Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΣΤΟ ΝΗΣΑΚΙ "ΒΙΔΟ" ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟ 425 π.Χ.

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ: ΤΟ ΝΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΒΙΔΟ 

Το σημερινό της όνομα Βίδο το οφείλει στον Βενετό Guido Maliperi που ήταν ιδιοκτήτης του νησιού από τα τέλη του 14ου μ.Χ αιώνα και είναι μια λεκτική παραφθορά του Ιταλικού Guido [=Vido=Βίντο=Βίδο=Το νησάκι του Βίδο].


ΤΟ ΝΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΒΙΔΟ, ΤΟ ΝΗΣΑΚΙ ΤΩΝ ΑΔΙΚΑΙΩΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Το νησάκι του Βίδο των 538 στρεμμάτων βρίσκεται 1200 μέτρα από το λιμάνι της Κέρκυρας. Λόγω του μικρού του μεγέθους κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί περισσότερο σκόπελος παρά νησάκι. Η ιστορία του, από την αρχή της γνωστής ιστορίας, ταυτίζεται με την ιστορία της ζωής των κατοίκων της Κέρκυρας. Σε περιόδους ειρήνης, όπως άλλωστε είναι και σήμερα, ήταν θέρετρο αναψυχής και διακοπών των Κερκυραίων. 
Σε περιόδους όμως παρακμής, εισβολών, πολέμων και καταστροφών, το νησάκι του Βίδο μεταβαλλόταν σε "κρανίου τόπο", σε νησάκι αίματος και θανάτουΤότε το σκέπαζε ο φόβος, ο πόνος, η αγωνία, η δυστυχία, το κλάμα και ο τρόμος του επερχόμενου. Δεκάδες χιλιάδες οι αιχμάλωτοι Κερκυραίοι, που οδηγήθηκαν στου Βίδο, που άγρια βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν χωρίς κανένα οίκτο από τους εισβολείς. 
Αθηναίοι, Συρακούσιοι, Ρωμαίοι, Γότθοι, Νορμανδοί, Βενετοί, Τούρκοι, αδελφοκτόνοι σπαραγμοί, ρήμαξαν την Κέρκυρα και στο νησάκι του Βίδο εξολόθρευσαν χιλιάδες Κερκυραίους. 
Ματωμένο το πέρασμα του νησιού του Βίδο στην ιστορία. Κατά την διάρκεια του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, το 1916, υπήρξε χώρος θανάτου και ταφής χιλιάδων Σέρβων στρατιωτών που το ονόμασαν γι΄αυτό το "νησί των Νεκρών"
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙEΣ ΤΟΥ ΒΙΔΟ 
Το νησάκι του Βίδο των 538 στρεμμάτων
βρίσκεται 1200 μέτρα από το λιμάνι της Κέρκυρας.
Πτυχία, το νησί της Ήρας ή Ηραίου νήσος, Άγιος Στέφανος, insulam Guido,  ile de la paix, δηλαδή "το νησί της Ειρήνης". το νησάκι του Βίδο, πολλές οι ονομασίες του νησιού στην πορεία του στο μονοπάτι της ιστορίας.
ΠΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΗΡΑΣ 
Το νησάκι του Βίδο στην αρχαιότητα λεγό-ταν Πτυχία [Νήσος με πολλές πτυχές - κολπί-σκους] και Ηραίου Νήσος [Νήσος της Ήρας] όπως καταγράφουν οι Θουκυδίδης στην Ιστορία του Πελοπον-νησιακού Πολέμου και ο Αλεξανδρινός Κλαύδιος Πτολε-μαίος [90-168μ.Χ] στο έργο του Γεωγραφικά. 
