Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Το Ιερό Σπήλαιο του Πάνα στην Ακρόπολη


Το σπήλαιο του Πανός, του οποίου η λατρεία καθιερώθηκε στην Αθήνα μετά τη μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., έχει στα τοιχώματα του κόγχες για την υποδοχή των αναθημάτων. Είναι τριμερές και το ανατολικό τμήμα του μετετράπη τον 5ο αιώνα μ.Χ στο χριστιανικό παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασίου.
Βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά της Ακρόπολης όπου αναπτύχθηκαν λατρείες αφιερωμένες στην γονιμότητα και τη βλάστηση. Οι τελετές τελούνταν σε υπαίθρια ιερά και σπηλαιώδη ανοίγματα του βράχου.













Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.......ΤΟΣΟ ΑΓΝΑ Σ΄ΑΓΑΠΩ!!!!! Αγγελική Καββαδία

Κάποτε υπήρχε ένα νησί που πάνω του ζούσαν όλα τα συναισθήματα.....
Ξαφνικά έμαθαν ότι το νησί τους θα βυθιστεί. Όλα τότε μπήκαν στις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.......
Μόνο η αγάπη έμεινε που δεν πίστεψε ότι το νησί θα βυθιστεί.....Όταν όμως άρχισε να βυθίζεται, η αγάπη, μονάχη της πια πάνω στο νησί, φώναζε "βοήθεια"........... "βοήθεια"...........
Πέρασε ο εγωϊσμός αλλά δεν την πήρε γιατί ζούσε στον δικό του κόσμο, στο κόσμο της μοναξιάς και μαζί του δεν ήθελε κανέναν........
Πέρασε η αλαζονεία, που ερχόταν μετά, αλλά πάλι δεν πήρε την βρεγμένη αγάπη, γιατί δεν ήθελε να της λερώσει τη βάρκα.......
Ούτε η λύπη που ήθελε να μείνει μονάχη της στην θλίψη......
Αλλά και ούτε η ευτυχία που δεν άκουγε τις φωνές της για βοήθεια, ήταν χαμένη βλέπεις στην χαρά της........
Τότε ακούστηκε μια φωνή: Αγάπη έλα εδώ.... Θα σε πάρω εγώ μαζί μου.....
Ήταν ένας ηλικιωμένος που η Αγάπη δεν ήξερε το όνομά του......
Την πήρε μαζί του και την άφησε στην στεριά......
Την ώρα που έφευγε, η Αγάπη τον ερώτησε:
-------- Πως σε λένε????

-------- ΧΡΟΝΟ......
-------- Και γιατί με βοήθησες????
-------- Γιατί μόνο ο χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η αγάπη!!!!! Σ.Χ 

Μια λαϊκή παράδοση που ίδια, ή σε παραλλαγές, υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο.........








Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Στον καιρό του Μπραΐμη...Που πάτε αρχόντοι!!!

Πρόλογος
Μεταξύ της τυραννίας και της τυραννίας δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Με το να αποτινάξεις από τον σβέρκο σου το ζυγό του τυράννου και των παρατρεχάμενων του, δεν κάνεις επανάσταση. Το να μην ξαναπέσεις στον ίδιο ζυγό.....αυτό είναι επανάσταση. Το '21 αυτό δεν το έκανε. Το '21 ξεπάτωσε τους Τούρκους αλλά άφησε τους υποτακτικούς και τους συμμάχους τους. Άφησε τους τους κοτζαμπάσηδες, που έπρεπε και αυτούς να τους περάσει από μαχαίρι..... Αυτοί έγιναν άρχοντες, έγιναν κυβερνήτες. Έφεραν ξανά το τύραννο. Με άλλο όνομα. Τον έλεγαν, Ιγγλέζο, Γάλλο, Βαυαρό, Αμερικάνο, Ευρωπαίο....Για να κρατήσουν το γκουβέρνο*, αυτοί και τα παιδιά τους και πιο πέρα από τα τρισέγγονα τους, ξεπούλησαν το Ελληνικό λαό στο ξένο τύραννο. Βλέπεις πολλά τα γρόσια έχει το γκουβέρνο. Τον πρόδωσαν, τον ξεπούλησαν, τον ξεφτύλισαν, διέφθειραν, τον έκαναν άτιμο σαν και αυτούς. Με αντάλλαγμα, για να έχουν το γκουβέρνο, την προδοτική υποταγή στους ξένους. Εδώ το '21 απότυχε........
Και τι πταίει η γλαύξ, η θρηνούσα επί των ερειπίων??? 
Γράφει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός 21 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, στον Γ. Τσερτσέτη, στις 25 Μαρτίου 1842:
....Τι να πω για το παρόν. Η διαφθορά είναι τόσο γενική και έχει τόσο βαθειές ρίζες που κάνει κατάπληξη. Μονάχα όταν κτυπηθούν ριζικά οι υπαίτιοι, θα είναι δυνατή μια ηθική αναγέννηση.......Δ. ΣΟΛΩΜΟΥ, Άπαντα-Ποιήματα, σ. 126
Οι πρόδρομοι, οι πρωταγωνιστές, αλλά και οι απλοί πολεμιστές του 1821, όταν έκαναν την επανάσταση, οραματιζόντουσαν την εθνική αναγέννηση και αποσκοπούσαν σε ένα κράτος, σε μια Ελλάδα ισάξια του ένδοξου παρελθόντος της. Ένα Ελληνικό κράτος που θα οδηγούσε, όπως στο παρελθόν, τα άλλα έθνη στην πρόοδο, στη προκοπή και στην ελευθερία. Ένα Ελληνικό κράτος που θα ξανασυνέχιζε τον ηγετικό του ρόλο, τουλάχιστον στο χώρο της Βαλκανικής, της Εγγύς και Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου. Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι το Ελληνικό κράτος θα καταντούσε ο τελευταίος των τελευταίων στο σύγχρονο κόσμο, ο ουραγός και ο περίγελος των άλλων λαών..........
Μονάχα όταν χτυπηθούν ριζικά οι υπαίτιοι........ 
Οι υπαίτιοι....Ποιοι είναι αυτοί οι υπαίτιοι που έχουν οδηγήσει το τότε επαναστατημένο Ελληνικό Έθνος σήμερα, σε ουραγό των λαών και στον Εθνικό μαρασμό και στην διαφαινόμενη ιστορική του εξαφάνιση???????
Ποιοι είναι εκείνοι οι υπαίτιοι που έκαναν της Αθηνάς την ιερή κουκουβάγια να θρηνεί κλαίουσα πάνω από τα ερείπια της Ελληνικής φυλής??????  
........Άμυνα περί πάτρης θα ήτο.... η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το Έθνος. Τις ημύνθη περί πάτρις???? Και τι πταίει η γλαύξ, η θρηνούσα επί των ερειπίων??? Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος...... ΑΛ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, Άπαντα, Τομ. 4ος-σελ. 216.
Μόνο αν χτυπηθούν ριζικά οι υπαίτιοι, θα είναι δυνατή μια ηθική αναγέννηση του Ελληνικού έθνους..... Μόνο τότε........ Αυτή είναι η πολιτική διαθήκη του Εθνικού μας ποιητή και το μόνιμο αίτημα του Ελληνικού λαού που θέλει να διατηρήσει την εθνική του συνέχεια και να δικαιώσει το λαμπρό παρελθόν του....
Επειδή η "σιδερωμένη ιστορία" μας μας εμφανίζει τους Τουρκολάτρες Κοτζαμπάσηδες ως δήθεν επαναστάτες του '21, παρουσιάζεται εδώ το ιστορικό διήγημα με τον τίτλο ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΑΡΧΟΝΤΟΙ......του αείμνηστου Αγησίλαου Τσελάλη, τέως Διευθυντή της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Ανδρίτσαινας που είναι βασισμένο στα απομνημονεύματα του Δεληγιάννη, τόμ. 3ος/σελ.57-61 και που πρωτοδημοσιεύθηκε στην Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά το 1960, Τόμ. Δ-σελ. 302-304.[1]Σ.Χ

