Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Των Ελλήνων τη Σημαία δεν την καις εσύ.......



Η σημαία μας, η ματωμένη, με τον σταυρό
Δεν είναι μόνο ένα πανί για να το καις εσύ
Η σημαία μας, των Ελλήνων είναι η ψυχή

Είναι των αντρειωμένων η παλικαριά.
Είναι το αίμα, των Ελλήνων λεβεντιά
Της Ελληνίδας μάνας τα νεκρά παιδιά

Των αθάνατων νεκρών η μαύρη πέτρα
Των ηρώων και Θεών το ξερό χορτάρι
Της Θάλασσας, το γλυκό, πικρό αλάτι

Είναι Αρετή, Δικαιοσύνη και Λευτεριά
Είναι η Κορυτσά, Πλαταιών αρματωσιά
Είναι Ελευθερία ή Θάνατος, είναι η Θεά

Η σημαία μας, η ματωμένη, με τον σταυρό
Η σημαία μας, των Ελλήνων είναι η ψυχή
Δεν είναι η σημαία πανί για να το καις εσύ
                                                                                                                                                                          Στάθης Χρονόπουλος


H πρώτη Ελληνική σημαία
Η Σημαία της εικόνας είναι η πρώτη Ελληνική σημαία με το λευκό σταυρό σε γαλανό φόντο, σχεδιάστηκε, υφάνθηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε στην Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκιάθο το 1807.
Σ’ αυτή ο μοναχός Νήφωνας όρκισε τους οπλαρχηγούς, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνειο – Στέφανο Δημητριάδη και πολλούς άλλους, μετά από μεγάλη σύσκεψη που έκαναν στο Μοναστήρι της Ευαγγελιστρίας για να καταστρώσουν το σχέδιο δράσης τους.
H ελληνική σημαία με την επίσημη μορφή της οποίας καθορίστηκε το 1822 από το Σύνταγμα της Επιδαύρου, είχε λευκό σταυρό, ως σύμβολο της ορθοδοξίας.
Η σημαία αυτή, αποτελούσε την επίσημη Ελληνική σημαία έως το 1978



Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ



Εκεί στου Ζαλόγγου το βουνό 
οι γυναίκες σέρνουν το χορό
Την Ελευθερία έχουν οδηγό 
όλες τις πάει για τον γκρεμό.


Ξέπλεκα ανεμίζουν τα μαλλιά 
στα χέρια κρατούν και παιδιά
ο χορός φωτίζει τη σκοτεινιά 
σε κάθε γυροβολιά λείπει μια.


Μένει μία η τελευταία μοναχά
κάτω με δακρυσμένη τη ματιά
κοιτάει θρηνώντας στα βαθειά
όσες χάθηκαν για τη Λευτεριά!!
                                                                                                             Στάθης Χρονόπουλος

Ο χορός του Ζαλόγγου έγινε στις 18 Δεκεμβρίου 1803 [Παλαιό ημερολόγιο].

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ο ΙΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ ΤΟΠΟΣ





















Λάθη παλιά, ξεχασμένα από τη μνήμη,
δικά μας μόνο λάθη,
Στο κρυμμένο στις φυλλωσιές του δάσους,
σκοτεινό μαντείο, 
με λυπημένη τη φωνή, μίλησε από τον βωμό επάνω.
ΕΡΧΟΝΤΑΙ.
Φθάσανε οι μαύρες ώρες, ήρθαν οι ώρες της ντροπής,
ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ.
Γι΄ αυτόν εδώ τον τόπο, ο Ιερός του Πάνα τόπος, 
εκείνη η ώρα ήρθε, 
ο Ουρανός το θέλησε, ρούχα ματωμένα, 
κατάμαυρα να βάλει
Και ο χρόνος ήρθε πια,
Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΑΣ, τώρα για να πεθάνει.
Από του τάφου τη σιωπή,
άνθρωποι βγήκαν, ανάξιοι, μολυσμένοι,
από τα βάθη της Ανατολής,
τον θεό της αγάπης είπαν πως φέρνουν,
εδώ, στον τόπο τον Ιερό,
τον Τόπο, των πολεμιστών και όλων των Ηρώων.
Τα σπαθιά με λύσσα βγήκαν από τα θηκάρια, 
το αίμα τρέχει ποταμός.
Τα όρνια φτερουγίζουν, 
με τη σειρά τους τις σάρκες να ξεσκίσουν.
Τρομάξανε οι Θεοί και οι Ήρωες του Ουρανού,
την Ιερή αυτή τη γη,
στο φρικτό το πλήθος την άφησαν,
στον φόβο να την παραδώσουν.
Ερείπια και φωτιά.
Ο Πάνας μαύρο μανδύα έβαλε, γύρισε την πλάτη..
Στάχτη έγινε ο Ιερός τούτος ο Τόπος .
Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΑΣ, έφυγε, πεθαίνει!!!
Στάθης Χρονόπουλος



Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

Κέρκυρα, το νησί που ποτέ δεν το ξεχνάς!!!