Γράφει ο Θουκυδίδης ότι κατά την διάρκεια του Πελο-ποννησιακού Πολέμου εξεγέρθηκαν οι Δημοκρατικοί της Κέρκυρας που υποστήριζαν τους Αθηναίους εναντίον των φιλοσπαρτιατών Ολιγαρχικών και τους οποίους αφού τους συνέλαβαν, τους εξόρι-σαν στην Πτυχία [=Βίδο]Όταν όμως οι Ολιγαρχικοί προσπάθησαν να διαφύγουν στην Σικελία, οι Δημοκρατικοί μαζί με εκστρατευτικό Αθηναϊκό στρατιωτικό σώμα υπό την ηγεσία του Αθηναίου στρατηγού Ευρυμέ-δοντα τους κατέσφαξαν στο νησάκι του Βίδο. Έτσι ξεκινά ιστορικά ο κύκλος αίματος, σφαγής και θανάτου στον Βίδο.
ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Οι Ιουδαίοι Άγιοι Ιάσονας και Σωσίπατρος κτίζουν το 80 μ.Χ στον Βίδο την πρώτη Χριστιανική Εκκλησία του Άγιου Στέφανου και με ορμητήριο το νησάκι εκχριστιανίζουν την Κέρκυρα. Από αυτήν την χρονική περίοδο περίπου το νησάκι της Ήρας ή Πτυχία, παίρνει το όνομα Άγιος Στέφανος
Το σημερινό της όνομα Βίδο, όπως προελέχθει, το οφείλει στον Βενετό Guido Maliperi που ήταν ιδιοκτήτης του νησιού από τα τέλη του 14ου μ.Χ αιώνα και είναι μια λεκτική παραφθορά του Ιταλικού ονόμα-τος Guido [=Vido=Βίντο=Βίδο=Το νησάκι του Βίδο].
Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΙΩΝ ΣΤΟΥ "ΒΙΔΟ" ΤΟ 425 π.Χ.
Ο εμφύλιος πόλεμος στην Κέρκυρα 427 π.Χ.
Πατέρας σκότωνε το παιδί του, άρπαζαν ικέτες
απ’ τους ναούς και τους σκότωναν εκεί μπροστά
"Ο θάνατος πήρε χίλιες μορφές και ό,τι φρικαλέο γίνεται σ’ τις περιστάσεις, έγινε στην Κέρκυρα, κι ακόμη χειρότερα. Πατέρας σκότωνε το παιδί του, άρπαζαν ικέτες απ’ τους ναούς και τους σκότωναν εκεί μπροστά, και άλλους τους έχτιζαν μέσα στο ιερό του Διονύσου και τους άφησαν να πεθάνουν εκεί..." Θουκιδίδης - Βιβλίο Γ, κεφ 70-81 

Η εμφύλια αυτή σφαγή μεταξύ των Ολιγαρχικών [Αριστοκρατικών] και Δημοκρατικών στην Κέρκυ-ρα έδωσε αφορμή στον Θουκυδίδη να γράψει μερικές από τις ωραιότερες σελίδες της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου, να περιγράψει τα φρικτά αποτελέσματα του πολέμου και των εμφυλίων συγκρούσεων και να εκφράσει τον σκεπτικισμό του για την βιαιότητα της ανθρώπινης φύσης.
Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ......
Μετά την σφαγή, πεντακόσιοι Ολιγαρχικοί κατόρθωσαν και πέρασαν στην Ήπειρο και από εκεί αργότερα επέστρεψαν στην Κέρκυρα και κατέλαβαν το όρος Ιστώνης, τον σημερινό Παντοκράτορα. Μετά από αγώνες δύο ετών θα παραδοθούν τον Αύγουστο του 425 π.Χ στους Αθηναίους, συμμάχους των Δημοκρατικών Κερκυραίων με τον όρο ότι θα δικαστούν κανονικά. Οι Αθηναίοι όμως για να εξουδετερώσουν οριστικά τους Αριστοκρατικούς της Κέρκυρας και συμμάχους της αντίπαλης τους Σπάρτης, τους παρέδωσαν στους Δημοκρατικούς που τους σκότωσαν χωρίς κανένα οίκτο.
