Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Η πικρή Αλήθεια για την εθνική τραγωδία

AΤΙΛΛΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1974



ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΑΡΑΝΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ...
Το καλοκαίρι του 1974 στην Κύπρο συντελέσθηκε ένα καταπληκτικό για την ελληνική ιστορία γεγονός: 
Τουρκικά τανκς δέχονται πυρά σε δρόμο προς Κερύνεια
Κατάληψη από ξένη δύναμη εδαφών [την Τουρκία] όπου κατοικούσε εδώ και χιλιάδες χρόνια Ελληνισμός, χωρίς ο υπόλοιπος Ελληνισμός να αντιδράσει, να αμυνθεί, να πολεμήσει. 
Το γεγονός είναι καταπληκτικό, γιατί ποτέ άλλοτε δεν συνέβη κάτι παρόμοιο στα τρεις χιλιάδες χρόνια της ιστορικής παρουσίας της Ελληνικής Φυλής. Οι Έλληνες πάντοτε μέχρι το καταραμένο καλοκαίρι του 1974, χωρίς να είναι πολεμοχαρείς, υπάκουαν τυφλά σ’ έναν δικό τους Ιστορικό νόμο:  
Όταν τους κτυπούσαν, ανταπέδιδαν το χτύπημα, με πείσμα, με λύσσα, με μίσος, με "παραλογισμό", ανσύμφωνα με την κακομοιριασμένη λογοκρατία του Δυτικού ανθρώπου:  παραλογισμός είναι να πολεμάς ένα πολύ ισχυρότερο αντίπαλο σου χωρίς καμιά ελπίδα να τον νικήσεις — και βέβαια στο τέλος να νικιέσαι. Και χάρη στον "παραλογισμό" αυτόν ο Ελληνισμός επέζησε. Γιατί την Ιδέα του Ελληνικού ‘Έθνους δημιουργούν, σφυρηλατούν και διατηρούν αθάνατη πιο πολύ ολοκαυτώματα σαν τις Θερμοπύλες, το Μεσολόγγι, το Άρκάδι, παρά οι νίκες και οι θρίαμβοι. 
ΤΟ ΟΛΕΘΡΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1974
Ποιο ήταν το ολέθριο γεγονός πού συνέβη πριν από σαράντα δύο χρόνια???  [1]
Η κατάληψη του βόρειου τμήματος της Κύπρου??? 
Η σφαγή ή ο ξεριζωμός χιλιάδων Ελλήνων??? 
ΟΧΙ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ!!! 
Βομβαρδισμός της Λευκωσίας
Ούτε η κατάληψη μιας ελληνικής περιοχής, ούτε ή καταστροφή ή ακόμη και η θανάτωση ενός αριθμού Ελλήνων — όσο κι αν τα γεγονότα αυτά θλίβουν και τραυματίζουν κάθε ελληνική καρδιά — υπήρξαν οι πιο καταστρεπτικές για την Ελλάδα εξελίξεις, από όσες συνέβησαν τις μέρες, εκείνες. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε έδαφος ούτε λαός, είναι ιδέα και σαν ιδέα επέζησε ακόμη και σε περιόδους πού δεν διέθετε ούτε μια σπιθαμή έδαφος —γιατί όλα τα εδάφη της είχαν καταληφθεί ακόμη και σε περιόδους που δεν στηριζόταν ούτε σ’ ένα δικό της πολίτη — γιατί οι Έλληνες είχαν γίνει πολίτες άλλου Κράτους, όπως συνέβει κατά τους ατελείωτους αιώνες της Ρωμαιοκρατίας και της Τουρκοκρατίας.
Η ΑΝΑΝΔΡΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟ 1974 
Το ολέθριο, το δυσοίωνο, το ιστορικά καινούργιο, όσο και ασήκωτο γεγονός του καλοκαιριού του 1974 είναι η άνανδρη αδιαφορία με την οποία το Έθνος —ηγεσία και λαόςαντιμετώπισε την ταπείνωση την ατίμωση, τον εξευτελισμό. Οι παραστρατημένοι  άρχοντές μας, πολιτικοί και στρατιωτικοί, δέχτηκαν το ράπισμα, με μοναδική ανησυχία πως θα επιβιώσουν, πως θα δικαιολογηθούν για την εθνικά άτιμη αδράνεια τους. Αγωνίζονταν να σώσουν την έρημη την εξουσία τους, και όχι την Κύπρο, ούτε την τιμή του υβριζόμενου Έθνους.
Τουρκικά τανκς
Η κατεστημένη ηγεσία μας, επικαλείτο σφάλματα προκατόχων της, μιλούσε για "μωρούς" και "άφρονες", σαν "πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε" —όπως λέγει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός— προσφεύγοντας και ζητώντας... την σωτηρία στις ολονύκτιες συνεδριάσεις του καφενείου του ΟΗΕ, κατηγορούσε τους πάντες και το πάντα, και το μόνο πού δεν έκανε ήταν το να δώσει μια διαταγή, για να ρίξει ένας‚ Έλληνας φαντάρος έστω μια ντουφεκιά στον αδυσώπητο και ανηλεή βάρβαρο Τούρκο πού οργίαζε εντελώς άθικτος και υλοποιούσε εντελώς ανενόχλητος παλαιά κατακτητικά σχέδιά του. 
Και όταν ο δείκτης της εθνικής προδοσίας έφθασε στο υψηλότερο σημείο του —στις 14 Αυγούστου, με την πλήρη και πάλι αδράνεια των αρχόντων μας απέναντι στη δεύτερη, εντελώς απρόκλητη τουρκική επίθεσηη κυνική ηγεσία μας είπε απλώς —άκουσον, άκουσον— ότι αποχωρεί από το ΝΑΤΟ, λες και η ευθύνη για την επιβίωση του Ελληνισμού βαρύνει τους Καουμπόϋδες πού διοικούν τα επιτελεία των Βρυξελλών και επομένως "τιμωρόντάς" τους, απαλλάσσονται πάσης ευθύνης η ελληνική κυβέρνηση, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, η ελληνική πνευματική ηγεσία, όλοι χωρίς εξαίρεση... Θα ταίριαζε περισσότερο σε τέτοιους άρχοντες, κάποιος ρόλος σε ελαφριά οπερέττα, αντί του ρόλου της υπεύθυνης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας ενός πανάρχαιου και ηρωικού Έθνους...

