη κορυφή το Πίκο Ντελ Τέιδε (3.720 μ.). Δεν υπάρχουν ποταμοί παρά μόνο χείμαρροι. Εδώ φύονται φοίνικες μόνο του είδους Phoenix canariensis, κακτοειδή αλλά και ευκάλυπτοι και πεύκα.
Τα νησιά αυτά αν και φαίνεται ιστορικά να ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες, φέρονται να κατοικήθηκαν από τους Καρθαγένιους (Φοίνικες). Την ονομασία Κανάρια φαίνεται να την έδωσε ο ιστορικός Πλίνιος από τους άγριους σκύλους (λατινικά «canes») που ζούσαν σε αυτά. Κατα μια πιο πιθανή ετυμολογία το όνομα προέρχεται απο τις φώκιες που ζούσαν εκεί, canes marinus, "θαλάσσια σκυλιά".
Κατά τον 12ο αιώνα κατελήφθησαν από τους Άραβες και παρέμειναν σε αυτούς μέχρι το 1334 που το κατέλαβαν Γάλλοι εξερευνητές. Ο Πάπας Κλήμης Στ΄ το 1344 παραχώρησε τα νησιά στην Καστίλη. Έτσι, όταν το 1402 τα νησιά κατέλαβε ο Γάλλος εξερευνητής Ζαν ντε Μπετανκούρ εν ονόματι του Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης, το 1404 ανέλαβε Βασιλεύς των Καναρίων νήσων. Μετά όμως από την κατάληψή τους από τους Πορτογάλους και την Ισπανοπορτογαλική συνθήκη του 1479 τα νησιά περιήλθαν στην Ισπανία, ολοκληρωτικά, περί το τέλος του 1490. 
Οι ιθαγενείς κάτοικοι, οι λεγόμενοι Γουάντσε (Guanche) είναι αφρικανικής καταγωγής Βέρβεροι.
Στα νησιά μιλιέται η καστιλιανική διάλεκτος, με ελαφρά ανδαλουσιανή προφορά.