ΓΛΩΣΣΑΡΙ:
* γκουβέρνο=Κυβέρνηση
Στον καιρό του Μπραΐμη
Φέτο ο κούκος δε λαλεί, ούτε και θα λαλήσει,
παρά η τρυγόνα η χλιβερή το λέει το μοιρολόγι.
Φέτο μας ήρθεν η Αραπιά και κόβει και σκλαβώνει.
Εσκλάβωσε μικρά παιδιά, γυναίκες με τους άντρες,
κι εσκότωσε λεβεντουριά και καπεταναίους (2)
Που πάτε αρχόντοι......Που πάτε αρχόντοι και μας αφήνετε μονάχους τώρα που πλάκωσαν οι Τουρκαραπάδες του Μπραΐμη.......
Στη βραχώδη κι' απόκρημνη όχθη του Λάδωνα, κοντά στο χωριό Σπάθαρη της Γορτυνίας, ήταν ένα τεράστιο σπήλαιο, κρυμ­μένο σ' απρόσβατο πυκνότατο δάσος. Χώ­ραγε ίσα με τρακόσια άτομα. Σ' αυτό το σπήλαιο είχαν κρύ­ψει οι Ντεληγιανναίοι 8 χιλιάδες κιλά σιτάρι, 450 κιλά τυρί κι' άλλα τρόφιμα. Στις κοντακιανές σπη­λιές, στ' απροσπέλαστα δάση και τις α­πρόσιτες ρεματιές του Λάδωνα, είχαν χι­λιάδες γιδοπρόβατα και γουρούνια. Για κάθε περίσταση.
Εβγήκε μπροστά ένας αγωνιστής.
----Που πάτε αρχόντοι τώρα που πλακώσανε 
οι Τουρκαραπάδες του Μπραΐμη και μας αφήνετε μονάχους????