Η ΠΙΚΡΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 1974 

Αλλά και η ανώνυμη μάζα των Ελλήνων παρασυρμένη από τον κατήφορο της εθνικής προδοσίας τής ηγεσίας, αλλά και χαυνωμένη από τον υλισμό και τον διεθνισμό που σαν αδηφάγα σαράκια κατατρώγουν την εθνική ψυχή, δέχθηκε έντρομη ή αδρανής την εθνική ταπείνωση. Με την εξαίρεση ορισμένων περιοχών, όπου διατηρείται το ηρωικό πνεύμα των πατεράδων μας, στις υπόλοιπες πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας ο φόβος ή το λιγότερο η άνανδρη απάθεια βασίλευε στις ψυχές των γιων της γενιάς του 1940.
ΣΑΡΑΝΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ 
Σήμερα, σαράντα δύο χρόνια [2] μετά την επαίσχυντη εκείνη μαζική ανανδρία που κατέλαβε τους Έλληνες, ας πούμε την μαύρη αλήθεια: Ο Έλληνας της 2Οής Ιουλίου 1974, της ημέρας που κηρύχθηκε η επιστράτευση δεν είχε καμιά θέληση να αντιμετωπίσει τον νέο εισβολέα και δεν θύμιζε σε τίποτα τον πατέρα του, που ξεκίνησε στην επιστράτευση της 28ης Οκτωβρίου 1940 με την στέρεη απόφαση να συντρίψει τον τότε Ιταλό υβριστή του Έθνους μας.

