Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Η ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ. Του Εugenio Recuenco


Παρουσιάζεται μια σειρά φωτογραφιών που έγινε από τον Eugenio Recuenco, έναν περιζήτητο Ισπανό φωτογράφο, που θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους φωτογράφους της εποχής μας. Τα έργα του είναι δημιουργικά, τεχνικά άψογα και εντυπωσιακά. Τα μεγαλύτερα διαφημιστικά γραφεία συναγωνίζονται για να πάρουν τις δημιουργίες του.
Σε συνέντευξή του, ο ίδιος λέει:
Χρησιμοποιώ πολλά πράγματα ως πηγή έμπνευσης. Ένα από αυτά, πέρα από την κλασικά έργα ζωγραφικής, είναι και τα κλασικά γλυπτά των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων.
Είναι δραματικός, υποκριτικός και τα φωτογραφικά έργα του, με την χρήση ανθρώπινων μοντέλων, φαίνονται σαν να είναι φτιαγμένα από πορσελάνη. Η ικανότητά του στον τομέα του φωτισμού είναι καταπληκτική και ξέρει ακριβώς πού θα πρέπει να τοποθετηθεί το μοντέλο για το συγκεκριμένη φωτογραφία που δημιουργεί.













ΠΗΓΗ: http://cindychiseniorproject.blogspot.gr/2011/01/eugenio-recuenco.html

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

ISKANTER: ΠΩΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ISKANTER





Σήκω τώρα Βασιλιά Αλέξανδρε, σήκω Ισκαντέρ τον κόσμο να ξυπνήσεις,
τον  κόσμο που το λάθος κυβερνά, ελεύθερο ξανά για να τον κάνεις.
Σήκω Βασιλιά Αλέξανδρε, την κόρη του Φωτός,
που όλοι την βρίζουν και την κτυπούν, σήκω για να την σώσεις.
Σήκω Βασιλιά Αλέξανδρε, οι κατατρεγμένοι όλης της γης, τώρα εσένα περιμένουν.
Σήκω και εγώ την άδεια θα σου δώσω τον Γόρδιο Δεσμό,
 με τα χέρια σου αυτή τούτη την φορά, έτσι τώρα να τον λύσεις
Σήκω και εγώ την άδεια και πάλι θα σου την δώσω,  
την αυτοκρατορία σου ξανά πιο δυνατή και πάλι να την φτιάξεις,
από τα Δελφικά και της Δωδώνης τα Ιερά μέχρι τα πέρατα της Γης και απ΄εδώ και από κει,
και μέχρι εκεί, που ο σεβαστός, ο Θεϊκός ο άνθρωπος, αρχίζει και τελειώνει.
Σήκω λοιπόν Αλέξανδρε, εσένα όλος ο κόσμος τώρα περιμένει.......!!! Σ.Χ

Αν ο Ζευς ο Άνακτας, ο Δωδωναίος, ο Πελασγικός, γινότανε σήμερα να ζούσε, είναι σίγουρο ότι κάπως έτσι θα ξαναζωντάνευε τον Αλέξανδρο τον Μέγα!!!!
Ο Αλέξανδρος είναι το αποφασιστικό και το μοναδικό όνομα στην παγκόσμια ιστορία. Η κοσμοκρατορία της Ρώμης που τον ακολούθησε, ήταν μια απομίμηση εκείνου που αυτός ήθελε να φτιάξει. Η καταγωγή του, η δράση του ως πολεμιστή και κατακτητή, ως εξερευνητή του κόσμου, ο θάνατός του στην ακμή της ηλικίας του, τον έκανε όνομα, σύμβολο και μύθο για όλες τις χώρες και για όλους τους λαούς που κατέκτησε. Τελικά ακόμα και για τους Έλληνες της Νότιας Ελλάδας, που ποτέ όταν ήταν στην ζωή δεν τον δέχτηκαν ως ηγεμόνα τους.
Ο Μέγας Αλέξανδρος για τους Ασιατικούς και κυρίως για τους Αραβικούς λαούς ήταν ένα ον υπερκόσμιο και Θεϊκό!!! Τον αγάπησαν και τον λάτρεψαν σαν Θεό τους και τον έλεγαν ISKAΝDER....!!!!

Με αυτό το όνομα Iskander [=Ισκαντερ] αποκαλούσαν και αποκαλούν όλοι οι Αραβόφωνοι τον Μέγα Αλέξανδρο. Όμως η λέξη Iskander είναι η ακριβώς η ίδια λέξη με την λέξη Αλέξανδρος που έχει όμως αλλοιωθεί, κυρίως, λόγω της επαφής των Αραβόφωνων λαών με τους Ρωμαίους που και γι΄αυτούς, ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μέγας και Θεϊκός!!!!!
Στα Λατινικά η λέξη Αλέξανδρος γίνεται ALEXANDER και στα Αραβικά αποδίδεται ως ISKANDER. Οι δύο τελευταίες όμως συλλάβες και στις δύο αυτές γλωσσολογικές αποδώσεις, δηλαδή η κατάληξη ANDER, όπως βλέπουμε είναι απολύτως ίδιες και εκείνο που αλλάζει στην λέξη είναι η πρώτη συλλαβή.
Πως όμως η Λατινική πρώτη συλλαβη ALEX έγινε ISK ???
Στα Αραβικά το άρθρο Ο αποδίδεται ως al. Έτσι οι Άραβες θα έπρεπε να αποκαλούν τον Αλέξανδρο: Al Alexander [=Ο Αλέξανδρος].
Επειδή υπήρξαν έτσι δύο Al το ένα απορόφησε το άλλο και έμεινε μόνο το ένα. Έτσι αντί να λέγουν Al Alexander άρχισαν να λένε  Al exander.
Στην λέξη exander το e στα Αραβικά είναι σπάνιο και αποδίδεται κυρίως ως Ι. 
Το δεύτερο γράμμα, το Χ δηλαδή δεν υπάρχει στην Αραβική γλώσσα. Το απέδωσαν λοιπόν με διάσπαση ως KS [=ΚΣ] με ταυτόχρονη αντιστροφή λόγω καλύτερης ακουστικότητας σε SK.
Έτσι λοιποόν η λέξη Al EXAHDER έγινε AL ISKANDER και Ο Αλέξανδρος λεγόταν AL ISKANDER και που τελικά με την πάροδο των ετών κατέληξε στο σκέτο ISKANDER.......!!!!!
ISKANDER...... ISKANDER...... Φωνές προσδοκίας για την επάνοδο του Αλέξανδρου..... 
Το νεαρό της ηλικίας του, τα μεγάλα πολεμικά του κατορθώματα, με τα οποία γονάτισαν και καταλύθηκαν βασίλεια ισχυρά και παλαιά, πάντα θα κάνουν τον κόσμο να αναζητά την εμφάνιση ενός Αλέξανδρου. 
Ο Αλέξανδρος θα ξανάλθει.... Ο Αλέξανδρος θα ξανάλθει.... Το πνεύμα του, η ορμή του και η δύναμή του κάποια στιγμή πάλι θα ξανάρθει..... Ο Αλέξανδρος θα ξανάλθει.... Ο Ισκαντέρ είναι εδώ, όπως έλεγαν οι ιερείς στην ταινία από το μυθιστόρημα του Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ : Ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει Βασιλιάς, με τους Σον Κόννερι και Μάϊκλ Καίην........!!!!!
ΣΧΟΛΙΑ:
Η Κόρη του Φωτός=Η Ελλάδα
Χρυσό νόμισμα που φέρει την επιγραφή: Βασιλεύς ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-Μακεδονία 218 π.Χ. Βερολίνο στο Μουσείο Περγάμου.
Πολύ αργότερα από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου άρχισαν να κόβονται χρυσά νομίσματα με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ. Μέχρι τότε έφεραν την επιγραφή: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΚΕΔΩΝ.
Στο νόμισμα η Αθηνά, προστάτης της πόλης της Περγάμου, δίνει στον Αλέξανδρο την περικεφαλαία, σύμβολο της εξουσίας και κυριαρχίας για την περιοχή της Μικράς Ασίας, που δικαιωματικά του ανήκει αφού ο πρόγονος του Νεοπτόλεμος, ο γιος του Αχιλλέα, σκότωσε το τελευταίο κληρονόμο του βασιλικού οίκου της Τροίας, Αστυάνακτα, τον γιο του Έκτορα, η κάτω εικόνα στον κύκλο. Ο Νεοπτόλεμος σκοτώνει τον Αστυάνακτα.
©Στάθης Χρονόπουλος/3-1-2012

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

ΜΥΚΗΝΕΣ

ΟΙ ΛΕΟΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ


ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ


Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ


ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ


ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΙ ΤΑΦΟΙ


ΟΙΚΙΕΣ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ


ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ


Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ


Η ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ


Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Στο Κίεβο της Ουκρανίας υπάρχει το μουσείο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και το άγαλμα που υπάρχει στην είσοδό του, φαίνεται από πάρα πολλά σημεία της πόλης. Είναι τεράστιο, μεγαλύτερο και από το άγαλμα του Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη. Όταν κτίστηκε ήταν το μεγαλύτερο σε ύψος άγαλμα σε ολόκληρη την ΕΣΣΔ. Το γιγαντιαίο άγαλμα συμβολίζει τον αγώνα του σοβιετικού λαού κατά των Γερμανών Ναζί. 


Το μουσείο έχει περισσότερα από 300.000 εκθέματα από όλες τις γωνιές της ΕΣΣΔ. Τα πολεμικά αυτά εκθέματα αφορούν και αναφέρονται στις πολεμικές επιχειρήσεις που έγιναν σε ολόκληρη την επικράτεια της Σοβιετικής Ένωσης μεταξύ των Γερμανών και των Σοβιετικών, από τη Βόρεια Θάλασσα έως στην Σεβαστούπολη και τον Καύκασο.




































ΠΗΓΗ:

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΑΤΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ...!!!

Μέχρι τα μισά του 19ου αιώνα, δεκάδες ήταν οι μαρτυρίες για τις εμφανίσεις βρυκολάκων στα χωριά της Ελληνικής υπαίθρου.
Χωρικοί και παπάδες κυνηγού Βρυκόλακα
που κρύβεται στη κουφάλα μιας βελανιδιάς
Έλεγαν οι παλαιότεροι ότι δεν υπήρχε μέρα μέσα στην χρονιά που να μην είχε ακουστεί ότι την προηγούμενη νύκτα σε κάποιο χωριό εμφανίστηκε βρυκόλακας και που οι χωρικοί τον ξεφορτώθηκαν καίγοντας τον ή κόβοντας του το κεφάλι.....
Όχι μόνο οι λαογράφοι μας Ν. Πολίτης και Δ. Καμπούρογλου, αλλά και αρκετοί ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα, έχουν καταγράψει πάμπολλες μαρτυρίες για εμφανίσεις βρυκολάκων στα χωριά της Ελληνικής υπαίθρου τουλάχιστον από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Πάμπολλα δε ήταν τα ονόματα με τα οποία οι απλοί χωρικοί, εκτός του πρωταρχικού και κυρίαρχου ονόματος, ο Βρυκόλακας, με τα οποία αποκαλούσαν τους βρυκόλακες. Μερικά από αυτά ήταν: Βορδόλακας, Ζορκόλακας, Βουρδούλακας, Βολδόλακας, Βαρβάλακας, Βουλκούλακας, Καταχανάς, Φάντακας, Κατσικάς, Λάμπασμα, Σαρκωμένος, Ανακαθούμενος, Απέθαντος κ.ο.κ. Ο μεγάλος αυτός δε αριθμός των ονομάτων για τους Βρυκόλακες, δείχνει και το πόσο πολύ πίστευαν οι Έλληνες χωρικοί στην ύπαρξη των βρυκολάκων. 
Στην Ελληνική παράδοση ο βρυκόλακας, ο σκοτεινός αυτός δαίμονας, ο δραπέτης του κάτω κόσμου, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα θορυβοποιό πνεύμα που βγαίνει τις νύκτες και ενοχλεί τους ζωντανούς, διψασμένο από την ανάμνηση της ζωής που είχε κάποτε, εν αντιθέσει βέβαια με τις παραδόσεις και την λογοτεχνία των Δυτικών λατίνων και των λαών των Βαλκανίων, όπου εκεί ο βρυκόλακας παρουσιάζεται ως ένα αιμοβόρο τέρας που βγαίνει την νύκτα για να ρουφήξει το αίμα των άτυχων ζωντανών που θα συναντήσει μπροστά του.....

ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΑΤΗ ΤΟ 1850
Ο Δημήτρης Αινιάν, αγωνιστής του Εικοσιένα και βιογράφος του Καραϊσκάκη, γράφει για ένα περιστατικό σχετικό με την εμφάνιση βρυκόλακα όπως του το αφηγήθηκε ο πάρεδρος ενός χωριού παραδίπλα από τα τότε Τουρκικά εδάφη και κοντά στην Υπάτη Φθιώτιδας που συνέβηκε το 1850 [Βιβλιοθήκη του Λαού, Τόμος Α΄1852, σ.282-290].
Ο Βρυκόλακας πήγαινε στο σπίτι του και τρόμαζε
την δυστυχισμένη τη γυναίκα του.....
.....Πριν δυο χρόνια βρυκολάκιασε ένας συγχωριανός μας. Φαινόταν τις νύκτες φωτιά από τον τάφο του και πάρα πολλές φορές πήγαινε στο σπίτι του, έκανε κτύπους και θορύβους, ανακάτευε τα πράγματα μέσα στο σπίτι του και η δυστυχισμένη γυναίκα του, που την τρόμαζε και την κυνήγαγε γύρω από το τραπέζι, κινδύνευε να πεθάνει από τον φόβο της, γιατί κανείς από τους γειτόνους της δεν πήγαινε να την βοηθήσει. 
Όταν δε νύκτωνε όλοι είμαστε αναγκασμένοι να κλείνουμε καλά τις πόρτες και τα παράθυρα στα σπίτια μας και να τα φυλάμε καλά για να μην έλθει και μπει ο βρικόλακας και στα δικά μας σπίτια. 
Τέλος πάντων αφού δεν μπορούσαμε να υποφέρουμε αυτήν την δυστυχισμένη ζωή, αποφασίσαμε να ανοίξουμε τον τάφο του πεθαμένου και βρυκολακιασμένου συγχωριανού μας. Και τι βρίσκουμε μέσα στον τάφο του???? 
Αυτόν ολόκληρο και απείραχτο, όπως ήταν τότε που τον θάψαμε και είχε κιόλας παχύνει περισσότερο και ήταν και τροφαντός..... 
Όλοι απορήσαμε όταν τον είδαμε, έτσι όπως ήταν. 
Τότες μας λέγει ο εφημέριός μας να φέρουμε ένα παλούκι και αφού τον έφεραν μας είπε:
"Πάρτε ένας από εσάς το παλούκι και κρατώντας τον με τα δύο χέρια, με όλη την δύναμή του να κτυπήσει το σώμα του βρυκολιασμένου επάνω στην καρδιά ώστε το παλούκι να περάσει από την άλλη τη μεριά".
αποφασίσαμε να ανοίξουμε τον τάφο του πεθαμένου
και 
βρυκολιασμένου συγχωριανού μας
Κανείς από εμάς δεν κινήθηκε από φόβο για να πάρει το παλούκι και να κάνει αυτό που είπε ο εφημέριος.
Τότες ο εφημέριος απευθύνθηκε σε ένα δυνατό και ψηλό νεαρό για τον οποίο υπέθεσε ότι θα είχε, λόγω σώματος και ύψους και περισσότερο θάρρος από μας τους υπόλοιπους και του είπε:
"Μη φοβάσαι παιδί μου, γιατί είναι ντροπή ένας άνθρωπος, όπως είσαι εσύ, να φοβάσαι από έναν πεθαμένο. Έπειτα, δεν ξέρεις ότι σήμερα είναι Σάββατο, μέρα που ο βρυκόλακας δεν έχει καμιά εξουσία και δύναμη να κάνει κακό???"
Ο νέος και από ντροπή αλλά και από σεβασμό στον εφημέριο, δεν τόλμησε να αρνηθεί και παίρνοντας το παλούκι, στάθηκε πάνω από το σώμα του βρυκόλακα και με όλη του την δύναμη το κάρφωσε στην καρδιά. Αλλά με φρίκη όλοι μας είδαμε ότι το παλούκι δεν μπήχτηκε στο σώμα και ο βρυκόλακας μαζεύτηκε ως να ήταν ζωντανός. 
Ακόμα και μέχρι σήμερα αυτό το θυμάμαι ακόμα....
Τότες το παλούκι έπεσε από τα χέρια του νεαρού συγχωριανού μας και από τη μεγάλη μας τρομάρα θα φεύγαμε όλοι αν δεν μας εμψύχωνε ο εφημέριος μας λέγοντας μας ότι ο βρυκόλακας το Σάββατο δεν μπορεί να μας κάνει κακό. 
Μας διατάζει λοιπόν τότε να φέρουμε ξύλα και να ανάψουμε μια φωτιά πάνω στον βρυκόλακα. Καταφέραμε να τον κάψουμε μετά από τρεις ώρες και από τότε δεν είδαμε άλλον βρυκόλακα στο χωριό μας, εκτός από έναν που βρυκολάκιασε εχθές και το οποίον αύριο θα τον ξεθάψουμε για να τον κάψουμε και αυτόν.......

