Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. ΑΡΘΡΑ 35


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ------ΙΣΟΤΙΜΙΑ------ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ

Νέα Πολιτική Διοίκηση των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των Μεσογειακών Νήσων και της Βλαχομπογδανίας 

Υπέρ των Νόμων και της Πατρίδας


Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν, να βάλωμεν εις όλα να δίδουν ορισμόν. O νόμος να 'ναι πρώτος και  μόνος οδηγός και της Πατρίδος ένας να γίνη αρχηγός.
Ο ΛΑΟΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, όπού κατοικεί την Ρούμελην [=Η ελληνική χερσόνησος από την οροσειρά του Αίμου και κάτω], την Μικράν Ασίαν, τας Μεσογείους Νήσους, την Βλαχομπογδανίαν [=Μολδοβλαχίαν], και όλοι όσοι στενάζουν υπό την δυσφορωτάτην τυραννίαν του 'Οθωμανικού βδελυρωτάτου δεσποτι­σμού, ή εβιάσθησαν να φύγουν εις ξένα βασίλεια δια να γλυ­τώσουν από τον δυσβάστακτον και βαρύν αυτού ζυγόνόλοι, λέγω, Χριστιανοί καί Τούρκοι, χωρίς κανένα ξεχωρισμόν θρησκείας [επειδή όλοι πλάσματα Θεο είναι καί τέκνα του πρωτοπλάστου], στοχαζόμενοι ότι ο Τύραννος, ονομαζόμενος Σουλ­τάνος, κατέπεσεν ολοτελώς εις τας βρωμεράς θηλυμανείς ορέ­ξεις του, επερικυκλώθη από ευνούχους και αιμοβόρους αμαθεστάτους αυλικούς, ελησμόνησε και κατεφρόνησε την ανθρωπότητα, εσκληρύνθη η καρδία του κατά της αθωότητος, και το πλέον ωραιότερον βασίλειον του κόσμου, όπου εκθει­άζεται πανταχόθεν από τους σοφούς, κατήντησεν εις μίαν βδελυράν αναρχίαν, τόσον, ώστε κανέναςοποιασδήποτε τάξεως και θρησκείας, δεν είναι σίγουρος μήτε δια την ζωή του, μήτε δια την τιμήν του, μήτε δια τα υποστατικά του.
Ο πλέον ήσυχος, ο πλέον αθώος, ο πλέον τίμιος πολίτης κινδυνεύει κάθε στιγμήν να γίνη ελεεινή θυσία της τυρρανικής φαντασίας, ή των αγρίων τοποτηρητών και αναξίων με­γιστάνων του Τυράννου, ή, τέλος [όπερ συνεχέστερον συμ­βαίνει], των κακοτρόπων θηριοδεστάτων μιμητών του, χαιρόν­των εις το ατιμώρητον κρίμα, εις την σκληρο-τάτην απανθρωπότητα, εις την φονοκτονίαν, χωρίς καμμίαν εξέτασιν, χωρίς καμμίαν κρίσιν.
— Ουρανέ! εσύ είσαι απροσωπόληπτος μάρτυς των τοιού­των κακουργημάτων.
Ήλιε! εσύ βλέπεις καθημερινώς τα τοιαύτα θηριώδη τολμήματα.
 Γη! εσύ ποτίζεσαι αδιακόπως από τα ρείθρα των αθώων αιμάτων.
Ποίος έχει στόμα να με ειπή το εναντίον? Ποιος είναι εκείνος ο τίγρις, ομόψηφος των τοσούτων ανομημάτων? Ας έβγη εις το παρόν, και δια πολέμιόν του μάρτυρα θέλει απο­κτήσει όλην την Κτίσιν, ήτις αγλώσσως γογγά δια τους α­δίκως ώδε εκχυνομένους ρύακας των ανθρωπίνων αιμάτων.
Ο μέχρι τούδε, λέγω, δυστυχής ούτος λαός, βλέποντας ότι όλαι του αι θλίψεις και οδύναι, τα καθημερινά δάκρυά του, ο αφανισμός του, προέρχονται από την κακήν και αχρειεστάτην διοίκησιν, από την στέρησιν καλών νόμων, απεφάσισεν, ενανδριζόμενος μίαν φοράν, να ατενίση προς τον Ουρανόν, να εγείρη ανδρείως τον καταβεβαρημένον τράχηλόν του και,ενοπλίζοντας εμμανώς τους βραχίονάς του με τα άρματα της εκδικήσεως και της απελπισίας να εκβοηθήση μεγαλοφώνως, ενώπιον πάσης της Οικουμένης, με βροντώδη κραυγήν, τα ιε­ρά και άμωμα δίκαια, όπού θεόθεν τω εχαρίσθησαν δια να ζήση ησύχως επάνω εις την γήν.
Χαλκογραφία του Ρήγα Φεραίου  
Όθεν, δια να ημπορούν ομοθυμαδόν όλοι οι κάτοικοι να συγκρίνωσι πάντοτε με άγρυπνον όμμα τα κινήματα της διοικήσεως των διοικούντων, με τον σκοπόν της κοινωνικής αυτών νομοθεσίας, εκτινάζοντες ανδρικώς τον ουτιδανόν ζυγόν του Δεσποτισμού και εναγκαλιζόμενοι την πολύτιμον Ελευθερίαν των ενδόξων προπατόρων των, να μην αφεθώσιν ουδέποτε να καταπατώνται ως σκλάβοι εις το εξής από την απάνθρωπον τυραννίαν να έχη έκαστος ωσάν λαμπρόν καθρέπτην εμπροστά εις τα ομμάτιά του τα θεμέλια της ελευθερίας, της σιγουρότητος και της ευτυχίας του - να γνωρίζουν εμφανέστατα οι κριταί, ποίον είναι το δυσαπόφευκτον χρέος των προς τους κρινομένους ελευθέρους κατοίκους - και οι νομοθέται και πρώ­τοι της διοικήσεως τον ευθύτατον κανόνα, καθ' όν πρέπει να ρυθμίζεται και ν' αποβλέπη το επάγγελμά των προς ευδαιμονίαν των πολιτών, κηρύττεται λαμπροφανώς ή ακόλουθος ΔΗ­ΜΟΣΙΑ ΦΑΝΕΡΩΣΙΣ των πολυτίμων ΔΙΚΑΙΩΝ ΤΟΥ ΑΝ­ΘΡΩΠΟΥ και τού ελεύθερου κατοίκου τού ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ.



ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

΄Αρθρον 1. Ο σκοπός όπού απ' αρχής κόσμου οι άνθρωποι εσυμμαζώχθησαν από τα δάση την πρώτην φοράν, δια να κατοικήσουν όλοι μαζί, κτίζοντες χώρας και πόλεις, είναι δια να συμβοηθώνται και να ζώσιν ευτυχισμένοι, και όχι να συναντιτρώγωνται ή να ρουφά το αίμα τους ένας.
Ο Ρήγας Φεραίος στην φυλακή
      κρατούμενος των Αυστριακών
Χαλκογραφία Ο. Αργυρού
Τότε έκαμαν βασιλέα δια να αγρυπνή εις τα συμφέροντά των, δια να είναι βέβαιοι εις την απόλαυσιν των φυσικών δικαίων, τα όποια δεν έχει την άδειαν να τους τα άφαιρέση κανένας επί της γης. 
΄Αρθρον 2. Αυτά τα Φυσικά Δίκαια είναι: πρώτον, το να είμεθα όλοι Ίσοι και όχι ο ένας κατώτερος από τον άλλον δεύτερον, να είμεθα ελεύθεροι και όχι ο ένας σκλάβος του αλλουνού' τρίτον να είμεθα σίγουροι εις την ζωήν μας, και κανένας να μην ημπορή να μας την πάρη αδίκως και κατά την φαντασίαν και τέταρτον, τα κτήματα [=ιδιοκτησία] οπού έχομεν κανένας να μην ημπορή να μας εγγίζη, αλλ' είναι ιδικά μας καί τών κληρονόμων μας.
΄Αρθρον 3. Όλοι οι άνθρωποι, Χριστιανοί και Τούρκοι, κατά φυσικόν λόγον είναι Ίσοι. Όταν πταίση τινάς, οποια­σδήποτε καταστάσεως, ο Νόμος είναι ο αυτός δια το πταίσμα και αμετάβλητος, ήγουν δέν παιδεύεται [=Τιμωρείται] ο πλούσιος ολιγώτερον και ο πτωχός περισσότερον δια το αυτό σφάλμα, αλλ' ίσια-ίσια.
΄Αρθρον 4. Ο Νόμος είναι εκείνη η ελευθέρα απόφασις, όπού με την συγκατάθεσιν όλου του λαού έγινεν ήγουν, όλοι θέλομεν ότι ο φονεύς να φονεύεται* αυτός λέγεται Νόμος, και είναι ο ίδιος δια όλους μας εις το να παιδεύση. Και πάλιν άλλος, όπού υπερασπίζεται* ήγουν όλοι θέλομεν να εξουσιάζωμεν τα υποστατικά μας [=την περιουσία μας]κανένας λοιπόν δεν έχει την άδειαν να μας πάρη δυναστικώς τίποτες* αυτός είναι ο Νόμος, επειδή μοναχοί μας τον δεχόμεθα και τον θέλομεν. Ο Νόμος έχει πάντοτε να προστάξη ό,τι τι πράγμα είναι δίκαιον και ωφέλιμον εις την συγκοινωνίαν της ζωής μας και να εμποδίζει εκείνο που μας βλάπτει. 
Η πρώτη σελίδα του ΘΟΥΡΙΟΥ του Ρήγα Φεραίου
Άρθρον 5. Όλοι οι συμπολίται ημπορούν να έμβουν εις αξίας και δημόσια οφφίκια [=δημόσια αξιώματα]. Τα ελεύθερα γένη δεν γνωρίζουν καμμίαν αιτίαν προτιμήσεως εις τας εκλογάς των, παρά την φρόνησιν και την προκοπή* να ήγουν, καθέ­νας, όταν είναι άξιος και προκομμένος δια μίαν δημοσίαν δούλευσιν, ημπορεί να την αποκτήση. Εξ εναντίας δε, μην όντας άξιος, αλλά χυδαίος, δεν πρέπει να τω δοθή* διότι, μην ηξεύροντας πώς να την εκτελέση, προσ­κρούει και βλάπτει το κοινόν με την αμάθειαν και την ανεπιδεξιότητά του.
΄Αρθρον 6. Η Ελευθερία είναι εκείνη η δύναμις οπού έχει ο άνθρωπος εις το να κάμη όλον εκείνο, οπού δεν βλάπτει εις τα δίκαια των γειτόνων του. Αυτή έχει ως θεμέλιον την φύσιν, διατί φυσικά αγαπώμεν να είμεθα ελεύθεροι* έχει ως κανόνα την δικαιοσύνην,διατί η δικαία ελευθερία είναι καλή* έχει ως φύλακα τον Νόμον, διατί αυτός προσδιορίζει, έως που πρέπει να είμεθα ελεύθεροι. Το ηθικόν σύνορον της Ελευθερίας είναι τούτο το ρητόν: Μην κάμης εις τον άλλον εκείνο οπού δεν θέλεις να σε κάμουν.
Άρθρον 7. To δίκαιον του να φανερώνωμεν την γνώμην μας και τους συλλογισμούς μας, τόσον με την τυπογραφίαν, όσον και με άλλον τρόπον το δίκαιον του να συναθροιζώμεθα ειρηνικώς* η ελευθερία κάθε είδους θρησκείας, Χριστιανισμού, Τουρκισμού, Ίουδαισμού και τα λοιπά, δεν είναι εμποδισμένα εις την παρούσαν διοίκησιν.
Όταν εμποδίζονται αυτά τα δίκαια, είναι φανερόν πώς προέρχεται τούτο από Τυραννίαν, ή πώς είναι ακόμη ενθύμησις του εξοστρακισθέντος Δεσποτισμού, οπού απεδιώξαμεν.
Ο Πύργος Nebojsha [=Νεμπόισα] στο Βελιγράδι
όπου ο Ρήγας Φεραίος βρήκε φρικτό θάνατο από τους
Τούρκους στραγγαλισθείς με σιδερένιο βρόγχο.
΄Αρθρον 8. Η σιγουρότης [=η ασφάλεια] είναι εκείνη η διαφέντευσις [=η προστασία], όπού δίδεται από όλον το έθνος και τον λαόν εις τον κάθε άνθρωπον δια την φύλαξιν του υποκειμένου του, των δικαίων του και των υποστατικών του* ήγουν, όταν βλάψη τινάς ένα μόνον άνθρωπον, ή πάρη αδίκως τίποτες απ' αυτόν, όλος ο λαός πρέπει να σηκωθή κατ’ επάνω εκείνου του δυνάστου και να τον αποδιώξη.
΄Αρθρον 9. Ό Νόμος έχει χρέοςνα διαφευντεύη την κοινήν ελευθερίαν όλου του έθνους και εκείνην του κάθε ανθρώπου, κατοίκου εις ταύτην την αυτοκρατορίαν, ενα­ντίον της καταθλίψεως και της δυναστείας των διοικη­των* όταν αυτοί διοικούν καλώς, να τους διαφεντεύη* εί δε κακώς, να τους αποβάλλη.
΄Αρθρον 10. Κανένας άνθρωπος να μην εγκαλήται εις κριτήριον να μην πιάνεται από τους ανθρώπους του κριτού και να μη φυλακώνεται κατ' άλλον τρόπον, παρά καθώςδιορίζει ο Νόμος και όχι κατά την φαντασίαν και θέλησιν του κριτού [=Δικαστού]. Κάθε κάτοικος όμως, όταν κραχθή εις την κρίσιν, ή κατά νόμον πιασθή από τους υπηρέτας του κριτηρίου, πρέπει να υποταχθή ευθύς και να πηγαίνη να κριθή* διατί, αν αντισταθή και δεν θέλη να πηγαίνη εις την κρίσιν, γίνεται πταίστης* και αρκετόν σφάλμα είναι, όταν ο Νόμος κράζη [=καλεί] κανέναν άνθρωπον και εκεί­νος αντιστέκεται με το κακόν και δεν υπακούη να πηγαίνη, όντας σίγουρος, ότι δεν παιδεύεται [=τιμωρείται]αν είναι αθώος.
Ο Πύργος-Φρούριο Νεμπόισα οπού στις 24 Ιουνίου 1798
          μετά από φρικτά βασανιστήρια θανατώθηκε  από τους
        Τούρκους ο Ρήγας Φεραίος και οι επτά σύντροφοί του
΄Αρθρον 11. Κάθε δυναστικόν επιχείρημα, οπού ήθε­λαν κάμει εναντίον ενός ανθρώπου, οπού δεν έπταισε, και χωρίς προσταγήν του Νόμου θέλουν να τον καταδι­κάσουν, εκείνο φαίνεται πώς είναι μόνον από το κεφάλι του κριτού και έργον τυραννικόν. Ο άνθρωπος λοιπόν, τον όποιον θέλουν να δυναστεύσουν με αυτόν τον τρό­πον, έχει δίκαιον και άδειαν να αντισταθή εξ όλης του της δυνάμεως, να το αποβάλη με βίαν και να μην υποταχθή.
Άρθρον 12. Εκείνοι οπού εκδίδουν προσταγάς, ή οπού ήθελε τες υπογράψουν, ή οπού ήθελε τες εκτελέσουν,  οπού ήθελε βάλουν άλλους να τες τελειώσουν, λέγοντές τους πώς είναι πράγματα αναγκαία, χωρίς νά έχη τήν είδησιν η διοίκησις, είναι πταίσται και έχουν να τιμωρώνται αυστηρώς.
Άρθρον 13. Κάθε άνθρωπος οπού φαίνεται πώς είναι αθώος, αν τον συκοφαντήσουν πώς έπταισεν, εν όσω να βεβαιωθή πώς είναι πταίστης, και είναι ανάγκη να πιασθή από τους ανθρώπους του κριτηρίου, κάθε αυστηρότης, καθώς δέσιμον, ύβρισμοί, δαρμοί, όπού δεν είναι αναγκαία δια την κατακράτησιν του ανθρώπου εκείνου, εν όσω να κριθή, να είναι εμποδισμένα, και μόνον αφού αποδειχθή πταίστης, τότε να γίνεται αρχή της τιμωρίας εις το υποκείμενόν του, καθώς διαλαμβάνει ο Νόμος.
΄Αρθρον 14. Κανένας άνθρωπος να μην κρίνεται και να μην τιμωρήται αλλέως, παρά αφού ειπή όλα τα δίκαιολογήματά του και αφού κατά τους νόμους κραχθή [=κληθεί] εις την κρίσιν και τιμωρείται τότε μόνον, όταν είναι ένας Νόμος καμωμένος προτού να κάμη εκείνος το πταίσμα. Ο νόμος δε οπού ήθελε τιμωρήσει εγκλήματα άπερ έγιναν εις τον καιρόν, όπού αυτός δεν είχε συστηθή, λέγεται Τυραννία. Και το να τιμωρήση ένας νέος Νόμος παλαιά εγκλήματα, λέγεται ανομία. Ήγουν, ένας άνθρωπος επήρε το βόδι ενός άλλου, και έως την στιγμήν όπού το επήρε, δεν ήτον κανένας νόμος όπού να εμπόδιζε ταύτην την αρπαγήν εξεδόθη έπειτα νόμος να μην αρπάζη ένας του άλλου πράγματα* ο άρπαξ δίδει οπίσω το βόδι, μα δεν παιδεύε­ται [=τιμωρείται], επειδή αυτός δεν ήξευρε πώς η αρπαγή είναι κακή.
Άρθρον 15. Ο Νόμος έχει να προσδιορίζη παιδείας [=τιμωρίας] ακριβώς και αποδεικτικώς αναγκαίας* αι παιδείαι αύται να είναι ανάλογοι κατά το έγκλημα και ωφέλιμοι εις την συγκοινωνίαν [=κοινή διαβίωση] των πολιτών. Ήγουν, αν έδειρε τινάς έναν άλλον, να δαρθή μα όχι να αποκεφαλισθή.
Αναμνηστική πλάκα στον πύργο Νεμπόισα,
στον οποίο ο Ρήγας Φεραίος βρήκε φρικτό θάνατο
Άρθρον 16. Το δίκαιον του να εξου-σιάζη καθένας ειρηνικώς τα υποστατικά του [=την περιουσία του] είναι εκείνο το οποίον ανήκει εις κάθε κάτοικον ήγουν, να τα χαίρεται, να τα μεταχειρίζεται κατά την θέλησίν του, να απολαμβάνη τα εισοδήματά του, τον καρπόν της τέχνης του, της εργα­σίας του και της φιλοπονίας του, χωρίς να ημπόρεση ποτέ κανένας να τον πάρη στανικώς [=με το έτσι θέλω..με το ζόρι] μήτε ένα λεπτόν.
΄Αρθρον 17. Δεν είναι, εμποδισμένον εις τους κατοί­κους κανένα είδος εργασίας, τέχνης, γεωργικής, πραγμα­τείας [=εμπόριο], ή οποιονδήποτε επιχείρημα ωφέλιμον εις την συγκοινωνίαν [=κοινή διαβίωση]. Η φιλοπονία όλων των πολιτών ημπορεί να εκτείνεται εις όλας τας τέχνας καί μαθήσεις.
Άρθρον 18. Κάθε άνθρωπος ημπορεί να δουλεύση έναν άλλον ως υπηρέτης, προσφέροντας τον καιρόν του εις χρήσιν εκείνου* δεν ημπορεί όμως να πωλήση τον εαυτόν του, μήτε άλλος να τον πωλήση, επειδή και το υποκείμενόν του δεν είναι εις μόνην την εξουσίαν του εαυτού του, αλλά και της Πατρίδος. Ο Νόμος δεν γνωρί­ζει καμμίαν υποδούλωσιν μήτε σκλαβίαν και εις τους ιδίους δούλους* σώζεται [=αρκεί…φθάνει] μόνον μία υπόσχεσις, να φροντίζη ο υπηρέτης δια την εργασίαν του και να είναι ευγνώμων πρός εκείνον οπού τον πληρώνει μισθόν, όστις δεν έχει άδειαν μήτε να τον υβρίση, μήτε να τον δείρη* εάν αναιρεί όμως την συμφωνίαν, τον πληρώνει έως εκείνην την στιγμήν και τον αποβάλλει.
Άρθρον 19. Κανένας δεν έχει να υστερηθή το παραμικρότερον μέρος των κτημάτων του χωρίς το θέλημά του* αν όμως και είναι καμμία δημοσία χρεία [=ανάγκη], ήγουν ζητή η Πατρίς τον κήπον του, δια να κάμη αγοράν ή άλλο κανένα κτίριον, τότε να ξετιμάται [=αποτιμάται] ο κήπος,να πληρώνε­ται ο οικο-κύρης, και ούτω να γίνεται η αγορά ή το κτί-ριον.
Άρθρον 20. Κάθε δόσιμον έχει να γίνεται μόνον δια το δημόσιον όφελος και όχι δι' άρπαγας ενός και άλλου. Όλοι οι εγκάτοικοι [=υπήκοοι] έχουν το δίκαιον να συντρέξουν εις το ρίψιμον του τεφτε-ρίου [=φορολογία], ν' αγρυπνούν εις το σύναγμα των δοσιμάτων, και να παίρνουν λογαριασμόν απ' εκεί­νον όπού τα εσύναξε.
Άρθρον 21. Αι δημόσιοι συνδρομαί και ανταμοιβαί είναι ένα ιερόν χρέος της πατρίδος. Το κοινόνχρεωστεί μίαν βοήθειαν εις τους δυστυχείς εγκατοίκους, τόσον εις το να τους προμηθεύση να έχουν τί να εργάζωνται, όσον και να δώση τρόπον ζωής εις εκείνους, όπού δεν ημπο­ρούν πλέον να δουλεύσουν ήγουν, ένας γεωργός μην έχοντας βόδια κάθεται αργός* η Πατρίς έχει χρέος να τον δώση και να τον προσμένη ώστε να τα πληρώση* ένας εσακατεύθη εις τον υπέρ Πατρίδος πόλεμον, αυτή πρέπει να τον ανταμείψη και να τον τρέφη εν όσω ζή.
Άρθρον 22. Όλοι, χωρίς εξαίρεσιν, έχουν χρέος να ηξεύρουν γράμματα. Η Πατρίς έχει να καταστήση σχο­λεία εις όλα τα χωρία δια τα αρσενικά και θηλυκά παι­δία. Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή, με την οποίαν λάμπουν τα ελεύθερα έθνη. Να εξηγούνται οι παλαιοί ιστορικοί συγγραφείς* εις δε τας μεγάλας πόλεις να παραδίδεται η γαλλική και η ιταλική γλώσσα* η δε Ελληνική [=αρχαία Ελληνική] να είναι απαραίτητος.
Το Griechen Beisel η ιστορική ταβέρνα των ελλήνων
στην Βιέννη, που σύχναζαν οι Έλληνες την εποχή του
      Ρήγα Φεραίου. Εκεί υπάρχει και η υπογραφή του.
Άρθρον 23. Η κοινή επιβεβαίωσις και σιγουρότης του κάθε πολίτου συνίσταται εις την ενέργειαν όλων των πολιτών. Ήγουν, να στοχαζώμεθα πώς, όταν πάθη ένας τίποτες κακόν, εγγίζονται όλοι, και δια τούτο πρέπει να βεβαιώσωμεν εις τον καθένα την μεταχείρισιν και την προφύλαξιν των δικαίων του. Αυτή η σιγουρότης θεμελι­ώνεται επάνω εις την αυτεξουσιότητα [=κυριαρχία] του εθνους* ήγουν, όλον το έθνος αδικείται, όταν αδικήται ένας μόνος πο­λίτης.
΄Αρθρον 24. Αύτη η αυτεξουσιότης δεν έχει το κύρος, αν τα σύνορα των δημοσίων οφφικίων [=δημόσια αξιώματα] δεν είναι προσδιορισμένα από τον Νόμον, και αν δέν είναι αποφασισμένον ρητώς το να δώσουν λογαριασμόν όλοι οι αξιωμα­τικοί [=οι δημόσιοι λειτουργεί].
΄Αρθρον 25. Ή αυτοκρατο-ρία [=κυριαρχία] είναι θεμελιωμένη εις τον λαόν [=λαϊκή κυριαρχία] αυτή είναι μία, αδιαίρετος, απροσδιόριστος και αναφαίρετος. Ήγουν ολαός μόνον ημπορεί να προστάζη και όχι ένα μέρος ανθρώπων ή μία πόλις* και ημπορεί να προστάζη δι' όλα, χωρίς κανένα εμπόδιον.
΄Αρθρον 26. Κανένα μέρος του λαού δεν ημπορεί να ενεργήση την δύναμιν όλου του έθνους, κάθε μέλος όμως του αυτοκράτορος λαού [=κυρίαρχου λαού], συναγόμενον, έχει δίκαιον να ειπή το θέλημά του με μίαν σωστήν ελευθερίαν.
Στο σπίτι, στο βάθος αριστερά, στην πλατεία της
 Τεργέστης οπού συνελλήφθει ο Ρήγας από τους
Αυστριακούς την 1.12.1797. Φ/Α Ευγενίας Μπιτσάνη
Άρθρον 27. Κάθε άνθρωπος, όπού ήθελεν αρπάσει [=σφετεριστεί] την αυτοκρατορίαν και την εξουσίαν του έθνους, ευθύς να φυλακώνεται από τους ελευθέρους άνδρας, να κρίνεται, και κατά τον νόμον να παιδεύεται [=τιμωρείται].
Άρθρον 28. Ένα έθνος έχει το δίκαιον πάντοτε να μετασχηματίση και να μεταλλάξη την νομοθεσίαν του* μιας γενεάς πρόσωπα δεν ημπορούν να καθυποτάξουν εις τους νόμους των τα πρόσωπα, όπού θέλουν γεννηθή κατόπιν τους.
Άρθρον 29. Κάθε πολίτης έχει ένα ίσον δίκαιον με τους άλλους εις το να συντρέξη να κατασταθή [=νομοθετηθεί και εφαρμοστεί] ένας νόμος, ή να ονοματίση τούς αξιωματικούς [=δημόσιους λειτουργούς], βουλευτάς και επιτρόπους του έθνους.
Η μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ
  στην ΧΑΡΤΑ του Ρήγα Φεραίου
Άρθρον 30. Τα όφφίκια [=δημόσια αξιώματα] της Πατρίδος είναι καθαυτό προς καιρόν, όσον θέλει και κρίνει εύλογον η Διοίκησις* αυτά δεν πρέπει να θεωρώνται ως ξεχωρισταί τιμαί, μήτε ως άνταμοιβαί, αλλά ως χρέη απαραίτητα των πολιτών εις το να δουλεύσουν την Πατρίδα των.
Άρθρον 31. Τα εγκλήματα των Επιτρόπων του Έθνους και των αξιωματικών [=δημοσίων λειτουργών] ποτέ δεν έχουν να μείνουν ατιμώρητα. Κανένας δεν έχει το δίκαιον να στοχάζεται τον εαυτόν του απαραβίαστον περισοότερον από τους άλλους. Ήγουν, όταν σφάλλη μεγάλος ή μικρός, ο Νόμος τον παιδεύ-ει [=τιμωρεί] αφεύκτως κατά το σφάλμα του, ας είναι και ο πρώτος αξιω-ματικός [=αξιωματούχος].
Άρθρον 32. Το δίκαιον του να δίδη ο κάθε πολίτης έγγραφον αναφοράν και να προσκλαίεται δια καμμίαν ενόχλησιν, οπού τω γίνεται, προς εκείνους, οπού έχουν την έξουσίαν του έθνους εις το χέρι τους, δεν έχει να εμποδίζεται κατ' ουδένα τρόπον, μήτε να τον ειπούν πώς δεν είναι καιρός ή τόπος, αλλ' οποίαν ώραν και αν πηγαίνη ο παραπονούμένος πολίτης, να είναι δεκτή η αναφορά του.
Άρθρον 33. Το να αντιστέκεται ο κάθε πολίτης, όταν τον καταθλίβουν και τον αδικούν, είναι αποτέλεσμα των άνω ρηθέντων δικαίων του* διότι κανένας δεν αντιστέκεται, όταν ηξεύρη πώς θέ να λάβη το δίκαιον του με την συνδρομήν του Νόμου.
Η Νήσος ΛΕΥΚΗ στις εκβολές του Ίστρου [=Δούναβι] από την
      ΧΑΡΤΑ του Ρήγα. Η Νήσος του Αχιλλέα και του Πατρόκλου.....
Άρθρον 34. Όταν ένας μόνος κάτοικος του βασι­λείου τούτου αδικηθή, αδικείται όλον το βασίλειον [=κράτος]* και πάλιν, όταν το βασίλειον αδικήται ή πολεμήται, αδικείται ή πολεμείται κάθε πολίτης. Διά τούτο δεν ημπορεί ποτέ κανείς να ειπή, ότι η τάδε χώρα πολεμείται, δεν με μέλει, διατί εγώ ησυχάζω εις την ιδικήν μου* αλλ' εγώ πολεμού­μαι, όταν η τάδε χώρα πάσχη, ως μέρος του όλου όπού είμαι* ο Βούλγαρος πρέπει να κινήται, όταν πάσχη ο Έλλην* και τούτος πάλιν δι' εκείνον* και αμφότεροι δια τον Αλβανόν και Βλάχον.
Ο Ρήγας απαγγέλει τον ΘΟΥΡΙΟ. Πίνακας του Θεόφιλου
Άρθρον 35Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαια του και τα πλέον άπαραίτητον από όλα τα χρέη του. ΄Αν εύρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσό­τεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν' ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων, κάμνοντες εις κάθε δέκα ανθρώπους ένα δέκαρχον, εις τούς 50 πεντηκόνταρχον, εις τούς εκατόν εκατόνταρχον* ο χιλίαρχος έχει δέκα εκατοντάρχους και ο στρατηγός τρεις χιλιάρχους, ο δε αρχιστράτηγος πολλούς στρατηγούς.


Η υπογραφή του Ρήγα από τον τοίχο 
της ταβέρνας Griechen Beisel  στην Βιέννη
Τα χρέη των πόλεων, πολιτειών, χωρών [=Κωμοπόλεων], και των κατά μέρος πολιτών, όπού εχρεωστούντο παρθέντα προ πέντε χρόνων και εις αυτό το διάστη-μα επληρώνετο διάφορον [=Τόκος] εις τούς δανειστάς, η παρούσα Διοίκησις τα αναιρεί και οι δανεισταί δεν έχουν να ζητούν εις το έξης μήτε κεφάλαιον, μήτε διάφορον [=Τόκον] από τους χρεώστας, ωσάν όπού επήραν τα δάνειά των, διότι διπλώνουν [=διπλασιάζουν] τα κεφάλαια εις πέντε χρόνους.

Βιβλιογραφία:
Αναστάσιος Γούδας, Βίοι παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, Τόμοι Β΄και Γ΄, Αθήναι, 1870
Γεώργιος Θεοφίλου, Βιογραφία Ρήγα Φεραίου, Αθήναι, 1896
Κωνσταντίνος Άμαντος, Ανέκδοτα έγγραφα περί Ρήγα Βελεστινλή, 1930. Φωτομηχαική επανέκδοση με την προσθήκη ευρετηρίου επιμέλεια Δρ. Δημητρίου Καραμπερόπουλου από την Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Αθήνα 1997.
Λέανδρος Βρανούσης Ρήγας, εκδ. Βασική Βιβλιοθήκη, Αθήναι, 1954
Απόστολος Δασκαλάκης Μελέται περί Ρήγα Βελεστινλή, Αθήναι, 1969
Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, Ρήγας-Υψηλάντης-Καποδίστριας. Έρευναι εις τα αρχεία της Αυστρίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και Ελλάδας, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, 1965
Χριστόφορος Περραιβός, Σύντομος βιογραφία του Ρήγα Φεραίου, εκδ. Μπάυρον, Αθήνα, 1971
Τάκης Κανδηλώρος, Ο Αρματωλισμός της Πελοποννήσου.
Γιάννης Κορδάτος, Ρήγας Φεραίος και Βαλκανική Ομοσπονδία, Αθήνα, 1974
Κ. Δημαράς Ιστορία της Νεοελληνικής Ιστορίας, εκδ. Ίκαρος, Αθήναι, 1975
C.M. Woodhouse, Ρήγας Βελεστινλής, ο πρωτομάρτυρας της Ελληνικής Επανάστασης, Αθήνα, 1997
Χαρίτων Κοριζής, Συμβολή στην έρευνα της Ελληνικής πολιτικής ζωής και κοινωνίας στον 19ο αιώνα-Ο σύλλογος Ρήγας
Ντούσαν Πάντελιτς, Η εκτέλεση του Ρήγα, μετάφραση από τα Σερβοκροατικά Πασχαλίνα Σπυρούδη, εισαγωγικό σημείωμα Ιωάννης Παπαδριανός, επιμέλεια Δημ. Καραμπερόπουλος, έκδ. Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Αθήνα, 2000
Δημήτριος Καραμπερόπουλος, ΄΄Η δημοκρατική ενοποίηση του Βαλκανικού χώρου στο επαναστατικό σχέδιο του Ρήγα΄΄, έκδ.Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Αθήνα 2009.
Φίλιππος Ηλιού, Η πατριαρχική καταδίκη του Ρήγα, Τα Ιστορικά, τόμος 14, τ. 27, Δεκέμβριος 1997, σσ. 297-302
Γεώργιος Κοντογιώργης, Η Ελληνική δημοκρατία του Ρήγα Βελεστινλή, εκδ. Παρουσία, 2008
Όλγα Κατσιαρδή, Ο Ρήγας Φεραίος. Νέα στοιχεία από τα αρχεία της Τεργέστης, Μνήμων 7(1978-1979), σσ. 150-174
Στάθης Χρονόπουλος.....2012

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

ΓΛΥΠΤΑ ΤΗΣ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ...!!!

TO ΜΟΥΣΕΙΟ UFFIZI ΣΤΗ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ
Στη Φλωρεντία τα γλυπτά είναι σχεδόν παντού, όπου και να κοιτάξετε. Υπάρχουν γλυπτά σε αυλές, γλυπτά σε συντριβάνια, γλυπτά τοποθετημένα σε κτίρια, γλυπτά στις προσόψεις των κτιρίων, γλυπτά στις πλατείες ... Γλυπτά παντού!!! 
Το μέρος είναι κυριολεκτικά γεμάτο με γλυπτά. Υπάρχουν γλυπτά στις εκκλησίες, στα μουσεία, μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχουν στην Φλωρεντία τόσα γλυπτά όσοι είναι και οι άνθρωποι.......
Γλυπτά από μάρμαρο, από κασσίτερο και χαλκό σε καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις ανθρώπων, θρησκευτικών και μυθολογικών θεμάτων, που δημιουργήθηκαν από την φαντασία των καλύτερων καλλιτεχνών της Αναγέννησης!!!!! 
Το οικόσημο στην είσοδο του Μουσείου
Η Αναγέννηση πιθανότατα δεν θα είχε συμβεί αν οι Μέδικοι ή κάποιος σαν κι αυτούς που δεν είχαν έρθει. Οι καλλιτέχνες δεν κάνουν τέχνη αν δεν υπάρχει αμοιβή, γιατί διαφορετικά οι περισ-σότεροι από αυτούς θα ήταν κτίστες και τίποτα παραπάνω. Ο οίκος των Μεδίκων σχεδόν από την αρχή της δυναστείας, ανέθεσε σε καλλιτέχνες την δημιουργία πολλών ειδών της τέχνης: πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, αρχιτεκτονική, τερακότα, κοσμήματα, έπιπλα και άλλα διακοσμητικά έργα τέχνης. Κάθε τι που είχε σχέση με τέχνη, χρηματοδοτήθηκε από τους Μεδίκους, για βίλες, παλάτια και τις εκκλησίες τους. Ο οίκος των Μεδίκων [Medici] ήταν οι πρωταρχικοί προστάτες της τέχνης, και ένα μεγάλο ποσοστό της τέχνης που δημιουργήθηκαν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την Αναγέννηση, δημιουργήθηκε από χορηγίες και χρηματοδότηση των Μεδίκων.
Ο οίκος των Μεδίκων ξεκίνησε από τη βόρεια επαρχία της Φλωρεντίας τον 12ο αιώνα και μέχρι τα μέσα του 13ου αιώνα άρχισε να κερδίζει κοινωνική δεσπόζουσα θέση μέσω στρατηγικών συνεργασιών και γάμων. Τελικά, ήταν συνδεδεμένη με πολλές από τις ελίτ οικογένειες στην Τοσκάνη, και από τον 14ο αιώνα αποκτούν εξέχουσα θέση στο εμπόριο μαλλιού, μια σημαντική συντεχνία στη μεσαιωνική Ευρώπη. Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα, ο Giovanni di Bicci de 'Medici είχε ιδρύσει την τράπεζα των Μεδίκων, η οποία έγινε η πιο ισχυρή τράπεζα στη Φλωρεντία, μια πρώιμη πολυεθνική εταιρεία που τον έκανε έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Φλωρεντία. Ο γιος του o Cosimo ο Γέροντας, έγινε ο πρώτος από τους Μέδικους που ανεπίσημα θεωρείτο αρχηγός κράτους και με τις επόμενες και διαδοχικές γενεές η εξουσία των Μεδίκων μεγάλωσε. 
Όταν η ισχύς τους αυξήθηκε, έφερε και την όρεξη τους για την τέχνη και το αποτέλεσμα αυτού του ενδιαφέροντος, ήταν η άνθηση της τέχνης που γνωρίζουμε σήμερα ως Αναγέννηση.
O Cosimo de'Medici ίδρυσε το μουσείο Uffizi και οι διάδρομοί του είναι γεμάτοι με αντίγραφα αγαλμάτων της αρχαίας Ελλάδας και της Ρωμαϊκής εποχής ως και προσωπογραφίες. 
Είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο διάσημα μουσεία στον δυτικό κόσμο. Αν βρεθείτε στην Φλωρεντία αξίζει τον κόπο να το επισκεφτείτε. Παρακάτω παρουσιάζονται ενδεικτικά μερικά από τα αγάλματα της αρχαίας Ελλάδας.

Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΤΕΛΗ

Αποκατάσταση του 2ου αιώνα μ.Χ. του ελληνικού αντίγραφου του Απόλλωνα Sauroctonos του Πραξιτέλη (330 π.Χ.). 
Ο Πραξιτέλης ήταν γνωστός στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο για την ικανότητά του να δίνει στα αγάλματά του την απαλότητα, την λάμψη του δέρματος και την ζωή στο μάρμαρο. Ο Πραξιτέλης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες της αρχαιότητας. Καταγόταν από την Αθήνα και ήταν ο γιος του Κηφισόδοτου. Ηταν ο πιό διάσημος των αττικών γλυπτών του 4ου αιώνα π.Χ. και ο πρώτος που φιλοτέχνησε τη γυμνή θηλυκή μορφή σε φυσικό μέγεθος. Ενώ δεν υπάρχει κανένα γλυπτό που να είναι ανα-μφίβολα του Πραξιτέλη, έχουν επιζήσει πολυάριθμα αντίγραφα των έργων του. Σύγχρονοί του συγγραφείς, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, έγραψαν για τα έργα του. 
Υπάρχουν ακόμα νομίσματα που έφεραν τις σκιαγραφίες των διάφορων διάσημων αγαλμάτων του από την ίδια περίοδο. Μια υποτιθέμενη σχέση μεταξύ του Πραξιτέλη και του όμορφου μοντέλου του, της Θεσπίειας εταίρας Φρύνης, έχει εμπνεύσει μια σειρά έργων τέχνης που κυμαίνονται από τη ζωγραφική (Gerome) ως την κωμική όπερα Saint-Saëns και το θέατρο σκιών (Donnay). Μερικοί συγγραφείς έχουν υποστηρίξει ότι υπήρξαν δύο γλύπτες με το όνομα Πραξιτέλης. Ο ένας ήταν σύγχρονος του Φειδία, και άλλος ο πιο γνωστός εγγονός του. Αν και η επανάληψη του ίδιου ονόματος γενιά παρά γενιά είναι κοινή στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο.
.
Η ΛΗΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΥΚΝΟΣ

Αυτό το Ρωμαϊκό άγαλμα είναι του 2ου αι. μ.Χ. της Λήδας και του Κύκνου και δόθηκε στον Francesco I de 'Medici. Το δεξί χέρι και τα πόδια είχαν αποκατασταθεί κατά τον 16ο αιώνα. Η Λήδα και ο Κύκνος είναι ένα περίφημο μωσαϊκό του 3ου αιώνα π.Χ από την Παλαίπαφο της Κύπρου. Το μωσαϊκό αναπαριστά το γνωστό μύθο της  Λήδας με τον Δία που είναι μεταμορφωμένος σε Κύκνο   Η Λήδα παριστάνεται γυμνή έχοντας καλυμμένο το μπροστινό μέρος του σώματος της, και φαίνεται σαν να "παίζει" με τον Κύκνο λίγο πριν προχωρήσουν στη ερωτική πράξη. Το μωσαϊκό βρέθηκε σε ρωμαϊκή κατοικία, η οικία της Λήδας όπως ονομάστηκε, κοντά στο ιερό της Αφροδίτης. Σήμερα φυλάσσεται στο Κυπριακό Μουσείο της Λευκωσίας σε πολύ καλή κατάσταση και θεωρείται ως ένα από τα πολλά αξιοθέατα της Κύπρου. Στην Ελληνική μυθολογία η Λήδα ήταν η μητέρα των Διοσκούρων Πολυδεύκη και Κάστορα, καθώς και της ωραίας βασίλισσας της Σπάρτης Ελένης (εκ του Διός), της Κλυταιμνήστρας, της Τιμάνδρας, της Φοίβης και της Φιλονόης εκ του συζύγου της Τυνδάρεου.
Κατά τις παραδόσεις ήταν τόσο ωραία, ώστε διεκδικούσαν την καταγωγή της πλείστες χώρες της αρχαιότητας όπως η Σπάρτη, η Αιτωλία, η Κόρινθος κ.ά..
Ο μύθος παρουσιάζει πολλές παραλλαγές. Επικρατέστερη όμως είναι εκείνη κατά την οποία όταν ο Δίας την είδε στον Ταΰγετο ή στη μικρή νησίδα «Πέφνον», την ερωτεύθηκε και ζητώντας τη βοήθεια της θεάς Αφροδίτης, η οποία τον μεταμόρφωσε σε Κύκνο λαμβάνοντας η ίδια μορφή αετού καταδιώκοντάς τον. Τους είδε η Λήδα και αισθανόμενη συμπάθεια προς τον κύκνο έσπευσε να τον σώσει παίρνοντάς τον μέσα στην αγκαλιά της. Λίγο αργότερα η Λήδα κατ΄ άλλους γέννησε δύο αυγά από τα οποία εξήλθαν από το ένα οι δίδυμοι και από το άλλο η Ελένη, ή κατ΄ άλλους ένα αυγό από το οποίο εξήλθε ο Πολυδεύκης και η Ελένη οπότε ο Κάστορας ήταν γιος του Τυνδάρεω.
Αργότερα ο μύθος αυτός της «ωοτοκίας της Λήδας» συνυφάνθηκε με παρόμοιο μύθο της Νέμεσης εκ του οποίου και παράχθηκε η θεοποίηση της Λήδας και η ταύτισή της με τη Νέμεση.
Η ΖΩΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΝΙΚΗΣ
Το ανάγλυφο είναι ένα ρωμαϊκό αντίγραφο του τμήματος της ζωφόρου από τον θριγκό[το επάνω μέρος] του ναού της Αθηνάς Νίκης και απεικονίζει έξι δαφνοστεφανωμένους άνδρες, τρεις από τις οποίους θυσιάζουν έναν ταύρο [μια σπάνια απεικόνιση στη γλυπτική]. Δύο νεαρά αγόρια κρατούν ένα μεγάλο κενό μετάλλιο. Το γλυπτό πιθανόν να είναι του 2ου μ.Χ αιώνα. 


ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΤΟΥ ΓΛΥΠΤΟΥ



Ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΠΑΤΡΟΚΛΟ


Διαμάχη περιβάλλει αυτό το ρωμαϊκό αντίγραφο του Ελληνικού πρωτοτύπου του 3ου αι. π.Χ. από την Πέργαμο,  ως προς την ημερομηνία προέλευσης αφού πολλοί μελετητές τοποθετούν την ημερομηνία κατασκευής του, μεταξύ του 150-125 π.Χ., με βάση πολύτιμους λίθους και με ένα παρόμοιο άγαλμα και άλλοι λένε ότι είναι του 1ου αι. μ.Χ.. Tο άγαλμα βρέθηκε σ΄έναν ρωμαϊκό αμπελώνα γύρω στα 1570 και ο Cosimo το έφερε στη Φλωρεντία. Από τον Μενέλαο έλειπε τον κορμό πάνω από τη μέση. Ο γλύπτης Pietro Tacca επεξεργάστηκε ένα σχέδιο αποκατάστασης, το οποίο στη συνέχεια εκτελέστηκε από τον Lodovico Salvetti που πρόσθεσε ένα νεοκλασσικό Αθηναϊκό κράνος κατά πολύ μεταγενέστερο από τα Τρωϊκά. Μεταγενέστερη αποκατάσταση έφερε το χέρι του Πατρόκλου να κρέμεται σαν άψυχο και ξεκάρφωτο από τον αριστερό ώμο στα πόδια του Μενελάου. Παρά ταύτα το γλυπτό του Μενελέου και του Πατρόκλου δεν έχασε τίποτα από την αρχική του ομορφιά!!!!



ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ-Ραψωδία Ρ: Γύρω από το νεκρό Πάτροκλο διεξάγεται φοβερή μάχη με πρωταγωνιστή, από την πλευρά των Αχαιών, τον Μενέλαο. Ο γνωστός μας Τρώας Εύφορβος, καθώς διεκδικεί τον νεκρό και τα όπλα του, γίνεται το πρώτο θύμα του βασιλιά της Σπάρτης. Ο Έκτορας, όμως, αναγκάζει τον Μενέλαο να υποχωρήσει, αφαιρεί από τον Πάτροκλο τα όπλα του Αχιλλέα και τα φορά γεμάτος έπαρση. Ο Δίας, που βλέπει από ψηλά τη σκηνή, τον λυπάται, γιατί ξέρει πως ο θάνατός του είναι πολύ κοντά.
Οι Αχαιοί συνεχίζουν να προστατεύουν τον νεκρό με πρωτεργάτη τον Αίαντα, ενώ τα αθάνατα άλογα του Αχιλλέα, που είχαν φέρει τον Πάτροκλο στη μάχη, φαίνεται να θρηνούν σαν άνθρωποι το χαμό του. Την ίδια στιγμή συμβαίνει και ένα παράδοξο φαινόμενο: ενώ σε όλο τον τρωαδίτικο κάμπο επικρατεί αιθρία, γύρω από το κορμί του Πάτροκλου έχει πέσει σκοτάδι που κάνει τη μάχη φοβερότερη [=Εδώ ο Όμηρος λέγοντας σκοτάδι, αλληγορεί την έκλειψη ηλίου]. Τότε ο Τελαμώνιος Αίαντας προσεύχεται στον Δία να δώσει φως: αν είναι να πεθάνουμε, λέει, ας πεθάνουμε μέσα στο φως. Η ομίχλη διαλύεται ξαφνικά και ο Μενέλαος στέλνει τον Αντίλοχο να φέρει την άσχημη είδηση στον Αχιλλέα.
Ο Μηριόνης [= Ο Αχαϊκός όρος Μαριjζόνας, ο φοβερός αρματομάχος από την Κρήτη] και ο Μενέλαος καταφέρνουν να σηκώσουν το νεκρό Πάτροκλο, και, προστατευμένοι από τους δυο Αίαντες, προσπαθούν να τον μεταφέρουν στο στρατόπεδο, ενώ η μάχη συνεχίζεται...... [Περίληψη]



ΠΗΓΕΣ:                                                                                                                                                 
1. Μουσείο Uffizi στην Φλερεντία
2. ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ
3. Διαδίκτυο.

Στάθης Χρον....2013