Ελλαδίτες οπλίτες της ΕΛΔΥΚ
Φοβερά ενοχλημένος, γιατί έχανε την άθλια ησυχία του, ο Έλληνας του 1974, προσπαθούσε να βρει δικαιολογίες της ανανδρίας του, από τον πρόστυχο ισχυρισμό ότι "στην Κύπρο έγινε η εισβολή και όχι στην Ελλάδα" [ενώ σκοτώνονταν εκεί εκατοντάδες Ελλαδίτες μαζί με τους Ελληνοκύπριους], μέχρι τον παιδαριώδη ψίθυρο ότι δήθεν δεν είχαμε όπλα [ενώ είναι βέβαιον, ότι οπλίστηκαν μέσα σε τρεις ημέρες τουλάχιστον 800.000 επίστρατοι]. Και ίσως να αισθάνθηκε ανακούφιση, όταν σε λίγες μέρες πείστηκε ότι η "προδοτική" ηγεσία μας ήταν πια ολοφάνερο, ότι θα απέφευγε με κάθε τρόπο τον πόλεμο, έστω και αν ό Τούρκος έπαιρνε όλη την Κύπρο, όλη την Θράκη, όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου! Σ΄αυτό το έσχατο σημείο ηθικής εξαθλίωσης τον έχει καταντήσει ο υλισμός που έντεχνα του μεταδίδει ο σύγχρονος Διεθνισμός τον Ελληνικό λαό, για να τον ευνουχίζει πολιτικά και να εξουσιάζει, χωρίς προβλήματα, την άτυχη πατρίδα μας. 

Το NORATLAS που κατερίφθει στον Τύμβος της Μακεδιοίτισσας
Σκεπάστηκε με άμμο για να μην γίνει εμφανής η εμπλοκή της
Ελλάδος στις εχθροπραξίες......... Οποία ντροπή!!!
Η προδοσία, η δειλία και η απάθεια υπήρξαν οι πραγματικές αντιδράσεις του Έθνους —ηγεσίες και λαού— κατά την διάρκεια τής κρίσεως του 1974. Αυτή είναι η γυμνή και πικρή αλήθεια, απελευθερωμένη από προπετάσματα καπνού με τα οποία όλοι προσπαθούμε μέχρι σήμερα να την καλύψουμε, για να δικαιολογήσουμε την εθνική αναξιότητα μας. Αλλά αυτή είναι επίσης και η πιο αδιαμφισβήτητη απόδειξη, ότι το Ελληνικό Έθνος νοσεί βαριά, ίσως νοσεί όσο δεν νόσησε ποτέ σ’ όλη την διάρκεια τής ιστορικής του διαδρομής μέσα στον Χρόνο.
Και όχι μόνον αυτό. Σήμερα, σαράντα δύο χρόνια μετά την ατίμωση, το άρρωστο Ελληνικό ‘Έθνος αποδεικνύει, ότι δεν έχει τη θέληση ούτε να γιατρευθεί. Κανείς πια δεν θυμάται και κανείς δεν κρίνει τη στάση και τις ευθύνες των διαφόρων υπευθύνων της εθνικής ντροπής. 

Και όμως, αν δεν υπάρξει ποτέ στα στήθη μερικών Ελλήνων η θέληση να εξασφαλίσουν την επιβίωση του Έθνους, το πρώτο που πρέπει να επιδιώξουν είναι να εξαγνίσουν τον Ελληνισμό από τη ντροπή του 1974, τιμωρώντας σκληρά, ανελέητα τους προδότες, όπου κι αν βρίσκονται. Αν "ξεπεράσουμε" την ντροπή, εκείνη, χωρίς αντίδραση [όπως και δεν τιμώρησε και καμιά άλλη αντεθνική πράξη των κρατούντων μέχρι και σήμερα, αλλά αντίθετα τις επιβράβευσε ξαναεκλέγοντάς τους], είμαστε σαν Έθνος νεκροί, και μόνο ένας νεκροθάφτης λείπει, για να μας σβήσει οπό τον παγκόσμιο χάρτη. Το μαύρο φάντασμα της άνανδρης εθνικής συμπεριφοράς θα δουλεύει σαν "κρυφή πληγή", θα παραλύει το ένστικτο της εθνικής μας αυτοσυντήρησης και θα τροφοδοτεί μέχρι θανάτου το μικρόβιο της προδοσίας, της μειοδοσίας και της ατιμίας που προσέβαλε το Έθνος μας και κατατρώγει ανενόχλητο τις σάρκες του.
ΣΧΟΛΙΑ
[1] το άρθρο δημοσιεύτηκε το 1979 και γράφει στο κείμενο: πριν πέντε χρόνια
[2] πέντε χρόνια στο κείμενο
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΔΑΥΛΟΣ [1ος κύκλος] τον Ιούλιο του 1979 με τον τίτλο: ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ.......Συντάχθηκε από επιτροπή.

ΕΛΛΑΔΙΤΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛ.ΔΥ.Κ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΕΙΣΒΟΛΕΑ