Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Η από 29.8.1822 Διακήρυξη της Ελληνικής Επαναστατικής κυβέρνησης προς το Συνέδριο της Βερόνας.


 "Δεκαοκτώ ήδη όλόκληρον μήνες διέτρεξαν, άφ' ού ή Ελλάς ήρχισε νά πολεμή μέ τόν έχθρόν τού Χριστωνύμου πληρώματος. 
Το Συνέδριο της Βερόνας , 8 Οκτ.-2 Δεκ, 1822 και στο οποίο συμμετείχαν
τα απολυταρχικά κράτη της Ιεράς Συμμαχίας: Ρωσία, Αυστρία, Πρωσσία,
Γαλλίας και Αγγλίας, ως και δεκάδες ηγεμόνες της Ιταλικής Χερσονήσου
"Ολαι αί δυνάμεις τού Μωαμεθανισμού συντρέξασαι αγωνίζονται νά έξολοθρεύσουν τό 'Εθνος των Ελλήνων. Ή Ευρωπαϊκή καί 'Ασιατική Τουρ­κία, καί αύτή ή 'Αφρική, καθοπλίζονται άμιλλώμεναι διά νά υποστη­ρίξουν τήν σιδηραν μάστιγα, ή όποία έν διαστήματι τοσούτων αιώνων καταθλίβει τό γένος τών 'Ορθοδόξων Χριστιανών, καί σήμερον σκοπεύει τήν έξόντωσιν αύτού. 
'Από τήν αρχήν τού πολέμου μέχρι τούδε δίς ύψωσεν ή ‘Ελλάς τήν φωνήν της διά μέσου των νομίμων αύτής παραστα­τών, έξαιτουμένη τήν συνδρομήν καί άντίληψιν των Χριστιανικών Βα­σιλείων τής Ευρώπης, ή τέλος άπαιτούσα, δικαίω τώ λόγω, τήν άκριβή άπό μέρους αύτών ουδετερότητα είς τόν παρόντα ιερόν αύτής πόλεμον. Σήμερον δέ, έπειδή μία έπίσημος συνέλευσις τών κρατίστων Βασιλέων αύτής συγκροτηθείσα είς τήν Ίταλικήν Χερσόνησον, έπισήμως συνδιασκέπτεται καί προνοουμένη περί τών ίερών συμφερόντων καί δικαιω­μάτων είς όλα τά έθνη, άποδέχεται έκ συμφώνου τήν παρ' αύτής τής συνελεύσεως έλπιζομένην διάρκειαν τής παγκοσμίου ειρήνης, καί άσφάλειαν παντός δικαιώματος κατά τό εικός ή προσωρινή Διοίκησις τής ‘Ελλάδος παραβαίνει τά έπικείμενα ίερά αύτής χρέη άν δέν έκθέση έκ νέου πρός τούς ύπερτάτους συμμάχους Μονάρχας τήν αληθή κατάστασιν τού όποιου παριστάνει 'Εθνους τών ‘Ελλήνων, τά δικαιώματα αύτού, όσα έννόμως ζητεί καί τέλος τήν σταθεράν άπόφασιν τών Ελλήνων ή νά δικαιωθούν άπό τούς έπιγείους έθνάρχας, καθώς εύρον χάριν ένώπιον τού υψίστου Θεού, ή νά άπολεσθούν, άλλά Χριστιανοί καί έλεύθεροι.
Ποταμοί αίματος έρρευσαν έως σήμερον, άλλ' όμως ή τού ζωοποιού Σταυρού τροπαιοφόρος σημαία, ύψωθείσα, κυματίζει ήδη είς τά ώχυρωμένα τείχη τής Πελοποννήσου, τής 'Αττικής, τής Εύβοιας, τής Βοιωτίας, τής 'Ακαρνανίας, είς τό πλείστον μέρος τής 'Ηπείρου καί Θεσσαλίας, είς τήν Κρήτην καί είς τάς νήσους τού Αιγαίου Πελάγους. Τοιαύτη είναι ή πρόοδος, τοιαύτη ή παρούσα κατάστασις τών Ελλη­νικών πραγμάτων, είς τήν οποίαν όσοι γνωρίζουν τήν Τουρκίαν, είναι βέβαιον ότι δέν δύνανται οί "Ελληνες νά. άποθέσουν τά όπλα, είμή αποκτήσαντες δι' αύτών τών όπλων, ή διά συμβιβασμού όλα τά συνιστώντα τήν πολιτικήν των ύπαρξιν άπόλυτον, άνεξάρτητον καί περιτειχισμένην μέ όλα τά έθνικά δικαιώματα, ώς μόνην έγγύησιν ίκανήν ν' άσφαλίση τό άνέπαφον τής ίεράς θρησκείας, τήν ζωήν των πολιτών, τήν ίδιοκτησίαν καί τήν τιμήν του.
Εάν δέ ή Εύρώπη φροντίζουσα περί τής διατηρήσεως τής παγκοσμίου ειρήνης, συγκαταβαίνη νά πραγματευθή μέ τήν 'Οθωμανικήν πόρταν, έπί σκοπώ νά συμπεριλάβη καί τό Έλληνικόν Έθνος είς έν καί τό αυτό σύστημα γενικής ειρήνης, έπ' αύτή τή υποθέσει καί ή προσωρινή τής Ελλάδος Διοίκησις σπεύδει νά διακηρύξη έπαγγελματικώς διά τής παρούσης, ότι ούδέποτε θέλει παραδεχθή καμμίαν συνθήκην, όσον ώφέλιμος καί αν είναι κατά τό φαινόμενον, έν όσω οί έννόμως άποσταλέντες αυτής πρέσβεις δέν έπιτύχουν τήν πρέπουσαν άκρόασιν, άπολογούμενοι ύπέρ τών δικαιωμάτων τής Ελλάδος, καί έκτιθέμενοι τά όσα ευλόγως, άπαιτεί καί ποίαι είναι αί χρείαι καί τά ίερώτερα αύτής συμφέροντα……
Έν "Αργει, τή 29 Αυγούστου 1822 και δεύτερον της Ανεξαρτησίας
Έν άπουσία του Προέδρου του Νομοτελεστικού.
Ό αντιπρόεδρος Θάνος Κανακάρης.
ΠΗΓΕΣ: Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια-Ελλάς, Τόμος Γ΄,σελ. 88
Σπυρίδων Τρικούπης: Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Ο Σικελικός Εσπερινός και η σφαγή των Γάλλων στο Παλέρμο τον Μάρτιο 1282.