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΒΡΥΚΟΛΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΣΤΗΝ ΖΑΚΥΝΘΟ.....
Ο ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ είναι γεμάτος από μαρτυρίες και αναφορές για εμφανίσεις βρικολάκων. Ο Σικελός περιηγητής  Xavier Scrofani που περιόδευσε από τα μέσα του 1795 έως και στις αρχές του 1796 στο χρονικό του καταγράφει μια ιστορία για βρυκόλακα στην Ζάκυνθο: 
Την νύκτα της κηδείας του εμφανίστηκε
βρυκολακιασμένος στο κρεβάτι της
.........Μια νεαρή γυναίκα, η Ελένη Ματαράγκα, αγαπούσε ένα συγχωριανό της. Τελικά επειδή αυτός ήταν φτωχός, οι γονείς της την πάντρεψαν με έναν άλλο πλουσιότερο. Ο νεαρός επειδή έχασε την Ελένη μετά από λίγες μέρες πέθανε από την στεναχώρια του. Την νύκτα της κηδείας του εμφανίστηκε βρυκολακιασμένος στο κρεβάτι της. Μια δυό τρεις φορές, αρκετές φορές και κάθε βράδυ. Πως να γλυτώσει από τον βρικόλακα??? 
Μια νύκτα που έλειπε ο άντρας της από το χωριό, πήρε μια τσάπα, ένα σφυρί και καρφιά, πήγε στο νεκροταφείο, ξέθαψε το πτώμα και το κάρφωσε με τέσσερα καρφιά στα χέρια και τα πόδια. Από τότε δεν ξαναφάνηκε στο κρεβάτι της ο βρικόλακας [Voyage en Grece de Xavier Scrofani-Paris 1801]". 
ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ.....
Επίσης ο Scrofani στο ίδιο χρονικό του περιγράφει λεπτομερώς μια τελετή εξορκισμού βρικόλακα στην Κορινθία όπως την είδε ο ίδιος και στην οποία παρευρισκόταν και ο μητροπολίτης Κορινθίας Γρηγόριος.
.....Πρώτα πρώτα οι κάτοικοι συγκεντρώνουν ένα χρηματικό ποσό για τον μητροπολίτη. Ύστερα οι συγγενείς ετοιμάζουν ένα πλούσιο τραπέζι μέσα στο νεκροταφείο, μπροστά στον ανοικτό τάφο του βρικολακιασμένου συγχωριανού τους. Αν είναι φτωχοί και δεν έχουν χρήματα τα έξοδα τα αναλαμβάνει ο πλουσιότερος του χωριού. 
Κάρφωμα βρυκόλακα...
Ο μητροπολίτης καλεί τον πεθαμένο"εις το όνομα του Θεού" να γευτεί τα φαγητά που του προσφέρονται. Η άρνηση αποτελεί απόδειξη ότι είναι πραγματικά πεθαμένος και αφορισμένος και ότι μόνο το πνεύμα του προκαλεί τις ενοχλήσεις στους συγχωριανούς του. Ύστερα ο μητροπολίτης φοράει την μίτρα του και σπάζει σε μια λεκάνη 31 αυγά, προσθέτει μερικά άνθη πορτοκαλιάς, αλεύρι και εξαιρετικό κρασί, τα ανακατεύει με μια δέσμη από κλαριά μυρτιάς, ραντίζει το πτώμα με το παραπάνω μείγμα και δίνει εντολή να ξαναθάψουν το πτώμα μέσα στον τάφο. Μόλις τελειώσει η τελετή, ο μητροπολίτης μαζί με τους άλλους παπάδες πίνουν το μείγμα που είχε ετοιμάσει και τρώνε τα φαγητά του πεθαμένου. 
Είδα την τελετή με τα ίδια μου τα μάτια, γράφει ο Σικελός περιηγητής και νόμισα πως βρίσκομαι μπροστά σε μάγους της Θεσσαλίας. Η τελετή εξορκισμού του βρικόλακα έγινε από τον μητροπολίτη Κορινθίας Γρηγόριο. 
Η ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑ....
Ο καθιερωμένος τρόπος απαλλαγής από την τυραννία του βρικόλακα ήταν η εκταφή, το κάρφωμα με παλούκι στην καρδιά ή και το κάρφωμα με καρφιά μέσα στο φέρετρο, το ζεμάτισμα και το κάψιμο της καρδιάς ή και ολόκληρου του πτώματος. 
ΣΤΗΝ ΚΥΝΟΥΡΙΑ......
Μια παράδοση από την Κυνουρία για βρυκόλακα, όπως την διασώζει ο Κ.Ι. Μαντζουράνης [Κυνουριακαί παραδόσεις, Λαογρ. τ. Δ΄ σ. 473 - 1914] λέει: Μαζώχτηκαν παπάδες και ούλος ο λαός και επήγανε στο μνήμα ούλοι και λέγανε "μέσα είσαι, μέσα είσαι". Ανοίξανε το μνήμα και τον βρήκανε και τήραε [κοίταγε]. Σκίσανε τα στήθια του και βγάλανε την καρδιά του. Βράσανε λάδι και ξύδι και την έκαψαν. Από τότε δεν ματαβγήκε........
Σκελετός "καρφωμένου" με 4 καρφιά, στο στέρνο,
στην λεκάνη και στους αστραγάλους από τυχαία
εσκαφή για την ανέγερση οικίας στην Ανάβυσσο
το 1981. Η φωτ.α του Γιάννη Γιαννόπουλου
ΕΝΑ ΑΝΟΣΙΟΥΡΓΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟ.....
Ένα δημοσίευμα της εφημερίδας "Νέα εφημερίς" της Άνδρου στις 16-1-1893 περιγράφει ένα τρομερό γεγονός που συνέβηκε στο χωριό Βουρκωτή του νησιού:
....Η γυναίκα ενός χωρικού υπέφερε από επιλόχιο πυρετό. Ο σύζυγος, επειδή πριν λίγες μέρες πέθανε η μητέρα του, πίστεψε πως βρυκολάκιασε και βασάνιζε την νύφη της.
"Το επίμονον της συζύγου του πάθος απέδωκεν ο σύζυγος εις την προ τινών ημερών θανούσα μητέρα του ήτις, κατά την κρίσιν του, επειδή ζώσα δεν ηυτύχησε να ίδη εγγονόν, ήδη νύκτωρ επεφοίτα επί της κλίνης της ασθενούς και τεκούσης νύμφης της και παρενώχλει αυτήν. Και ο αλητήριος, χωρίς να διστάση, εξέθαψε το πτώμα της ιδίας μητρός και, φρικτόν ειπείν, διεμέλισεν αυτό εις τεμάχια, άτινα εδώ κι΄εκεί κατέρριψε......" 
Ο ΘΥΤΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΘΥΜΑ.......
Από τις παραπάνω μαρτυρίες ένα είναι το κοινό στοιχείο και το μόνο σίγουρο: ότι τελικά εκείνος που δέχεται την αγριότερη επίθεση, δεν είναι ο ζωντανός αλλά ο πεθαμένος που τον πίστευαν για βρυκόλακα. Ο θύτης που έγινε το θύμα.......... 
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ.....
Αλλά και στην αρχαία Ελλάδα υπάρχουν πάμπολες αναφορές για την ύπαρξη πλασμάτων της νύκτας που μοιάζουν με φαντάσματα περισσότερα, παρά με βρικόλακες. Υπήρχαν οι συνοδοί της βασίλισσας της νύκτας, της Εκάτης, που ήταν αποκρουστικά τέρατα - δαίμονες, που περισσότερο φόβιζαν παρά ρουφούσαν το αίμα των ανθρώπων. 
Δεισιδαιμονίες???? Πιθανόν. Ίσως τότε που οι άνθρωποι ήταν πιο απλοί και πιο κοντά στην φύση τις νύκτες να ένιωθαν τις σκιές που έρχονταν από τον κάτω κόσμο, χωρίς σώμα και ψυχή, αλλά γεμάτες από τις αναμνήσεις της προηγούμενης ζωής τους και τρομάζοντάς τους ήταν σαν να ήθελαν να τους θυμίσουν ότι δεν πρέπει να τους ξεχνούν, γιατί ζωή χωρίς την μνήμη των παλαιών που έρχεται από τα βάθη του χρόνου, είναι ζωή που δεν διαφέρει και πολύ από τον θάνατο..............
Υπάρχουν άραγε λοιπόν βρυκόλακες??? Ίσως Ναί...........Ίσως Όχι. 
Πάντα όμως ο σκοτεινότερος δαίμονας και ο νυκτερινός δραπέτης του κάτω κόσμου, ο βρικόλακας, θα ελκύει και θα τρομάζει τους ανθρώπους, γιατί στην μορφή του θα προβάλλεται η ανθρώπινη προσδοκία για μια αθάνατη ζωή, αλλά και γιατί στην μορφή του  θα προβάλλεται επίσης και ο ανθρώπινος φόβος για την ανυπαρξία της ζωής μετά τον θάνατο.... 


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ν.ΠΟΛΙΤΗΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ
Δ.ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥ, Τοπωνυμικά παράδοξα.
Γ.ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, Η Μυστική Αθήνα.
Κ. ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, Ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα.
Νέα εφημερίς Άνδρου.
copyright Ε. Χρονόπουλος [Stathis Xron]-2012

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ....Στιγμές στο χρόνο και στη Μνήμη



Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ του Ποντιακού Ελληνισμού, που είναι ένα γεγονός ιστορικώς τεκμηριωμένο, ενετάσσετο σε οργανωμένο σχέδιο εξοντώσεως όλων των μειονοτήτων που διαβιούσαν στο χώρο της Μικράς Ασίας. 
Το σχέδιο αυτό των Νεότουρκων ολοκληρώθηκε από το καθεστώς του Κεμάλ με την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την πυρπόληση και τη σφαγή της Σμύρνης. Υπεύθυνοι για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είναι ο Μουσταφά Κεμάλ, ο Ινονού και ό Τοπαλ Οσμάν. Οι διαδοχικές γενοκτονίες του Ποντιακού Ελληνισμού, έγιναν από τις στρα-τιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του Τουρκικού Κράτους, μεταξύ του 1908 και του 1915 και μεταξύ του 1915-1918 και 1919-1922. Από το 1915, όποτε άρχισαν οι μαζικές εκτοπίσεις Ποντίων με την δημιουργία Ταγμάτων Εργασίας (με την καθοδήγηση του Γερμανού Συνταγματάρχου Λίμαν Φον Σάντερς) μέχρι το 1922, εξοντώθηκαν από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς άνω των 350.000 Ποντίων.
Ειδικότερα, οι συστηματικές σφαγές των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους, άρχισαν ουσιαστικώς από του έτους 1908 και ετερματίσθησαν το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών που έγινε με την Συνθήκη της Λωζάνης της 24ης Ιουλίου του 1923, όποτε οι επιζήσαντες Πόντιοι αφίχθησαν στην Ελλάδα και εγκατασταθέντες επί το πλείστον στην Μακεδονία και την Θράκη, απετέλεσαν δυναμικό παράγοντα του εθνικού κορμού, διακρινόμενοι για την φιλοπατρία, την εργατικότητα, την φιλοξενία και την πιστή προσήλωσή τους στα αθάνατα Ελληνοχριστιανικά μας Ιδεώδη.[1]

Παρακάτω παρατίθεται το κεφάλαιο Ιστορικά τεκμήρια, το οποίο είναι τμήμα από το εξαιρετικό, Διδακτικό Εγχει-ρίδιο - Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ. Aυτό το διδακτικό εγχειρίδιο αναφέρεται στους Έλληνες του Πόντου, των οποίωνοι πρόγονοι είχαν αποικήσει την περιοχή κατά μήκος της νοτιοανατολικής ακτής του Εύξεινου Πόντου (Μαύρη Θάλασσα), από τον 8ο αιώνα π.Χ. . Το διδακτικό εγχειρίδιο για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δημοσιεύτηκε από την Ποντιακή κοινότητα του Σικάγο, «Ξενιτέας», τον Οκτώβριο του 2006 στην αγγλική γλώσσα με τον τίτλο «The Pontian Greek Genocide: A teaching unit». Η μετάφραση και η επιμέλεια στην ελληνική γλώσσα έγινε τον Ιανουάριο του 2007.  


ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Έγγραφο 1: 
Από το βιβλίο «Οι διώξεις των Ελλήνων στην Τουρκία πριν από τον ευρωπαϊκό πόλεμο» του Αλέξανδρου Παπαδόπουλου:


... Στην αρχή του 1914, αυτοί (οι Νεότουρκοι) χρησιμοποίησαν όλα τα πιθανά απάνθρωπα και βίαια μέσα με τα οποία στόχευσαν στην καταστροφή του Ελληνισμού. Κατ' αρχάς, προσπάθησαν να καταστρέψουν τους Έλληνες με το να επιτεθούν στην υλική ευημερία τους. Αυτό επιδίωξαν να επιτύχουν με έναν εμπορικό αποκλεισμό (μποϊκοτάζ), τον οποίο οι κυβερνήτες και οι υποκυβερνήτες τον επέβαλλαν με τη μετάβαση τους στις ελληνικές πόλεις και χωριά. Το μέτρο επιβλήθηκε από τους Τουρκοκρήτες (Τούρκοι από την Κρήτη) και των προσφύγων από άλλα μέρη, των οποίων καθήκον ήταν, να υιοθετηθεί η στάση τους για τα χριστιανικά καταστήματα και να αποτραπεί η είσοδος Τούρκων σε αυτά. (σ. 72-72)

Έγγραφο 2: 
Από την έκθεση του James Morgan, Βρετανό Εν ενεργεία Γενικό Πρόξενο στη Θεσσαλονίκη, 2 Ιουνίου 1914:
Οι πρόσφυγες στο πλοίο «Βασιλιάς του Βελγίου» ήταν από τρία διαφορετικά χωριά και η διαδικασία που υιοθετείται προκειμένου αυτοί να αναγκαστούν να φύγουν, φαίνεται να είναι η ίδια σε κάθε περίπτωση. 
Οπλισμένοι Μουσουλμάνοι θα περικύκλωναν και θα έμπαιναν στα χριστιανικά χωριά τη νύχτα και με πυροβολισμούς ή με το κτύπημα στις πόρτες των σπιτιών ή τις απειλές στους χωρικούς θα δημιουργούσαν μια κατάσταση πανικού μεταξύ των τελευταίων. Την ημέρα οι μουσουλμάνοι θα καλούσαν τους χωρικούς να αποχωρήσουν από την Τουρκία το συντομότερο δυνατόν και θα εκφράζονταν ελεύθερα οι απειλές της κατάσχεσης των αγαθών και της σφαγής . Σπάνια παρατηρήθηκε βίαιη αντίδραση από την πλευρά των χωρικών, αν και από τα τρία αυτά προσφυγικά χωριά, δέκα κάτοικοι τους είχαν σκοτωθεί. Μην βλέποντας καμία ελπίδα για το μέλλον και καμία παύση της μουσουλμανικής δίωξης, οι κάτοικοι κάθε ενός από τα τρία χωριά μάζεψαν τελικά όλα τα υπάρχοντά τους, συμπεριλαμβάνοντας τα έπιπλα και τις καμπάνες της εκκλησίας, και τα μετέφεραν στην ακτή και επιβιβάστηκαν χωρίς χαρτιά και χωρίς τίποτα από τα αγαθά τους, για την Ελλάδα. Τα εγκαταλειμμένα χωριά καταλήφθηκαν αμέσως από τους Μουσουλμάνους. (Γενοκτονία, 13, σελ. 50)

Έγγραφο 3: 
Από το βιβλίο «Η Μάστιγα της Ασίας» του George Ηorton, Αμερικανού Γενικού Προξένου στην Εγγύς Ανατολή:


«Τον Ιανουάριο του 1916, άρχισαν οι εκτοπίσεις των Ελλήνων από τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτοί οι Έλληνες ήρθαν μέσω της πόλης Μερζιφούντας κατά χιλιάδες, περπατώντας για 3 ημέρες μέσα στα χιόνια και τις λάσπες και με άσχημο χειμερινό καιρό. Χιλιάδες κατάρρεαν στο δρόμο από την εξάντληση, κι άλλοι έφταναν στη Μερζιφούντα σε ομάδες σε ομάδες των πενήντα, των εκατό και των πεντακοσίων, πάντα κάτω από τη συνοδεία των Τούρκων χωροφυλάκων. Το επόμενο πρωί, οι δυστυχείς πρόσφυγες ξανάπαιρναν το δρόμο και έτσι η εξόντωσή τους με την οδοιπορία ήταν ακόμη πιο ριζική από τη σφαγή που είχαν υποστεί προηγούμενα οι Αρμένιοι. (σ. 194) 

Έγγραφο 4: 
Από μια έκθεση του υπολοχαγού Slade (του Βρετανικού ναυτικού) σχετικά με την κατάσταση κατά μήκος της νότιας ακτής της Μαύρης Θάλασσας, 11 Σεπτεμβρίου, 1919:





Συχνά συμβαίνει οι γυναίκες που έχουν αρπαχθεί και εξισλαμισθεί όπως και τα παιδιά, να βρίσκονται σε κατάσταση μάλλον καλύτερη από εκείνη που θα είχαν κάτω από την φροντίδα των δικών τους κοινοτήτων, αφού στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οι οικογένειές τους δεν υπήρχαν πλέον. (Γενοκτονία, 13, σελ. 125)




Έγγραφο 5: 
Από μια «Έκθεση Διαμαρτυρίας» του Locum Tenensτου Ελληνικού και του Αρμενικού Πατριαρχείου στη Βρετανική Υψηλή Αρμοστεία, Κωνσταντινούπολη, 18 Οκτωβρίου 1919:
Αυτό που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί σήμερα είναι η αποκαλούμενη "λευκή" σφαγή. aεν θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς την καλλιέργεια των χωραφιών τους. Τα χωράφια τους ήταν έξω από τα χωριά, και η κατάσταση ήταν τέτοια που δεν τολμούν να πάνε σε αυτά. Ο Τούρκος, όσο δειλός και ενδοτικός ήταν δέκα μήνες πριν [στο τέλος του Α’ παγκόσμιου πολέμου], τόσο σήμερα είναι υπερόπτης και απειλεί. (Γενοκτονία, 13, Σ. 135-136).