Σ' αυτές τις σπηλιές, "κυριευθέντες εκ της φρίκης και της απελπισίας", έτρεχαν να κρυφθούν οι Ντεληγιανναίοι με τους δικούς τους.
Ζωσμένος φαρδειά κεμέρια με λογής, λογής μονέδα και χρυσαφικά ο Θανάσης Ντεληγιάννης έτρεχε με τη γυναίκα του, φορτωμένη κι αυτή με τιμαλφή, να φθάσει σε τούτη τη σπηλιά.
Ένας αράπης καβάλα στο άτι του τους είδε, έτρεξε να τους φθάσει. Ό Θανάσης πρόφτασε και έπεσε στο ποτάμι. Η Θανάσαινα, ζαλωμένη, κοντοπόδιασε. Την πρόφθασε ο αράπης, την άρπαξε από τις πλεξίδες και την έσερνε. Βγαίνει ο άντρας της από τα νερά, κόβει με μια σπαθιά το χέρι του Αράπη που πέφτει μαζί με την πλεξίδα από τα μαλλιά της. Ο αράπης βόγγηξε, κύλισε στη γη. Ξανάπεσαν ο Θανάσης Ντεληγιάννης με την γυναίκα του στο ποτάμι, έσχισαν τα νερά, έφτασαν στη σπηλιά τον Σπάθαρη και έτσι σώθηκαν. Τα κεμέρια όμως χύθηκαν, τα φλωριά και τα χρυσαφικά τα πήρε το ποτάμι. Έχασε το χρώμα του ο Θανάσης…….
Ο Κανέλλας [Ντεληγιάννης] έτρεχε να φθάσει τον Ανάστο Στασινόπουλο από το Βυζίκι της Γορτυνίας για να του πάρει τα χίλια Ολλαν­δικά φλωριά, που του είχε ζωσμένα στη μέση του, για να τα κουβαλάει αυτός. Ήταν βλέπεις ο υπασπιστής του και μπορείς να πεις και ο χαμάλης του. Ο Ανάστος χώρισε, εχάθει.... Τον βρήκε στο Βυζίκι ο Κανέλ­λας, του τα πήρε τα φλωριά και ήρθε έτσι η καρδιά του στον τόπο της.
Κοντά έτρεχε κι' ο μικρός Κολλίνος Κολοκοτρώνης. Ήταν αρρεβωνιασμένος με την κόρη τον Κανέλλου.
Έσερνε δυό κιβώτια τιμαλφή. Κι' ο Γενναίος Κολοκοτρώνης με εκατό οπλοφόρους τους συνώδευε.
Κλείστηκαν όλοι στη σπηλιά του Σπάθαρη. Ο Μπραΐμης έζωοε τον τόπο. Τα σπήλαια τον Λάδωνα ήσαν προδομένα. Έψαχνε όλη την ήμερα να τα βρεί, όσο που νύχτωσε κι' εσκήνωσε στη Βάλλια, στο Μοναστηράκι, στη Δήμητρα, στη Βελιμάχη.
Να συνέχισει την αυγή. Τη νύχια έπια­σε δυνατή βροχή. Κλείστηκαν οι αραπά­δες του Μπραΐμη στα σπίτια, στα καλύβια. Οι κρυμμένοι στις σπηλιές βγήκαν αθόρυβα. Η βροχή, το ποτάμι, τα δέντρα βούιζαν, βοηθώντας έτσι τη  φυγή τους.
Να καθήστε και σεις να πολεμήστε, να φυλάξουμε τα γυναικόπαιδα.
Όλοι μαζί. Να σώσουμε την πατρίδα!!
Εβγήκαν στα Τριπόταμα. Στο Βραχνί ήσαν συναγμένοι οι πολεμιστές να συναγροικηθούν, να βρουν τον τρόπο να κτυ­πήσουν τον εχθρό, που έκαιε, εσκλάβωνε και έσφαζε. Να σώσουν τα γυναικόπαιδα. Έφτασαν εκεί oι Ντεληγιανναίοι. Ζήτη­σαν τρόφιμα και ζα, να φύγουν για το Ανάπλι. Μαζί τους ήταν, ο Ταμπακόπουλος, ο Παλαμίδης, ο Αντωνόπουλος, ο γαμ­πρός του ο Παπατσώνης, ο Γενναίος Κολοκοτρώνης με τον Κολλίνο κι άλλοι πρόκριτοι. 
Εβγήκε μπροστά ένας αγωνιστής.
----Που πάτε αρχόντοι τώρα που πλακώσανε οι Τουρκαραπάδες του Μπραΐμη και μας αφήνετε μονάχους????
----Τι να κάνουμε?......Έκανε το μισοκακόμοιρο όσο να ξεφύγει......
----Να γλυτώστε σεις, κοτσαμπασήδες να μείνετε για σπορίτες.....Και εμείς οι άλλοι?.......Τα γυναικόπαιδα?
Θ΄αφήστε να τα σφάξουνε οι αραπάδες?
----Πως και τι να κάνουμε?
----Να καθήστε και σεις να πολεμήστε, να φυλάξουμε τα γυναικόπαιδα. Όλοι μαζί. Να σώσουμε την πατρίδα!!! 
Πετάχθει άλλος πολεμιστής και φώναξε:
----Πάνε στο Ανάπλι.....Να πουλήσουν την πατρίδα στο Μπραΐμη οι Τουρκολάτρες.... 
  Κατακοκκίνισε από το κακό του ο Ντεληγιάννης. Το ζουλάπι!!! Ετόλμησε να βρίσει τον βεκίλη του Μοριά, τον άρχοντα.....Μα λούφαξε. Ήταν μόνος του. Κι ως όταν έφθασαν οι άλλοι κι ο Γενναίος με τους μισθοφόρους του, τότες αγρίεψε μονομιάς ο Κανέλλος και άναψε να κτυπήσει τον πολεμιστή. Του κάρφωσε άλλος πολεμιστής την πιστόλα στην πλάτη και τράβηξε. Έπιασε μόνο το καψούλι. Την γλύτωσε έτσι ο Κανέλλος.
----Αφού δεν έπιασε, χαλάλι σου. Έβαλε την πιστόλα στο σιλάχι του ο πολεμιστής.
Έφθασαν οι άλλοι αρχόντοι.
----"Φεύγα, θα σε σκοτώσουν".....Τον έσπρωχναν οι Βραχνιώτες τον πολεμιστή να φύγει.
----Όχι.... Γιατί?.....Πως?.....Από που να φύγω??? Από τη γη μου???
----Ανακάλεσε και πέσε στα πόδια του Κανέλλου να γλυτώσεις.....
----Του Κανέλλου!!!...........Αμ τότε.....για ποια λευτεριά πολεμάμε και χανόμαστε.......Για να προσκυνάμε ακόμα το θράσιο Κανέλλο, που δεν ξέρει από που βγαίνει ο ήλιος και πως βγαίνει το ψωμί??...
Του επέσαν του πολεμιστή όλοι οι αρχόντοι απάνω. Τέσσαρες Ντεληγιαναίοι, δυό Παπατσωραίοι, οι Χριστακόπουλοι, ο Παλαμίδης, σωματοφύλακες, υπερέτες τους.
Ο Μπραΐμης αφέθει λεύτερος και απερίσπαστος
να σφάζει, να καίει και να σκλαβώνει.........
Τον έσερναν όλοι μαζί να τον κρεμάσουν στην μουριά, που ήταν στο αλώνι στην μέση του χωριού. Οι παπάδες, οι γέροι. οι γυναίκες του χωριού πρόσπεσαν της γρηά Ντεληγιάνναινας και της Κανέλλαινας. Με πολλά παρακάλια και προσκυνήματα των παπάδων και των γέρων καταδέχθηκαν οι "βαρειές" αρχόντισσες να τους τον χαρίσουν. Με το αζημίωτο όμως. Πήραν αντίχαρη 40 ζώα του χωριού για να τα παν στο Ανάπλι.
Κι΄ο Μπραΐμης ανάγυρα έζωνε κι΄έψαχνε τον τόπο να βρει να σφάξει τα γυναικόπαιδα.......
Οι αρχόντοι καβάλησαν κι΄έφυγαν. Στο Σόλο τους βγήκαν μπροστά ο Νικολάκης Σολιώτης και ο Αναστάσης Χαραλάμπης.
----Που πάτε αρχηγοί??
----Στ΄Ανάπλι...
----Εκεί είναι καζίνα και μπιλιάρδα..... Κι΄από κει κοπάνα στη Ζάκυνθο.......
Δεν μίλησαν....Και τι να πούνε άλλωστε.......
----Κι΄εμείς οι άλλοι?? Η πατρίδα?? Ο Λαός?? Γυρίστε πίσω να πάτε στο Μέγα Σπήλαιο τους δικούς σας, που είναι και δικοί μας και σεις να μείνετε να πολεμήσουμε όλοι τον Μπραΐμη.
"Τέτοια ανόητα ονειροπολήματα και παραλογισμούς έλεγαν" γράφει ο Δ. Δεληγιάννης.
Έφθασε και μια επιτροπή από τα χωριά. Τους μίλησαν, τους παρακάλεσαν, τους απείλησαν.
----Θα δειλιάσει, θα τσακίσει ο κόσμος, θα σκύψει και θα προσκυνήσει, άμα φύγετε σεις οι αρχηγοί, οι κεφαλές.......
Θα ξεριζωθεί το Ελληνικό, ο τόπος θα φυτευθεί αραπάδες.....Μη φεύγετε......
----Θα πάμε τα γυναικόπαιδα στ΄Ανάπλι.....Ανταπαντήσανε οι αρχοντάδες......
----Σύρτε στο Μέγα Σπήλαιο......Και σεις, αν εδειλιάσατε, και δε θέλετε να μείνετε να πολεμήστε, θα σας αναγκάσουμε με τη βία.
Ήθελαν οι πολεμιστές τα γυναικόπαιδα στο Μέγα Σπήλαιο για να εμποδίσουν κάθε προδοσία. 
Στάθηκαν πενήντα μαχητές μπροστά με τα όπλα.
Θα ξεριζωθεί το Ελληνικό, ο τόπος
θα φυτευθεί αραπάδες.....Μη φεύγετε......
----Πίσω στο Μέγα Σπήλαιο.......
Έσπρωξε μπροστά τις γυναίκες ο Ντεληγιάννης με τα παιδιά στις αγκαλιές τους. Ήταν σίγουρος πως τα παλληκάρια δεν θα έριχναν. Πίσω οι μισθοφόροι. Κι έτσι προχώρησαν με μπροστά τα γυναικόπαιδα.
----Απάνου τους, κτυπάτε στο ψαχνό, διέταξε ο Ντεληγιάννης. Και έσπρωχνε τις γυναίκες να προχωρούν και να φωνάζουν.
Μητέρες με τα βρέφη και σάκκους ζαλιά, αλογομούλαρα, παιδιά κρεμασμένα σαν κοτόπουλα από τα σαμάρια, γριές στριμώχνονταν, πήχτρα να περάσουν. 
Είδαν οι πολεμιστές τις μάνες, τα παιδιά, λυπήθηκαν, τους αφήσαν.
----Στο ανάθεμα, φιλοτόμαροι, παραδόπιστοι, τσιοτήδες!!!..... Κι' εδώ να μείνετε θα δειλιάστε και θα προσκυνήστε.....
Πέρασαν, έφτασαν μ' όλα τους τα πολύτιμα κινητά, τα γεμάτα κιμέρια, τους δικούς τους στ' Ανάπλι. Βρήκαν εκεί ασφάλεια κι' άνεση.
Ο Μπραΐμης αφέθει λεύτερος και απερίσπαστος να σφάζει, να καίει και να σκλαβώνει.........

ΓΛΩΣΣΑΡΙ:
Βεκίλης=Ο διορισμένος από τους Τούρκους επίτροπος.

ΣΧΟΛΙΑ: Το διήγημα του Αγησίλαου Τσελάλη αρχίζει από το κεφάλαιο: Που πάτε αρχόντοι.... Οι παράγραφοι [1] και [2] έχουν προστεθεί από τον Σ.Χ.
Copyritht: Στάθης Χρονόπουλος