Σικελικoί Εσπερινοί [Ιταλ: Vespri Siciliani] ήταν η ονομασία της επανάστασης των Σικελών το 1282 μ.Χ. ενάντια στο καθεστώς του Καρόλου Ανδεγαυού [ντ΄Ανζού], Φράγκου βασιλιά ο οποίος με την Παπική  συναίνεση είχε καταλάβει το Βασίλειο της Σικελίας το 1268 και εμφανιζόταν ως ο επίδοξος κατακτητής του Βυζαντίου. Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος σε συνεργασία με τον Πέτρο Γ΄της Αραγωνίας πιθανολογείται ότι αναμείχθηκαν στον ξεσηκωμό του λαού, και τελικά η Σικελία πέρασε υπό Αραγωνικό έλεγχο που απορρόφησε την διάθεση των Σικελών να διώξουν τους καταπιεστές τους. Η επανάσταση ονομάστηκε έτσι γιατί ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των Εσπερινών της Μεγάλης Δευτέρας  στις 30 Μαρτίου 1282. Ήταν η απαρχή του Πολέμου των Εσπερινών που μέχρι το 1302.

*********
Σικελικός Εσπερινός
Μάρτιος του 1282 
Παλέρμο



 Η νύχτα που αφήσαν τις κραυγές τους
να σκίσουν τους ορίζοντες
όταν το αστροπελέκι χτυπούσε
και οι πεδιάδες βάφονταν στο αίμα
και οι κλαγγές των όπλων και τα ποδοβολητά
έσπερναν άγριο τρόμο
όταν τα σύννεφα μαζώχτηκαν σε ένα κουβάρι σκόνης
και οι χαίτες στον Αίολο ανεμίζαν
κι απ' τα ρουθούνια των αλόγων
καυτό το χνώτο εκτοξευόταν
μαζί με χλιμιντρίσματα
οιμωγές και κατάρες

Ήταν εκείνος ο Εσπερινός
που σιώπησαν τα αηδόνια
και μίλησαν οι σπάθες
που τα κορμιά σαν σπασμένα τσαμπιά σταφύλια
λύγισαν για να μπουν στα πατητήρια
της εύφορης μεσογειακής γης
και με τους άλικους χυμούς τους
την σαρκοβόρα δίψα του -που-δεν-χορταίνει-για-αίμα-
να κορέσουν
Σκίστηκαν τα ουράνια
σκίστηκαν κι οι ιμάντες στους θώρακες
που πανοπλίες και μέταλλα βαστούσαν
και φάνηκαν οι καρδιές γυμνές