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Βλέποντας την Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου πάνω στην νησίδα του Παλαιού Φρουρίου της Κέρκυρας νομίζεις ότι βλέπεις ένα αρχαίο Ελληνικό ναό. Ο επιβλητικός Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, τύπος τρίκλιτης Βασιλικής με υπερώο, βρίσκεται στο εσωτερικό της νησίδας του παλαιού φρουρίου. Η νησίδα που βρίσκεται το παλαιό φρούριο αποχωρίστηκε από το υπόλοιπο νησί της Κέρκυρας όταν οι Βενετσιάνοι έσκαψαν τον ισθμό της Contra fossa ως αμυντική τάφρο.
ΠΗΓΗ: https://hellenicnationalart.blogspot.gr/2016/05/blog-post_20.html



ΠΟΝΤΙΚΟΝΗΣΙ
Το Ποντικονήσι είναι ένας καταπράσινος και δενδροφυτεμένος βράχος, ο οποίος βρίσκεται στην είσοδο της λιμνοθάλασσας του Χαλικιόπουλου, απέναντι από το αεροδρόμιο της Κέρκυρας "Ιωάννης Καποδίστριας". Το όνομα Ποντικονήσι προέρχεται από δύο ελληνικές λέξεις, ποντικός και νησί. Στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα ποντικός σημαίνει το γνωστό σε όλους τρωκτικό. Αλλά δεν πρόκειται για αυτό, καθώς ο ποντικός (ποντίκι) στα αρχαία ελληνικά ήταν μυς . Το επίθετο ποντικός ετυμολογείται από τη λέξη πόντος που σημαίνει «θάλασσα» και έτσι Ποντικονήσι σημαίνει το νησί της θάλασσας.







ΚΥΝΟΠΙΑΣΤΕΣ

Οι Κυνοπιάστες είναι χωριό της μέσης Κέρκυρας. Απέχει από την  πόλη της Κέρκυρας 8,5 χιλιόμετρα. Γειτονικά χωριά είναι οι Καστελλάνοι Μέσης, ο Άγιος Προκόπιος και οι Άγιοι Δέκα. Το χωριό έχει 1.054 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην ίδια τοπική κοινότητα, η οποία αριθμεί 2.290 κατοίκους, βρίσκονται τα χωριά Πικουλάτικα, Σουλαίικα και Χρυσηίδα. Στο χωριό βρίσκονται οικίες που χρονολογούνται από τον 17ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Στο χωριό υπάρχουνε τρεις εκκλησίες, η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, η εκκλησία της Υ.Θ Ελεούσης Κυνοπιαστών και η γυναικεία Μονή της Αγίας Παρασκευής η οποία χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Ο κύριος ναός του χωριού είναι ο ναός της Υ.Θ Ελεούσης ο οποίος είναι τρίκλητος και αφιερωμένος στην Παναγία. Η είσοδός του είναι μαρμάρινη και στο εσωτερικό βρίσκονται αγιογραφίες του 18ου αιώνα. 
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Βικιπαίδεια



ΓΑΣΤΟΥΡΙ
Το Γαστούρι είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Άγιοι Δέκα, σε υψόμετρο 120 μέτρων. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφα του 1474 και η ονομασία του αποδίδεται στην ύπαρξη εργαστηρίων κατασκευής πήλινων σκευών μαγειρικής (γάστρες). Λόγω της θέσης και του κλίματός του αποτέλεσε τόπο παραθερισμού για τις ευκατάστατες οικογένειες της Κέρκυρας, πολλές από τις οποίες έκτισαν στο Γαστούρι και στη συνοικία του οικισμού Παχάτικα τις εξοχικές τους κατοικίες. Μάλιστα κατά τα τέλη του 19ου αιώνα έκτισε στο Γαστούρι την εξοχική της έπαυλη-το ονομαστό Αχίλλειο-η αυτοκράτειρα της Αυστρίας, Ελισάβετ. Παράλληλα ο οικισμός υπήρξε γενέτειρα του σημαντικού ζωγράφου του 19ου αιώνα, Χαράλαμπου Παχή. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Γαστούρι λειτούργησαν διάφορες υπηρεσίες των γαλλικών και σέρβικων στρατευμάτων. 
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Βικιπαίδεια
ΡΕΚΙΝΙ
Στην περιοχή «Ρεκίνι» του Δήμου Αγίου Γεωργίου Κέρκυρας και στο οικόπεδο Πρωτοψάλτη, μετά τον εντοπισμό αρχαιοτήτων κατά τον έλεγχο εκσκαφής θεμελίων, διενεργήθηκε ανασκαφική έρευνα τα έτη 2003 και 2004. 
Στο νότιο ήμισυ του οικοπέδου αποκαλύφθηκε αρκετά σημαντικό για την περιοχή εργαστήριο κεραμικής με τέσσερις κεραμικούς κλιβάνους, ένα ορθογώνιο κτήριο και δύο λεκάνες καθαρισμού του πηλού, το οποίο λειτούργησε από τους ύστερους κλασικούς έως τους πρώιμους ρωμαϊκούς χρόνους. Στο χώρο αποκαλύφθηκε εκτεταμένο στρώμα καταστροφής, ύστερα από την αφαίρεση του οποίου εντοπίστηκε σχεδόν ορθογώνιος χώρος με μεγάλο αριθμό μικρών και μεγάλων πήλινων αγγείων στο εσωτερικό του (πολλά πιθάρια μινιατούρες, ένα από τα οποία φέρει μελανό γάνωμα, καλαθίσκοι, άβαφα και μελαμ-βαφή σκυφίδια κτλ.).
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: http://www.yppo.gr/0/anaskafes/pdfs/H_EPKA.pdf