Έγγραφο 6: 
Από μια έκθεση του Stanley K. Hopkins της Οργάνωσης Περίθαλψης της Εγγύς Ανατολής, 16 Νοεμβρίου 1921:

Μετά την αναχώρησή μου από τη Σαμψούντα στο ταξίδι επιστροφής μου στο Harpoot είδα τους ηλικιωμένους Έλληνες της Σαμψούντας που είχαν εκτοπιστεί. Πολλά από αυτά τα άτομα ήταν αδύναμα, αλλά παρόλα αυτά πιέζονταν να περπατήσουν μία απόσταση τριάντα μιλίων ημερησίως και δεν υπήρχε κανένα μεταφορικό μέσο διαθέσιμο για εκείνους που ήταν αδύνατοι ή άρρωστοι. δεν υπήρχαν τρόφιμα γι΄ αυτούς. Σε αυτό το ταξίδι πέρασα δίπλα από πολλά πτώματα Ελλήνων που βρίσκονται στην άκρη του δρόμου, οι οποίοι είχαν πεθάνει από αυτήν την έκθεση στις κακουχίες. Πολλά από αυτά τα σώματα ήταν γυναικών και κοριτσιών με τα πρόσωπα στραμμένα στον ουρανό, καλυμμένα με μύγες.. (Γενοκτονία, 13, Σ. 219-220)



Έγγραφο 7: 
Από το άρθρο στην εφημερίδα Παρατηρητής της Χριστιανικής Επιστήμης, 31 Μαΐου, 1922, με τίτλο «Οι σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους συνεχίζονται», του Herbert Adams Gibbons (Τραπεζούντα Μαΐου 24):
Παρά τις επαναλαμβανόμενες κενές αρνήσεις, οι Τούρκοι της Άγκυρας ακολουθούν μια σκόπιμη και άσπλαχνη πολιτική εξολόθρευσης των Ελλήνων, και διαπιστώνω ότι η Τραπεζούντα έχει εκκαθαριστεί από τον υπόλοιπο χριστιανικό πληθυσμό. δύο χρόνια πριν υπήρχαν εδώ 25.000 Έλληνες . Σήμερα, μεταξύ των ηλικιών 80 και 14, ανάμεσα στον ανδρικό πληθυσμό υπάρχουν μόνο 6 ιερείς και 10 πολίτες. Κανείς γιατρός, κανείς δάσκαλος δεν έχει απομείνει. Τα ελληνικά νοσοκομεία και τα ελληνικά σχολεία είναι κλειστά και ακόμη και τα ιδιωτικά μαθήματα στα σπίτια απαγορεύονται. aεν υπάρχει κανένας Έλληνας στις επιχειρήσεις. Οι Έλληνες ήταν το πιο ακμάζον στοιχείο εδώ, με τα όμορφα σπίτια, ένα θαυμάσιο νοσοκομείο, τις μεγάλες καλοκαιρινές βίλες στους λόφους αλλά τώρα που έχουν φύγει οι πατέρες και οι σύζυγοι και οι γιοι, οι γυναίκες βυθίζονται σε βαθιά φτώχεια . Βλέπω τις γυναίκες να σκάβουν χαντάκια, να δίνουν τις πέτρες στους κτίστες, να κουβαλάνε βαριά φορτία με γυμνά πόδια και με κουρέλια. Είναι αυτές τώρα οι εργάτες του λιμανιού. Τώρα, μετά από την απέλαση όλων των μεγαλύτερων αγοριών, η τουρκική κυβέρνηση της Άγκυρας έχει διατάξει τη βίαιη προσαγωγή των παιδιών από 11 μέχρι και 14 ετών. Είναι μια σπαρακτική θέα να βλέπει κάποιος τα φτωχά μικρά παιδιά να οδηγούνται μέσα από τους δρόμους, σαν κοπάδια ζώων, στο κυβερνείο, όπου ρίχνονται σε ένα ακάθαρτο υπόγειο μπουντρούμι. Περίπου 300 παιδιά συλλέχθηκαν έτσι στις 20 Μαΐου στην Τραπεζούντα.