έτοιμα για τον αιμοδιψή σφαγέα τα σφάγια

Ήταν ο εσπερινός που σίγησαν τα δάση
και τα κλωνάρια κι οι κορμοί δακρύσαν
και δάκρυα μαύρα
όχι ανθρώπων μόνο, μα ολάκερης της πλάσης
τη γη ποτίσαν για τις χιλιάδες τις ψυχές
τις μαύρες
τις πονεμένες και ανήλεα σφαγιασμένες
και θρήνοι τα σωθικά τρυπήσαν
για το άδικο και το κακό
που βρήκε
έρημες μάνες και γυναίκες και παιδιά
που έχασαν άντρες, γιούς, συντρόφους, παλληκάρια
πάνω στους γλυκολάλητους ανθούς της νιότης
πα' στα χρυσά τους νιάτα
να μη προλάβουν να χαρούν αγάπη, έρωτα, φιλί
και τρυφερή να τρυγήσουν σάρκα
γιατί το ξίφος του εχθρού
αλλιώτικα εκέλευσε
και το μεταξένιο νήμα της ζωής τους
πρόωρα έκοψε
κι έμεινε στην Σικελική τη γη
αίμα, καπνός και κουρνιαχτός
και μαύρο, καμένο χώμα
και άψυχα παλληκαριών κορμιά
και έρημες γυναίκες
                                                                       Λούση Κ.

Ο ΣΙΚΕΛΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 


Στο ιστορικό παρελθόν των λαών, όταν η καταπίεση και η αδικία είναι τόσο μεγάλη, αρκεί ένα τυχαίο γεγονός και την οργή και το μίσος που νιώθουν για τον δυνάστη τους, να γίνει φλόγα αντίστασης και ανατροπής, τόσο έντονα δυνατή που να μπορεί έτσι ένας λαός να αλλάξει την πορεία της Ιστορίας. Μια τέ­τοια στιγμή ήταν η σφαγή των Γάλλων στην Σικελία τον Μάρτιο του 1282, που έμεινε γνωστή με το όνομα "Σικελικός Εσπερινός" και ήταν καίριας σημασίας για την ιστορία της Μεσογείου, του Βυζαν­τίου και των Ελλήνων. Όπως περιγράφει ο Στήβεν Ράνσιμαν στο σχετικό βιβλίο του "Σικελικοί Εσπερινοί" τότε ήταν που, χάρη στους Έλληνες της Κάτω Ιταλίας, σώθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τα νύχια της Φράγκων.


Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΦΌΡΟΥΣ
Ήταν το Πάσχα του 1282, όταν οι βασιλικοί πράκτορες του Φράγκου βασιλιά Καρόλου ντ' Ανζού περιέτρεχαν τη Σικελία και άρπαζαν το βιος των κατοίκων, για να οργανωθεί η εκ­στρατεία για την κατάληψη της Κωνσταντινού-πολης. Η ατμόσφαιρα στο νησί ήταν τεταμένη και εκρηκτική, λόγω της δικαιολογημένης εχθρότητας των Σικελών απέναντι στους Φράγκους κα­τακτητές. Στο Παλέρμο, ενώ όλα φαινομενικά έδειχναν ήρεμα, την ώρα που οι καμπάνες των εκκλησιών της πόλης σήμαιναν τον Εσπερινό, τον λεγόμενο Σικελικό Εσπερινό, ξεκίνησε από ένα τυχαίο γεγονός η αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση.
Ένας Γάλλος λοχίας, ονόματι Ντρουέ, επιτέθηκε σε μια νέα παντρεμένη γυναίκα από το πλήθος και μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκε μαχαιρωμένος. Οι υπόλοιποι συμπατριώτες του γρή­γορα περικυκλώθηκαν από ένα πλήθος εξαγριωμένων Σικελών, οπλισμένων με στιλέτα και σπαθιά. Δεν επέζησε ούτε ένας από τους Γάλλους ενώ, στη συνέχεια, αγγελιοφόροι ξεχύθηκαν στους δρόμους του Παλέρμο καλώντας σε εξέγερση εναντίον του κατακτητή. Οι δρόμοι γέμισαν εξαγριωμένους άνδρες, λέει ο Ράνσιμαν, που φώναζαν "Θάνατος στους Γάλλους" [Moranu li Franchiski] στα Σικελικά, και ως το ξημέρωμα είχαν βρει τον θάνατο περίπου 2.000 Γάλλοι.
Η είδηση της ανταρσίας διέτρεξε όλο το νησί και, η μία μετά την άλλη, οι σικελικές πόλεις ξεσηκώνονταν. Τα σχέδια του Καρόλου κατέρρευσαν από τους Σικελούς επαναστάτες, με αποτέλεσμα τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης, αφού ματαιώθηκε η εκστρατεία εναντίον της και ο ίδιος πέθανε από σύντομη ασθένεια, τρία περίπου χρόνια μετά. Οι ελληνογενείς πληθυσμοί της Σικελίας ανέτρεψαν τα σχέδια των τότε Φράγκων δυναστών που απέβλεπαν στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και στον ολοσχερή εκλατινισμό της Ευρώπης και των Ελλήνων.

ΠΗΓΗ: Στήβεν Ράνσιμαν: ΣΙΚΕΛΙΚΟΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΪ [Εκδόσεις Γκοβόστη/2003]