ΠΕΤΡΙΤΗΣ 
Ο Πετριτής είναι ένα σύγχρονο χωριό της Νότιας Κέρκυ-ρας. Σύγχρονο χωριό, γιατί κτίσθηκε εκ βάθρων, σχεδόν πρόσφατα,την δεκαετία του 1970. Ο Πετριτής, μέχρι τότε ήταν ένας παραθαλλάσιος οικισμός του χωριού Κορακάδες, που ήταν κτισμένο σε ένα βουνό, ακριβώς πάνω από τον οικισμό. 
Κατολισθήσεις στο χωριό Κορακάδες, ανάγκασαν την τότε κυβέρνηση να μεταφέ-ρει το χωριό σε ασφαλές μέρος. Στον οικισμό του τον Πετριτή. Απαλλοτρίωσε ε-δαφικές εκτάσεις του οικι-σμού (που σε συντριπτική πλειοψηφεία ανήκαν στην παλιά αρχοντική οικογένεια των Παλατιανών) και τις διένειμε στις οικογένειες των κατοίκων του χωριού Κορακάδες,για την ασφαλή μεταφορά τους και οίκηση.
Εδωσε άτοκα δάνεια για την κατασκευή σπιτιών σε αυτές τις απαλλοτριωμένες εκτάσεις, ανάλογα με τις οικογενειακές ανάγκες.
Αλλοι κατασκεύασαν σπίτια με τις προδιαγραφές της πολιτείας και με την βοήθεια της ΜΟΜΑ αλλά οι περισσότεροι κατασκεύασαν τα σπίτια τους με τις δικές τους προδιαγραφές.