Η παραπλάνηση, η παγίδα και η σφαγή των Ολιγαρχικών Κερκυραίων στου Βίδο το 425 π.Χ
Περιγράφει ο Θουκυδίδης, Βιβλίο Δ΄κεφ. 46-48:

Το όρος Ιστώνης, ο σημερινός Παντοκράτορας
46. Την ίδια εποχή που τα γεγονότα αυτά λάμβαναν χώρα, ο Ευρυμέδων και ο Σοφοκλής [=Αθηναίοι στρατηγοί] απέπλευσαν με μοίραν του Αθηναϊκού στόλου από την Πύλο για την Σικελίαν. Όταν έφθασαν στην Κέρκυραν, ενώθηκαν με τους Κερκυραίους [Δημοκρατι-κούς] της πόλης και εξεστράτευσαν εναντίον στο όρος Ιστώνης [=όρος Παντοκράτορας] των εγκατεστημένων εκεί Ολιγαρχικών, οι οποίοι μετά την επανάσταση είχαν επιστρέψει στο νησί της Κέρκυρας, όπως έχω διηγηθεί ήδη και έγιναν κύριοι [οι Δημοκρατικοί] της υπαίθρου χώρας και προξενούσαν μεγάλες καταστροφές. 
Το οχύρωμά τους κυριεύθηκε με έφοδο. Οι ίδιοι όμως κατέφυγαν όλοι μαζί συγκεντρωμένοι πάνω στο ύψωμα και συνθηκολόγησαν, υπό τον όρο να παραδώσουν τους μισθοφόρους οπλίτες και τα όπλα τους και να δεχθούν οι Αθηναίοι στρατηγοί, ό,τι ο Αθηναϊκός λαός θα αποφασίσει για την τύχη τους. Οι στρατηγοί τους μετέφεραν στο νησάκι Πτυχίαν [το σημερινό νησάκι του Βίδο], για να κρατηθούν εκεί, έως ότου σταλούν στην Αθήνα, με την συμφωνίαν ότι δεν θα πάθουν τίποτε, αλλά και υπό τον όρον ότι αν κανείς συλληφθεί προσπαθώντας να φύγει, η συμφωνία θα θεωρείτο αυτοδικαίως άκυρη για όλους τους κρατούμενους Ολιγαρχικούς. 
Το οχύρωμά τους στην Ιστώνη κυριεύθηκε με έφοδο
Οι αρχηγοί της Δημοκρατικής παράταξης των Κερκυραίων φοβούμενοι όμως ότι όταν μεταφερθούν στην Αθήνα οι Αθηναίοι δεν θα τους θανατώσουν, έστησαν την εξής παγίδα
Προσποιούμενοι ότι ενδιαφέρονται πραγματι-κά, έστειλαν στο νησάκι Πτυχίαν [=Βίδο], χωρίς να φανούν οι ίδιοι, φίλους μερικών κρατουμένων, τους οποίους καθοδήγησαν να τους πουν ότι το καλλίτερο για αυτούς θα ήταν να δραπετεύσουν χωρίς καμιά αναβολή και ότι οι ίδιοι θα αναλάμβαναν να τους έχουν έτοιμο πλοίο, γιατί οι στρατηγοί των Αθηναίων, όπως τους έλεγαν και τους βεβαίωναν, είχαν σκοπό να τους παραδώσουν στους δημοκρατικούς της Κέρκυρας.
47. Η παγίδα πέτυχε. Το πλοίο ετοιμάστηκε για να αποπλεύσει. Αλλά οι παγιδευθέντες Ολιγαρχικοί συνελήφθηκαν την ώρα που θα εξέπλεαν. Επομένως, η συμφωνία ακυρώθηκε αυτοδικαίως και όλοι οι κρατούμενοι παρεδόθηκαν εις την Κερκυραϊκήν Δημοκρατική Διοίκηση. Εκείνο όμως που συνετέλεσε προ πάντων για να γίνει πιστευτό το πρόσχημα της δήθεν απόπλευσης και οι επινοήσαντες την παγίδα να την θέσουν σε εκτέλεση χωρίς φόβο μήπως και αποκαλυφθούν, ήταν το γεγονός, ότι όλος ο κόσμος πίστευε ότι οι Αθηναίοι στρατηγοί, αναγκασμένοι και αυτοί να πλεύσουν προς την Σικελίαν, δεν ήθελαν η μεταφορά των αιχμαλώτων ολιγαρχικών στην Αθήνα να γίνει από άλλους, οι οποίοι και θα επωφελούντο της τιμής ότι τους μετέφεραν εκεί.
 Οι Ολιγαρχικοί κατέφυγαν όλοι μαζί πάνω στο ύψωμα
Όταν τους παρέλαβαν, οι Κερκυραίοι τους έκλεισαν μέσα σε ευρύχωρη και μεγάλη οικοδομή. Έπειτα τους έβγαζαν από εκεί μέσα ανά είκοσι και τους ανάγκαζαν, δεμένους τον ένα με τον άλλον, να βαδίζουν ανάμεσα από δύο στοίχους οπλιτών που ήταν παρατεταγμένοι και από τα δύο μέρη και μόλις έβλεπαν κανένα εχθρό τους Ολιγαρχικό, τον κτυπούσαν και τον μαχαίρωναν, ενώ άλλοι ροπαλοφόροι οπλίτες, βαδίζοντες δίπλα στους δεμένους, ανάγκαζαν εκείνους που καθυστερούσαν να πηγαίνουν γρήγορα.
48. Εξήντα περίπου από τους αιχμαλώτους έβγαλαν με αυτόν τον τρόπον και τους σκότωσαν, πριν το καταλάβουν οι υπόλοιποι κρατουμένοι, οι οποίοι υπέθεταν και πίστευαν ότι τους έβγαζαν για να τους μεταφέρουν κάπου αλλού. Όταν όμως έμαθαν τα συμβάντα από κάποιον που τους το φανέρωσε, ζήτησαν την παρέμβαση των Αθηναίων και τους παρακαλούσανεάν και εφόσον θέλουν τον θάνατόν των, να τους φονεύσουν οι ίδιοι. Αρνούντο επίσης να βγουν του λοιπού από την οικοδομή και δήλωσαν ότι αν το μπορέσουν δεν θα αφήσουν κανένα να μπει μέσα. Οι Κερκυραίοι Δημοκρατικοί, εν τούτοις, δεν σκέφθηκαν ούτε οι ίδιοι να παραβιάσουν τις πόρτες του οικοδομήματος. Ανέβηκαν όμως στην στέγη, άνοιξαν την οροφή, και άρχισαν να ρίχνουν εναντίον τους κεραμίδια και να τους τοξεύουν από ψηλά και προς τα κάτω. 
Οι Ολιγαρχικοί συνελήφθηκαν την ώρα που θα εξέπλεαν
Οι αιχμάλωτοι προφυλασσόντουσαν όπως μπορούσαν, και συγχρόνως πολλοί άρχισαν να αυτοκτονούν, άλλοι μπήγοντας στον λαιμό τους τα βέλη που τόξευαν οι αντίπαλοι εναντίον τους, άλλοι απαγχονιζόμενοι με σχοινιά, τα οποία αφαιρούσαν από μερικά κρεββάτια που έτυχε να βρίσκονται εκεί, ή με λωρίδες, φτιαγμένες από τα ρούχα τους. Τούτο γινόταν συνέχεια κατά το μεγαλύτερον μέρος της νύκτας, γιατί είχε ήδη νυκτώσει κατά την διάρκεια της συμφοράς τους, έως ότου, αυτοκτονούντες με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, ή βαλλόμενοι από τους ευρισκομένους πάνω εις την στέγην, εξωλοθρεύθηκαν όλοι. 
Όταν ξημέρωσε, οι Κερκυραίοι Δημοκρατικοί τους στοίβαξαν πάνω σε κάρρα, σε αλλεπάλληλα κατά μήκος και κατά πλάτος στρώματα και τους μετέφεραν έξω από την πόλη. Τις γυναίκες, εξ άλλου, όσες είχαν συλληφθεί εντός του οχυρώματος, τις πούλησαν ως δούλες. Έτσι κατά αυτόν τον τρόπο εξωλόθρευσε η Δημοκρατική παράταξη των Κερκυραίων τους Ολιγαρχικούς που είχαν καταφύγει στην Ιστώνην. Μετά τον εξολοθρευμόν τους, ο εμφύλιος σπαραγμός, ο οποίος διάρκεσε τόσον πολύ καιρό, έληξεν, όσον αφορά τουλάχιστον τον παρόντα πόλεμον. Γιατί, ό,τι απέμεινεν από τους Ολιγαρχικούς ήταν πλέον ανάξιον λόγου. Οι Αθηναίοι, εξ άλλου, απέπλευσαν, σύμφωνα με το αρχικό δρομολόγιόν τους, στην Σικελίαν, όπου συνέχισαν τας εχθροπραξίας, από κοινού με τους εκεί συμμάχους τους.
Βιβλιογραφία: 
Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους-ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ Α.Ε/1970
Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους-Κ. Παπαρρηγόπουλος/1923
Κάστρα Ιονίων Νήσων-Αλεξ. Παραδείσης/1983
ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ-ΠΑΠΥΡΟΣ/1959
Κλαύδιος Πτολεμαίος (επανέκδοση του 1843). Καρλ Φρίντριχ Άουγκουστ Νόμπε. Λειψία: Sumptibus et typis Caroli Tauchnitii
Copyritht: Στάθης Χρονόπουλος 




Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Ο ΔΩΡΙΚΟΥ ΡΥΘΜΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Ο ΔΩΡΙΚΟΥ ΡΥΘΜΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ


ΟΤΑΝ Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
Βλέποντας την Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου πάνω στην νησίδα του Παλαιού Φρουρίου της Κέρκυρας νομίζεις ότι βλέπεις ένα αρχαίο Ελληνικό ναό. 
Και ρίχνοντας μια φευγαλέα φαντασίας ματιά από το "παράθυρο" του σήμερα προς τον Ναό νομίζεις ότι βλέπεις αρχαίους Φαίακες με τις κόκκινες χλαμύδες τους να βαδίζουν μελαγχολικά θλιμμένοι που ο χρόνος δεν θα τους αφήνει και πάλι να πατήσουν τα σκαλιά του ….. 
Ο επιβλητικός Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, τύπος τρίκλιτης Βασιλικής με υπερώο, βρίσκεται στο εσωτερικό της νησίδας του παλαιού φρουρίου. Η νησίδα που βρίσκεται το παλαιό φρούριο αποχωρίστηκε από το υπόλοιπο νησί της Κέρκυρας όταν οι Βενετσιάνοι έσκαψαν τον ισθμό της Contra fossa ως αμυντική τάφρο.
Η ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ     
Η ανέγερση του Ναού έγινε το 1840 αρχικά ως Ναός των Διαμαρτυρόμενων για την εξυπηρέτηση των θρησκευτι-κών αναγκών των Άγγλων στρατιωτών που υπηρετούσαν στην Κέρκυρα την περίοδο της Αγγλικής κατοχής του νησιού [1814-1864].