Έγγραφο 8: 
Από άρθρο στην Εφημερίδα Καθημερινό Βήμα του Σικάγου με τίτλο «Νέες κοπέλες του Σικάγο αψηφούν το θάνατο για να βοηθήσουν τους πρόσφυγες και να παλέψουν τις αρρώστιες στη Μικρά Ασία», Otis Swift, 31 Δεκεμβρίου 1922:
Κατά μήκος των έρημων ακτών της Μαύρης Θάλασσας, στη Σαμψούντα, Τραπεζούντα και Σινώπη όπου οι ορδές των Ελλήνων και Αρμένιων προσφύγων αναμένουν την εκκένωση, οι γυναίκες και τα κορίτσια του Σικάγου σήμερα παίζουν έναν προεξέχοντα ρόλο στη σκληρή εργασία της Αμερικανικής Περίθαλψης. Η δεσποινίς Charlotte R. Willard, Λεωφόρος Union 7613, βοηθός διευθυντή του ορφανοτροφείου περίθαλψης της Εγγύς Ανατολής, είναι σε έναν απομονωμένο σταθμό περίθαλψης στο Marsovan, πενήντα μίλια από τη Μαύρη Θάλασσα, όπου έχει ελέγξει την εκκένωση 2.600 ορφανών κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών. Η δεσποινίς Willard ελέγχει τώρα πλήρως το σταθμό, λόγω του θανάτου του διευθυντή George J. Williams Foxburg, PA. , ο οποίος κρυολόγησε μεταβιβάζοντας τα ορφανά πέρα από την έρημο σε μια χιονοθύελλα την προηγούμενη εβδομάδα και πέθανε μέσα σε τρεις ημέρες. Η μόνη Αμερικανίδα γυναίκα στην περιοχή, αντιμετωπίζει το καθήκον να στείλει 5.000 ορφανά στην παραλία μέσα από δρόμους όπου καραβάνια αποκόπηκαν και ληστεύτηκαν από τα «άτακτα» σώματα σε παρα πολλές παρόμοιες αποστολές στη διάρκεια του χειμώνα. Η δεσποινίς Elizabeth Thorn, μια εκπαιδευόμενη νοσοκόμα, υπηρετώντας στο Erivan, στην Αρμενία, στη σκιά του Ararat, όταν μια επιδημία ευλογιάς προκάλεσε το θάνατο 300 ανθρώπων σε μια εβδομάδα. Η επιδημία προήλθε από τα ελληνικά σκάφη αγκυροβολημένα στο Βόσπορο που μετέφεραν πρόσφυγες. Η κυβέρνηση της Άγκυρας απαγόρευε την αποβίβαση επιπλέον προσφύγων.

Έγγραφο 9: 
Από τις «Μαρτυρίες Επιζώντων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου» , (Αυστραλιανό ίδρυμα για το Ολοκαύτωμα και τη Γενοκτονία) από τον κ.Βασίλειο Αναστασιάδη:
Γεννήθηκα στην Καισαρεία στην περιοχή, Καππαδοκίας, το 1912 ... Όταν οι Τούρκοι, επιτέθηκαν στο Πελεμέτ, στους Γάλλους, τότε ήταν που τους Έλληνες και ειδικά εκείνους που εργάζονταν στους σιδηροδρόμους, μας πήγαν στην εξορία, τους άνδρες χωριστά από τις γυναίκες, και τις γυναίκες χωριστά από τα παιδιά. Τα παιδιά τα πήγαν στο Ζουγκουλτάχ. Δίπλα μας ήταν ένα στρατόπεδο για Έλληνες φυλακισμένους που όλοι αυτοί οι σκλάβοι εργάτες πέθαναν αργότερα εκτός από έναν. Ο μόνος επιζών ήταν ο Δημήτριος Παϊραχτάρογλου. Οι «στρατιώτες» αυτοί μας έδωσαν μέρος από τα πενιχρά δελτία τροφίμων τους, έτσι ώστε να μη πεθάνουμε από την πείνα. Όταν ειδοποιήθηκε ο Ερυθρός Σταυρός ( για την αιχμαλωσία μας ) και ήρθε να μας ψάξει, οι Τούρκοι μας μετακινούσαν στη διάρκεια της νύχτας. Ένας χριστιανός φυλακισμένος που χρησίμευε για φρουρός μας, είπε στον Ερυθρό Σταυρό πού ήμαστε κρυμμένοι, με την προϋπόθεση ότι θα τον ελευθέρωναν και αυτόν. Έτσι σώθηκαν εκατόν πενήντα παιδιά. 

Έγγραφο 10: 
Από το βιβλίο «Ούτε το όνομά μου» από τη συγγραφέα Thea Halo (ιστορία της μητέρας της Sano):
Σταματήσαμε στο δρόμο σαν ένας σωρός από πέτρες στο ποτάμι. Οι εξασθενημένοι εξόριστοι περνούσαν γύρω μας και συνέχιζαν την πορεία τους. Η μητέρα πήρε τη Μαρία από την πλάτη της Χριστοδούλας και την κράτησε στα χέρια, καθώς τα δάκρυά της ξέπλεναν το άψυχο πρόσωπο της Μαρίας. «Κινηθείτε!» φώναξε ένας στρατιώτης καθώς βημάτιζε προς το μέρος μας. «Το μωρό μου», είπε η μητέρα. Κράτησε τη Μαρία γυρίζοντάς την προς τον στρατιώτη για να τη δει, λες και περίμενε ότι θα ένιωθε και αυτός λίγο από το πόνο και την ταραχή της. «Το μωρό μου». «Πέταξε το, εάν είναι πεθαμένο!» φώναξε. «Κινηθείτε» «Άσε με να τη θάψω», του είπε η μητέρα κλαίγοντας και παρακαλώντας. «Πέταξε το !» Φώναξε πάλι, σηκώνοντας το μαστίγιό του, «Πέταξέ το!» Η μητέρα έσφιξε το σώμα της Μαρίας στο στήθος της καθώς σηκωνόμασταν όρθιοι κοιτάζοντάς τον έκπληκτοι. Το πρόσωπό της είχε πάρει μια βασανισμένη έκφραση όπως δεν το είχα δει ποτέ πριν. Ο πατέρας ήρθε για τη Μαρία, για να την τοποθετήσει κάτω , υποθέτω, αλλά η μητέρα την κρατούσε ακόμα πιο σφιχτά. Μετά περπάτησε μέχρι το μεγάλο πέτρινο τοίχο που χώριζε την πόλη από το δρόμο και σήκωσε τη Μαρία για να την ξαπλώσει πάνω στην κορυφή του τοίχου σαν να την άφηνε πάνω σε ένα βωμό εμπρός στον Μεγαλοδύναμο.[...] [2]

Ποντιακός Σύλλογος Σικάγο
P.O. Box 6127
Bloomingdale, IL. 60108-6127, USA
www.pontiangreeks.org
 
Βιβλιογραφία
[1]  Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων - του Κων/νου Β. Χιώλου δρος Ν., Προέδρου Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων
[2] Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ - Διδακτικό εγχειρίδιο. Ελληνική έκδοση.  ΗΠΑ- Ελλάδα 2012

EΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ: Στ. ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