Αυτό ωφειλόνταν στο παρακάτω γεγονός:
Οι Κορακαδίτες ήταν και είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφεία, δουλευταράδες και τίμιοι. Ασχολούνταν με την αλιεία και την ναυτιλία. Αγόγκυστα τριγυρνούσαν τις θάλασσες του κόσμου σαν ναυτικοί και όργωναν την κάθε σπιθαμή της θάλασσας για να ψαρέψουν. Με την τίμια και σκληρή εργασία τους, δημιούργησαν οικονομικό υπόβαθρο τέτοιο, ώστε να κατασκευάσουν βίλλες και όχι "γκέτο" στο νέο τους χωριό.
Σήμερα ο Πετριτής είναι ένα μεγάλο σύγχρονο χωριό,που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα υπόλοιπες σύγχρονες κωμοπόλεις. 
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Βικιπαίδεια
ΣΚΡΙΠΕΡΟ
Το Σκριπερό (Τοπική Κοινότητα Σκριπερού - Δημοτική Ενότητα ΠΑΛΑΙΟΚΑΣΤΡΙΤΩΝ), ανήκει στον δήμο ΚΕΡΚΥΡΑΣ της Περιφερειακής Ενότητας ΚΕΡΚΥΡΑΣ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Η επίσημη ονομασία είναι “το Σκριπερόν”. Έδρα του δήμου είναι η Κέρκυρα και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νησιών Ιονίου Πελάγους.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Σκριπερό ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Σκριπερού, του πρώην Δήμου ΠΑΛΑΙΟΚΑΣΤΡΙΤΩΝ του Νομού ΚΕΡΚΥΡΑΣ.
Το Σκριπερό έχει υψόμετρο 138 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39,6974449424 και γεωγραφικό μήκος 19,7724101186. 
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: http://buk.gr/el/poli-perioxi/skripero
ΠΕΡΟΥΛΑΔΕΣ
Οι Περουλάδες βρίσκονται στο ΒΔ τμήμα του νησιού της Κέρκυρας, σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την πόλη. Είναι χαρακτηρισμένος ως παραδοσιακός οικισμός, συνορεύει από το Βορρά με τα χωριά Αυλιώτες και Αγ. Στέφανο και από τα Δυτικά με τη Μέλιτσα και το Σιδάρι. Στο Σιδάρι βρίσκεται ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα της Κέρκυρας το canal d'amour. Το 1985 ιδρύθηκε στο τοπικό χωριό των Περουλάδων το γυμνάσιο Αμφιπαγιτών που το έτος 2016 έχει περίπου 90 μαθητές. Η περιοχή που βρίσκεται το canal d'amour ονομάζεται τώρα Σιδάρι, ενώ παλαιότερα η ονομασία της περιοχής ήταν Περουλάδες, μέχρι εκεί που υπάρχει μία μικρή γέφυρα δίπλα στην παραλία Σιδαρίου. Οι κάτοικοι της περιοχής άλλαξαν την ονομασία, διότι σε αυτή την περιοχή ξεκίνησαν να χτίζονται περισσότεροι οικισμοί, λόγο τής γνωστής παραλίας. Πρόκειται για ενετικό χωριό με αρχοντικά με βενετσιά-νικα οικόσημα και ψηλές μάντρες με ξύλινα πορτόνια (αυλόπορτες), μεταξύ των οποίων και τα απομεινάρια του σπιτιού του ποιητή Ανδρέα Κάλβου.
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το επώνυμο Περούλης.
Τεκμήρια υποδηλώνουν την κατοίκιση της περιοχής από την υστεροπαλαιολιθική εποχή (πριν 12.000 χρόνια).
Οι Περουλάδες γνώρισαν μεγάλη ακμή κατά το Μεσαίωνα και δεν υπέστησαν μεγάλες καταστροφές καθώς η φρουρά διέθετε πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς εναντίον των πειρατών. Τη μεγαλύτερη καταστροφή την έφεραν το 1403 οι Γενουάτες. 
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Βικιπαίδεια
ΑΝΩ ΚΟΡΑΚΙΑΝΑ
Το χωριό της Άνω Κορακιάνας από απόσταση μοιάζει βυθισμένο στην αγκαλιά που σχηματίζουν τα βουνά Κοράκιο και Κόρεντης, στη βόρεια- Κεντρική Κέρκυρα, σε απόσταση 18 χλμ. από την πόλη της Κέρκυρας. Στους πρόποδες των δύο αυτών βουνών, σε υιμόμετρο 140 μέτρων περίπου, ο οικισμός εκτείνεται γραμμικά με κατεύθυνση ανατολής-δύσης, γύρω από δύο παράλληλους δρόμους, που αποτελούν τη ραχακοκκαλιά του. Αυτό όσον αφορά τον παλιό πυρήνα του οικισμού, αφού οι σύγχρονες τάσεις εμφανίζουν σημάδια μιας ακτινωτής εξέλιξής του, με οδηγούς τους δρόμους προς τον Άγιο Μάρκο, την Κάτω Κορακιάνα και το βασικό δρόμο που συνδέει το χωριό με την επαρχιακή οδό προς την πόλη και τη βορεια - δυτική Κέρκυρα.
Καθεμιά από τις διαδραμές αυτές πλημμυρίζει από τα χρώματα των εποχών, αλλά και από τη συνύπαρξη εικόνων του παρελθό-ντος με το παρόν. Στην Πρώτη κατηγορία, στους δρόμους που διαπερνούν τ0ν οικισμό, κυρια-ρχεί η σφραγίδα του ανθρώπου στα τοπίο και το χρόνο, στη δε δεύτερη, την ακτινωτή, κυρίαρχη. Παραμένει ακόμη η παρουσία της φύσης.
Ο οικισμός, διατηρώντας αρκετά παραδοσιακά μεσαιωνικά στοιχεί-α, επιδεικνύει σοβαρές αντιστά-σεις στα πέρασμα του χρόνου και στις αναπόφευκτες πιέσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής. Οι παλιές γειτονιές διατηρούν σε μεγάλο βαθμό τη γραφικότητά τους, παρότι έχουν χάσει τη ζωντάνια του παρελθόντος. Οι μικρές κούρτες, τα τοξωτά πέτρινα πορτόνια, τα πολλά πηγάδια και καμπαναριά, τα στενά σοκάκια, η αξιόλογη αρχιτεκτονική αρκετών κτιρίων, μαζί με τις σύγχρονες οικιστικές παρεμβάσεις συνθέτουν ένα οικιστικό σύνολο που συνεχώς εξαπλώνεται προς όλες σχεδόν τις πλευρές.
Όμως η παρουσία ενός τόπου δεν εξαντλείται στα κτιστά στοιχεία που τον οριοθεταύν και στα φυσικά που τον περιβάλλουν. Είναι κυρίως οι άνθρωποι, ως πρόσωπα και ως σύνολα 
που στο πέρασμα του χρόνου αφήνουν ανεξίτηλα τα ίχνη Τους, Αυτοί που ζουν επιτόπου, όσοι έχουν τη δυνατότητα της έστω και αραιής επαφής, εκείνοι στους οποίους δεν απομένει παρά η νοσταλγία της επιστροφής κάποια στιγμή, αλλά και οι νεότεροι που μεγαλώνουν με τα ακούσματα. Οι ατομικές και συλλογικές αναζητήσεις και διαδρομές, οι επιδόσεις στις τέχνες, τις επιστήμες και τα επαγγέλματα, κάθε πνευματική και υλική δημιουργία, σι συνήθειες, τα ήθη, τα έθιμα, οι τελετές και οι παραδόσεις, οι ζωντανές μνήμες, ο πλούτος των γεύσεων, οι εμπειρίες, η ζεστασιά και η σκληράδα της καθημερινότητας, όλων αυτών που συνθέτουν μια πιο σαφή εικόνα της τοπικής μας κοινωνίας. Βέβαια, η σημερινή Άνω Κορακιάνα έχει σημαντικές διαφορές από την Κορακιάνα του χθες, της μεταπολεμικής περιόδου έως και των δεκαετιών του 1970 και 1980. Η στέρεη κοινωνική δομή και η σημαντική Παρουσία μόνιμου πληθυσμού, μάλλον αποτελούν παρελθόν. 
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: http://www.korakiana.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=34&Itemid=1
ΑΦΙΩΝΑΣ
Ο Αφιώνας είναι ένα από τα παλαιότερα χωριά της Κέρκυρας, χτισμένος σε μια μαγευτική τοποθεσία, επάνω σε ένα ορεινό ακρωτήρι που προσφέρει μαγευτική θέα στο ανοιχτό πέλαγος , στην βραχονησίδα Γραβιά , στα Διαπόντια Νησιά  καθώς και στα μοναδικά Κερκυραϊκά ηλιοβασιλέματα. Δεξιά από τον Αφιώνα αγναντεύετε τον κόλπο του Αρίλλα. Και στα αριστερά τον κόλπο του Αγίου Γεωργίου  με την υπέροχη παραλία του.
Ο Αφιώνας εκτός από την καταπληκτική θέση του είναι ένα πολύ γραφικό χωριό με χρωματιστά σπί-τια και καλντερίμια. Κεν-τρική εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης που χτίστηκε το 1636. Δίπλα στην εκκλησία έχει στηθεί ένα μνημείο προς τιμήν του Έκτορα Γιαλοψού , του αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού που σκοτώθηκε στα Ίμια το 1996 και καταγόταν από εδώ. Στον  Κάτω Αφιώνα βρίσκεται  η περίφημη διπλή παραλία Πόρτο Τιμόνι . Πρόκειται στην ουσία για δύο παραλίες, που χωρίζονται μεταξύ τους από μία στενή λωρίδα γης . Η αριστερή ονομάζεται Λιμνί και έχει γαλάζια νερά, ενώ στα δεξιά είναι το Πόρτο Τιμόνι με πιο σκούρα νερά . Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι ο Αφιώνας είχε πρωτοκατοικηθεί τον 6ο  αιώνα. π.X .. Άλλωστε πολλοί ερευνητές ταυτίζουν το Πόρτο Τιμόνι με την ομηρική πόλη των Φαιάκων, όμως δεν έχουν βρεθεί ικανά στοιχεία για να αποδειχτεί κάτι τέτοιο . Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Η πρώτη αναφέρει ότι ονομάστηκε έτσι επειδή βρίσκεται στο αυχένα του βουνού, μετά από τον αυχένα και μετά από παράφραση έγινα Αφιώνας . Η πιθανότερη όμως εκδοχή είναι ότι πήρε το όνομά του από την ποικιλία σταφυλιού αφιώνι, που ευδοκιμεί μόνο στην Κέρκυρα.
ΠΗΓΗ ΚΕΙΙΜΕΝΟΥ: https://greece.terrabook.com/corfu/page/afionas