Για την κατασκευή του Ναού χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τα σπίτια που είχαν γκρεμίσει στη γύρω περιοχή. Στη σημερινή πλατεία, Σπιανάδα, υπήρχαν σπίτια που γκρεμίστηκαν για να υπάρχει μεγάλη και καθαρή ορατότητα από τη περιοχή του φρουρίου για αμυντικούς κυρίως λόγους. Η Σπιανάδα είναι η μεγαλύτερη πλατεία της Κέρκυρας και των Βαλκανίων
Ο ναός είναι γεωργιανού [Δωρικός πρόναος] ρυθμού και μπορεί να φιλοξενήσει εκκλησίασμα 4.000 ατόμων. Ο πρόναος κοσμείται εξωτερικά από έξι πανύψηλες πέτρινες κολώνες Δωρικού ρυθμού. Εσωτερικά η μορφή του έχει αλλάξει λόγω των καταστροφών που υπέστη κατά την διάρκεια του β΄ παγκοσμίου πολέμου από τους Γερμανικούς βομβαρδισμούς [1943]. Αρχικά διπλή σειρά κιόνων χώριζαν τον ναό σε τρία μέρη κατά την τρίκλιτη βασιλική τεχνοτροπία. Πάνω στηριζόταν ο γυναικωνίτης στις τρεις πλευρές του ναού.
Το 1865 η Ελληνική κυβέρνηση άλλαξε το Ναό του Αγίου Γεωργίου με το κτίριο της Ιονίου Βουλής που από τότε χρησιμοποιήθηκε ως εκκλησία των Διαμαρτυρόμενων της Κέρκυρας. Τότε τοποθετήθηκε το τέμπλο του Ναού, έργο του επιφανούς Κρητικού αγιογράφου, Εμμανουήλ Τζάννε, δωρεά της οικογένειας Βούλγαρη, κτητόρων του Αγίου Σπυρίδωνα, οι οποίοι τον ίδιο καιρό είχαν αντικαταστήσει το λίθινο τέμπλο της εκκλησίας του πολιούχου με μαρμάρινο.
Με την ενσωμάτωση της Κέρκυρας στην Ελλάδα, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, από Αγγλικανικός Ναός μετατράπηκε σε Ορθόδοξος, τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιήθηκαν την 21η Μαρτίου 1865 και ο τότε μητροπολίτης της Κέρκυρας, Αθανάσιος Πολίτης, τον αφιέρωσε στον Άγιο Γεώργιο, προστάτη του Πεζικού σώματος.
Μέχρι το τελευταίο πόλεμο [1940-1941] ο Ναός του Αγίου Γεωργίου χρησιμοποιούνταν για τις επίσημες δοξολογίες και άλλες θρησκευτικές τελετές. Το 1956 αποκαταστάθη-καν και οι ζημιές που υπέστη από τους βομβαρδισμούς των Γερμανών.
Στο ναό αυτό εναπόθεσαν οι κάτοικοι της Πάργας τις εικόνες των εκκλησιών της πόλης, όταν αυτή εκχωρήθηκε από τους Άγγλους και τον Αρμοστή Μαίτλαντ στον Αλή Πασά, το 1819, και πολλοί κάτοικοί της φιλοξενήθηκαν στην Κέρκυρα. 
Οι εικόνες έμειναν στο ναό του Αγίου Γεωργίου έως την 25η Μαρτίου του 1930, όταν ο Μητροπολίτης Κε-ρκύρας Αθηναγόρας και αργότερα Οικουμενικός Πατριάρχης τις λιτάνευσε στους δρόμους της πόλης και τις παρέδωσε στους Παργίους που τις επέστρε-ψαν στην πόλη τους με το θωρηκτό «Αβέρωφ». Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου θεωρείται από τις μεγαλύτερες σε μέγεθος της πόλης και ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης βασιλικής με υπερώο. Η αρχιτεκτονική και η δόμηση του ναού βασίστηκε σε σχέδια ενός Άγγλου αξιωματικού μηχανικού, του Antony Emmet και θυμίζει αρχαίο δωρικό ναό.
Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου λειτουργεί μόνο μια φορά το χρόνο, την ημέρα που γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου Γεωργίου. 
Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ







ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Κέρκυρα ταξίδι στο χρόνο : Γιώργος Σουρτζίνος
Διαδίκτυο
Copyritht:Έλενα Μερκούρη [Έλενα Παπάζη]-ΚΕΡΚΥΡΑ & Στάθης Χρονόπουλος/2014