ΦΩΤ/ΕΣ: Έλενα Παπάζη [Μερκούρη] & ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΥΘΕΑΣΙΣ



Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13.......

Το έτος χίλια τριακόσια επτά, μάθε το καλά αυτό και ποτέ μη το ξεχνάς,
έπιασαν τους πανίσχυρους ιππότες του Ναού και τους βασάνισαν σκληρά,
αυτούς που κάποτε ήταν δυνατοί και από τους πιο γενναίους τους Ιππότες.
Ήταν έργο των απίστων που το χρυσάφι είχαν για Θεό και όχι τον Σταυρό.
Την χρονιά αυτή το έτος 1307 πιάστηκαν οι ατρόμητοι Ιππότες οι Ναίτες
από της Γαλλίας τον Βασιλιά και μετά χρόνους επτά, καήκαν στην φωτιά.
Δεν ξέρω αν αυτό έγινα δίκαια ή άδικα, ο Πάπας Κλήμης ξέρει πιο πολλά,
το μεγάλο μυστικό όταν στη φωτιά καεί, μονομιάς θα σβηστεί και θα χαθεί.
Τον Οκτώβρη, την αυγή και ήταν ημέρα Παρασκευή, στις 13 του μήνα του 1307 
έπιασαν τους Ιππότες του Ναού και τους βασάνισαν σκληρά[1]
ΖΑΚ ΝΤΕ ΜΟΛΕ

Ο Ζακ ντε Μολέ, εξελληνισμένα Ιάκωβος ντε Μολέ, (γαλλικά: Jacques de Molay, περ. 1240/1250[1] - 18 Μαρτίου 1314) ήταν ο 23ος και τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού. Διετέλεσε επικεφαλής του Τάγματος των Ναϊτών από τις 20 Απριλίου του 1292 εώς τη διάλυσή του, από τον Πάπα Κλήμη Ε΄. Αν και σχετικά λίγα είναι γνωστά για την πραγματική του ζωή και τα κατορθώματα του πριν απ' τα τελευταία του χρόνια, θεωρείται ο πιο διάσημος Ιππότης του Ναού, μαζί με τον ιδρυτή του Τάγματος και πρώτο Μέγα Μάγιστρο Ούγο ντε Παιν. Στόχος του ντε Μολέ ήταν να μεταρρυθμίσει το Τάγμα, και να το προσαρμόσει στην κατάσταση που επικρατούσε στους Αγίους Τόπους κατά την παρακμή των Σταυροφοριών. Καθώς ο ενθουσιασμός της Ευρώπης για τις Σταυροφορίες έφθινε, ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας, βαθύτατα χρεωμένος απέναντι στους Ναΐτες, διέταξε το 1307 τη σύλληψη και το βασανισμό του ντε Μολέ και άλλων Γάλλων ιπποτών ωστέ να αποσπάσει ψευδείς ομολογίες. 
Η ΠΥΡΑ
Όταν αργότερα ο ντε Μολέ απέσυρε την κατάθεσή του, ο Φίλιππος διέταξε το θάνατό του στην πυρά σ' ένα νησί του Σηκουάνα, τον Μάρτιο του 1314.

[1]Το ποίημα αποτελεί διασκευή επί ποιήματος αγνώστου Γάλλου της εποχής εκείνης.

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ ΤΟ 1700

Μια ανατριχιαστική και φρικαλέα ιστορία βρυκόλακα στην Μύκονο το 1700 μ.Χ. αφηγείται ο Γάλλος περιηγητής Pitton de Tournefori που την παρακολούθησε ο ίδιος.



...Ένα βράδυ σκότωσαν ένα Μυκονιάτη, από την φύση του δύστροπο και καυγατζή. Τον κατάσφαξαν με πολλές μαχαιριές και κανένας δεν ήξερε το πως και το γιατί. Δυό μερόνυκτα μετά από τότε που τον έθαψαν, άρχισε να διαδίδεται, ίσως από μερικούς χωρατατζήδες, ότι αυτός είχε νεκραναστηθεί και ότι μερικοί Μυκονιάτες τον έβλεπαν να περπατάει με βαριά βήματα τη νύκτα στα δρομάκια και στα στενά σοκάκια του χωριού, να μπαίνει από τα παράθυρα στα σπίτια, να αναποδογυρίζει τα έπιπλα, να σβήνει τα λυχνάρια, να σπρώχνει και να ξαφνιάζει τους άνδρες, να τρομάζει και να αγκαλιάζει τις γυναίκες και να φοβίζει με χίλιους δυό τρόπους τους άτυχους νησιώτες. 
Η υπόθεση του νεκροζώντανου γρήγορα πήρε διαστάσεις όταν άρχισαν να παραπονούνται για τις εμφανίσεις του και άνθρωποι που ήταν σοβαροί και οι χωρικοί τους σεβόντουσαν και τους υπολόγιζαν. 
Οι παπάδες άρχισαν τους εξορκισμούς. Μάταια όμως. Ο βρυκολακιασμένος Μυκονιάτης συνέχιζε περιδιαβαίνει στο χωριό και να τρομάζει τους Μυκονιάτες. 
Είδαν και αποείδαν και την δεκάτη μέρα από τότε που τον έθαψαν, έγινε λειτουργία στην εκκλησία για να διώξουν τον βρυκόλακα. Αποφάσισαν να ξεθάψουν το κουφά-ρι από το μνήμα και να του ξεριζώσουν την καρδιά μέσα στην εκκλησία. 
Ο χασάπης της Μυκόνου που του ανέθεσαν το ξερίζωμα της καρδιάς του πεθαμένου, από το φόβο του, ήταν και γέρος, αντί να ανοίξει το στέρνο, αδέξια άνοιξε τη κοιλιά του πεθαμένου. Έψαχνε από δω, έψαχνε από κει μέσα στη κοιλιά, αλλά δεν μπορούσε να βρει τη καρδιά του πεθαμένου. Τότε κάποιος του είπε να ανοίξει το διάφραγμα και να την βγάλει από κει. Έτσι έκανε ο χασάπης και κατάφερε έτσι επί τέλους, να βγάλει τη καρδιά από τον βρυκολακιασμένο. Για να καλύψουν τη μπόχα από το πτώμα έκαιγαν λιβάνια. Αλλά όπως ανακατευόταν η μυρωδιά του λιβανιού με τις αναθυμιάσεις του κουφαριού, τόσο πιο φοβερή ήταν η μπόχα μέσα στην εκκλησία. Οι άνθρωποι εκεί μέσα τρελλάθηκαν. Πάθαιναν παραισθήσεις. Έβλεπαν εφιαλτικά οράματα. Φώναζαν πως από το ανοιγμένο κουφάρι έβγαινε πυκνός καπνός. Δεν καταλάβαιναν από το φόβο τους ότι ήταν ο καπνός που έβγαινε από το λιβάνι. 


Μέσα στην εκκλησία μια κραυγή μονάχα αντηχούσε,         Βρυκόλακας!.. Βρυκόλακας...!!! 

Από το θόρυβο νόμιζες ότι θα πέσει ο τρούλος της εκκλησίας. Ο γεροχασάπης ορκιζόταν πως το κουφάρι ήταν ολόζεστο. Μερικοί έλεγαν ότι το αίμα του ήταν κατακόκκινο.
... Το φοβερό μαντάτο απλώθηκε από σοκάκι σε σοκάκι σε ολόκληρο το νησί. Αυτοί που έφεραν το πτώμα στην εκκλησία, βεβαίωναν ότι ήταν ζεστό από τότε που το ξέθαψαν από τον τάφο. Σίγουρα λοιπόν ήταν Βρυ-κόλακας!!! Οι νησιώτες από την τρομάρα τους νόμιζαν πως αυτός είχε ακόμα ζωή μέσα του. Πήραν την καρδιά στην ακρογιαλιά και την έκαψαν. Παρ΄όλα αυτά όμως ο βρυκόλακας δεν έλεγε να ησυχάσει. Έγινε ακόμα πιο επιθετικός. Άνοιγε πόρτες, ακόμα και δωμάτια, ξυλοκοπούσε ανθρώπους τη νύκτα, έσπαζε παράθυρα, άρπαζε και έσκιζε φορέματα, άδειαζε τις κυψέλες των μελισσιών και τα κρασοβάρελα. Σαν σκιά χωνόταν τη νύκτα στα σπίτια και άρπαζε ό,τι μπορούσε να αρπάξει. Μόνο στο σπίτι του Γάλλου Πρόξενου δεν τολμούσε να τρυπώσει. Όλο το νησί είχε πάθει ομαδική παράκρουση. Ακόμα και οι πιο μορφωμένοι και οι πιο έξυπνοι είχαν παρασυρθεί και πίστευαν ότι ο παθαμένος καυγατζής είχε βρυκολακιάσει. 
Οικογένειες εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και έστηναν τα κρεβάτια τους καταμεσίς στην πλατεία για να περάσουν την νύκτα τους. Όλοι τους έλεγαν ότι είχαν δει τον βρυκόλακα και ότι την νύκτα άκουγαν τον θρήνο του. Τους είχε πιάσει τρόμος επικίνδυνος όπως η μανία και η λύσσα. Πολλοί πήγαιναν, δεν χωρούσαν άλλους οι πλατείες, στα χωράφια για να βγάλουν την νύκτα για να μη τους επιτεθεί ο βρυκόλακας.
...Κάποιος είπε ότι βρυκόλακας εμφανιζόταν γιατί δεν είχε γίνει σωστά η τελετή του εξορκισμού του. Η λειτουργία στην εκκλησία έπρεπε να γίνει μετά την αφαίρεση της καρδιάς του και όχι πριν. Και πάλι ξανά από την αρχή. Λειτουργίες και λιτανείες τρείς μέρες και τρεις νύκτες. Οι παπάδες υποχρέωναν τους νησιώτες σε αυστηρή δίαιτα και έτρεχαν από σπίτι σε σπίτι με τις αγιαστούρες στο χέρι για να ευλογήσουν τα σπίτια και να φύγει το κακό του βρυκόλακα. Τον ξέθαβαν τρεις ή τέσσερεις φορές την ημέρα ανάλογα με την έμπνευση και τις διαθέσεις του καθενός.
...Μια μέρα και αφού τον είχαν καρφώσει με ένα σωρό σπαθιά, ένας Αρβανίτης που είχε βρεθεί στην Μύκονο, με ύφος μεγάλου σοφού, τους είπε ότι είναι γελοίο να καρφώνουν τον βρυκόλακα με σπαθιά χριστιανικά.

.....Δεν βλέπετε χαζοί ότι η λαβή των σπαθιών έχει το σχήμα του σταυρού που εμποδίζει τον Σατανά να βγει από το κουφάρι??? Χρειαζόμαστε τουρκικά σπαθιά......
Αλλά ούτε η συνταγή του Αρβανίτη οφέλησε.Ο βρυκόλακας φαινόταν άτρωτος και δεν πάθαινε τίποτα.
Ξαφνικά μια φωνή ακούστηκε στην πόλη:
...Πρέπει να κάψουμε ολόκληρο τον βρυκόλακα...

Ξέθαψαν 
και πάλι το κουφάρι και το κουβάλησαν στο εκκλησάκι του Άη Γιώργη, άναψαν δυνατή φωτιά από πίσσα και όχι από ξύλα, μη και ο βρυκόλακας την σβήσει και τον έκαψαν. Ο σατανάς είχε πια παγιδευτεί στις φλόγες και έτσι ο βρυκόλακας εξοντώθηκε. Ήταν πια καιρός γιατί πολλές οικογένειες από τον φόβο του βρυκόλακα, είχαν σκοπό να μεταναστεύσουν στη Τήνο και στη Σύρα.
Μετά
 το κάψιμο του βρυκόλακα και την εξόντωσή του, ο Γάλλος πρόξενος είπε στους Προεστούς να πιάσουν τους χωρατατζήδες που αρχικά είχαν διαδώσει ότι είδαν τον σφαγμένο Μυκονιάτη να περπατάει στα δρομάκια και τα σοκάκια του χωριού. Οι Προεστοί έτσι και έκαμαν.
Μετά το κάψιμο του βρυκόλακα
και την φυλάκιση των χωρατατζήδων, δεν ματακούστηκε βρυκόλακας να περιδιαβαίνει στην Μύκονο.
ΠΗΓΗPitton de Tournefori - Relation d' un voyage du Levant [Paris 1717]/κεφ. Ο τελευταίος του αιώνα.
Στάθης Χρονόπουλος 3/5/2016

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ
Το Amphitheatrum Flavium όπως λεγόταν αρχικά ή περισσότερο γνωστό με την ονομασία Colosseum ή Coliseum [Κολοσσαίο, το Γιγαντιαίο], [ιταλ. = Colosseo] ήταν ένα αμφιθέατρο στην Ρώμη. Βρίσκεται στη ΝΑ. πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς [Forum Romanum]. Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τιτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων η Φλαβιανόν, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί χρειάστηκαν πάνω από 10 χρόνια και χρησιμοποιήθηκαν 60.000 Ιουδαίοι σκλάβοι που είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα στο πάρκο του Νέρωνα [Ο Κολοσσός], που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.
ΤΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ ΚΑΙ Η ΑΨΙΔΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΟ 1890 
Μπορούσε να χωρέσει πλέον των 45.000 θεατών και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέ-ρεια 525 μέτρων
Οι διαστάσεις του ήταν τεράστιες: ο μικρότερος άξο-νας είχε μήκος 156 μέτρα και ο μεγαλύτερος  188 μέτρα και το ύψος του ήταν 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο τέταρτος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζό-ταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολι-τών, ενώ ο 1ος για τους επι-φανείς πολίτες. 
Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους.  Οι τέσσερεις [4] κύριες είσοδοι που βρίσκονταν στις άκρες των νοητών αξώνων των 156 και 188 μέτρων χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. 
Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα [αρένα] οδηγούσαν δύο πύλες: η "πύλη της ζώσης σαρκός", από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η "νεκρική πύλη", από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί των μονομαχιών. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται θανατηφόρες ναυμαχίες με ναύτες κατάδικους και εγκλη-ματίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών. 
ΤΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ ΣΗΜΕΡΑ
Στο Κολοσσαίο πραγμα-τοποιούνταν αγώνες με ελεύ-θερη είσοδο, οι οποίοι διορ-γανώνονταν από τους αυτο-κράτορες για να αυξάνουν την δημοτικότητά τους. Οι αγώνες διαρκούσαν μία μέρα ή και περισσότερες. Ξε-κινούσαν με κωμικές πράξεις και εξωτικά ζώα, και ολο-κληρώνονταν με τις μονομα-χίες μεταξύ ζώων και μονομάχων, ή μόνο μεταξύ μονομάχων. Οι μονομάχοι ήταν αιχμάλωτοι πολέμου ή δούλοι. Το 80 μ.Χ. πραγμα-τοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Κολοσσαίου, με αγώνες που διήρκεσαν συνολικά 100 ημέρες. Το Κολοσσαίο λειτούργησε για περίπου 400 χρόνια, με μια διακοπή μεταξύ των ετών 217-238 μ.Χ., εξαιτίας ενός κεραυνού που κατέστρεψε μεγάλο τμήμα του


ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΥ
Πολλές φυσικές καταστροφές κατέστρεψαν την δομή του Κολοσσαίου και οι σεισμοί του 847 μ.Χ και 1231 μ.Χ ήταν εκείνοι που προκάλεσαν το μεγαλύτερο μέρος της ζημιάς που βλέπουμε σήμερα.
Το Κολοσσαίο χρησιμοποιήθηκε για μονομαχίες και δημόσια θεάματα, όπως κυνήγι ζώων, εικονικές ναυμαχίες και θηριομαχίες, αναπαραστάσεις διάσημων νικηφόρων Ρωμαϊκών μαχών, εκτελέσεις και δράματα.


ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΛΟΣΣΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΟΥ ΝΕΡΩΝΑ
Το 107 μ.Χ λέγεται ότι ο αυτοκράτορας Τραϊανός για να γιορτάσει τις νίκες του στην Δακία διοργάνωσε αγώνες με 11.000 ζώα και 10.000 μονομάχους που κράτησαν 123 ημέρες. Κατά την διάρκεια της λειτουργίας του Κολοσσαίου υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν πάνω από 500.000 χιλιάδες άνθρωποι και πάνω από ένα 1.000.000 άγρια ζώα.
ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΣΤΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ
Οι τελευταίες μονομαχίες έγιναν το 435 μ.Χ και τα τελευταία θεάματα με ζώα [θηριομαχίες] το 535 μ.Χ. Η αιτία που σταμάτησαν οι μονομαχίες και τα θεάματα με τα ζώα, δεν ήταν τα Χριστιανικά διατάγματα, αλλά η έλλειψη χρημάτων για την χρηματοδότηση των αγώνων. Σύμφωνα με ωρισμένους ιστορικούς τα δημόσια Ρωμαϊκά θεάματα με ζώα και το κυνήγι τους για την χρήση αυτή, ήταν η κύρια αιτία της "εξα-φάνισης" των αγρίων ζώων από την Βόρεια Αφρική. Όπως αναφέρουν οι Ρωμαίοι συγγραφείς Τάκιτος, Πετρόνιος, ο Στάτιοςαλλά και ο Έλλη-νας Δίων Κάσιοςγυναίκες συμμετείχαν ως μονομάχοι σε μονομαχίες και θηριομαχίες μέχρι το 200 μ.Χ που απαγορεύτηκε η συμμετοχή τους με Διάταγμα του Αυτοκράτορα Σεβήρου.
Ο χώρος κάτω από το Κολοσσαίο ονομαζόταν Hypogeum [υπόγειο]. Το  Hypogeum αποτελείτο από δύο επίπεδα υπόγεια με δίκτυο σηράγγων και 32 στράβλους ζώων. Η αρένα ήταν άμεσα προσβάσιμη για τους μονομάχους και τα ζώα μέσω 80 ανοδικών διαδρόμων που την συνέδεαν τα Hypogeum.
ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ
Φωτ/ες: Κρίστη Καραπάνου




















 










ΤΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ ΤΗ ΝΥΚΤΑ


ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΥ


ΤΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ ΤΟ ΕΤΟΣ 1583




Παρά την βάναυση ειδωλολατρική προέλευσή του, το ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ χρησιμοποιήθηκε και ως χώρος λατρείας από τους Χριστιανούς για αιώνες. Ένας μεγάλος σταυρός αφαιρέθηκε στην δεκαετία του 1870 από τους αρχαιολόγους κατά την διάρκεια της Ιταλικής αρχαιοπληξίας που αποτελούσε την πολιτική γραμμή του τότε Ιταλικού κράτους που είχε χρηματοδοτήσει και την κατεδάφιση του Σταυρού. Αυτός ο σταυρός αντικαταστάθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1926 στην προσπάθειά του να προσεταιριστεί το Βατικανό, προσπάθεια που ευδοκίμησε.

Φωτογραφίες Κρίστη Καραπάνου
Copyright ΚΡΙΣΤΗ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ & ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΥΘΕΑΣΙΣ