Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Η ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

H λίμνη Qiandao
Qiandao town. Κάτω από την λίμνη Qiandao στην επαρχία Zhejiang της Κίνα, κρύβεται μια αρχαία πόλη, η πόλη των Λιονταριών, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι. Η πόλη βυθίστηκε περί το 1350 μ.Χ την εποχή της Δυναστείας των Χαν. Το 1959 ανακαλύφθηκε κατά την διάρκεια της κατασκευής φράγματος. Η τουριστική αξιοποίησή της έχει γίνει τα τελευταία χρόνια. Τόσο η βυθισμένη αυτή αρχαία πόλη, όσο και η λίμνη έχει γίνει πόλος του ενδιαφέροντος δεκάδων χιλιάδων τουριστών από ολόκληρο τον κόσμο. 


Η ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ Qiandao-Η πόλη των λιονταριών!!!




























Η βυθισμένη πόλη-βίντεο


H Qiandao και η πόλη πριν την βύθισή της.





















Η λίμνη σήμερα




Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Η από 29.8.1822 Διακήρυξη της Ελληνικής Επαναστατικής κυβέρνησης προς το Συνέδριο της Βερόνας.


 "Δεκαοκτώ ήδη όλόκληρον μήνες διέτρεξαν, άφ' ού ή Ελλάς ήρχισε νά πολεμή μέ τόν έχθρόν τού Χριστωνύμου πληρώματος. 
Το Συνέδριο της Βερόνας , 8 Οκτ.-2 Δεκ, 1822 και στο οποίο συμμετείχαν
τα απολυταρχικά κράτη της Ιεράς Συμμαχίας: Ρωσία, Αυστρία, Πρωσσία,
Γαλλίας και Αγγλίας, ως και δεκάδες ηγεμόνες της Ιταλικής Χερσονήσου
"Ολαι αί δυνάμεις τού Μωαμεθανισμού συντρέξασαι αγωνίζονται νά έξολοθρεύσουν τό 'Εθνος των Ελλήνων. Ή Ευρωπαϊκή καί 'Ασιατική Τουρ­κία, καί αύτή ή 'Αφρική, καθοπλίζονται άμιλλώμεναι διά νά υποστη­ρίξουν τήν σιδηραν μάστιγα, ή όποία έν διαστήματι τοσούτων αιώνων καταθλίβει τό γένος τών 'Ορθοδόξων Χριστιανών, καί σήμερον σκοπεύει τήν έξόντωσιν αύτού. 
'Από τήν αρχήν τού πολέμου μέχρι τούδε δίς ύψωσεν ή ‘Ελλάς τήν φωνήν της διά μέσου των νομίμων αύτής παραστα­τών, έξαιτουμένη τήν συνδρομήν καί άντίληψιν των Χριστιανικών Βα­σιλείων τής Ευρώπης, ή τέλος άπαιτούσα, δικαίω τώ λόγω, τήν άκριβή άπό μέρους αύτών ουδετερότητα είς τόν παρόντα ιερόν αύτής πόλεμον. Σήμερον δέ, έπειδή μία έπίσημος συνέλευσις τών κρατίστων Βασιλέων αύτής συγκροτηθείσα είς τήν Ίταλικήν Χερσόνησον, έπισήμως συνδιασκέπτεται καί προνοουμένη περί τών ίερών συμφερόντων καί δικαιω­μάτων είς όλα τά έθνη, άποδέχεται έκ συμφώνου τήν παρ' αύτής τής συνελεύσεως έλπιζομένην διάρκειαν τής παγκοσμίου ειρήνης, καί άσφάλειαν παντός δικαιώματος κατά τό εικός ή προσωρινή Διοίκησις τής ‘Ελλάδος παραβαίνει τά έπικείμενα ίερά αύτής χρέη άν δέν έκθέση έκ νέου πρός τούς ύπερτάτους συμμάχους Μονάρχας τήν αληθή κατάστασιν τού όποιου παριστάνει 'Εθνους τών ‘Ελλήνων, τά δικαιώματα αύτού, όσα έννόμως ζητεί καί τέλος τήν σταθεράν άπόφασιν τών Ελλήνων ή νά δικαιωθούν άπό τούς έπιγείους έθνάρχας, καθώς εύρον χάριν ένώπιον τού υψίστου Θεού, ή νά άπολεσθούν, άλλά Χριστιανοί καί έλεύθεροι.
Ποταμοί αίματος έρρευσαν έως σήμερον, άλλ' όμως ή τού ζωοποιού Σταυρού τροπαιοφόρος σημαία, ύψωθείσα, κυματίζει ήδη είς τά ώχυρωμένα τείχη τής Πελοποννήσου, τής 'Αττικής, τής Εύβοιας, τής Βοιωτίας, τής 'Ακαρνανίας, είς τό πλείστον μέρος τής 'Ηπείρου καί Θεσσαλίας, είς τήν Κρήτην καί είς τάς νήσους τού Αιγαίου Πελάγους. Τοιαύτη είναι ή πρόοδος, τοιαύτη ή παρούσα κατάστασις τών Ελλη­νικών πραγμάτων, είς τήν οποίαν όσοι γνωρίζουν τήν Τουρκίαν, είναι βέβαιον ότι δέν δύνανται οί "Ελληνες νά. άποθέσουν τά όπλα, είμή αποκτήσαντες δι' αύτών τών όπλων, ή διά συμβιβασμού όλα τά συνιστώντα τήν πολιτικήν των ύπαρξιν άπόλυτον, άνεξάρτητον καί περιτειχισμένην μέ όλα τά έθνικά δικαιώματα, ώς μόνην έγγύησιν ίκανήν ν' άσφαλίση τό άνέπαφον τής ίεράς θρησκείας, τήν ζωήν των πολιτών, τήν ίδιοκτησίαν καί τήν τιμήν του.
Εάν δέ ή Εύρώπη φροντίζουσα περί τής διατηρήσεως τής παγκοσμίου ειρήνης, συγκαταβαίνη νά πραγματευθή μέ τήν 'Οθωμανικήν πόρταν, έπί σκοπώ νά συμπεριλάβη καί τό Έλληνικόν Έθνος είς έν καί τό αυτό σύστημα γενικής ειρήνης, έπ' αύτή τή υποθέσει καί ή προσωρινή τής Ελλάδος Διοίκησις σπεύδει νά διακηρύξη έπαγγελματικώς διά τής παρούσης, ότι ούδέποτε θέλει παραδεχθή καμμίαν συνθήκην, όσον ώφέλιμος καί αν είναι κατά τό φαινόμενον, έν όσω οί έννόμως άποσταλέντες αυτής πρέσβεις δέν έπιτύχουν τήν πρέπουσαν άκρόασιν, άπολογούμενοι ύπέρ τών δικαιωμάτων τής Ελλάδος, καί έκτιθέμενοι τά όσα ευλόγως, άπαιτεί καί ποίαι είναι αί χρείαι καί τά ίερώτερα αύτής συμφέροντα……
Έν "Αργει, τή 29 Αυγούστου 1822 και δεύτερον της Ανεξαρτησίας
Έν άπουσία του Προέδρου του Νομοτελεστικού.
Ό αντιπρόεδρος Θάνος Κανακάρης.
ΠΗΓΕΣ: Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια-Ελλάς, Τόμος Γ΄,σελ. 88
Σπυρίδων Τρικούπης: Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Ο Σικελικός Εσπερινός και η σφαγή των Γάλλων στο Παλέρμο τον Μάρτιο 1282.



Σικελικoί Εσπερινοί [Ιταλ: Vespri Siciliani] ήταν η ονομασία της επανάστασης των Σικελών το 1282 μ.Χ. ενάντια στο καθεστώς του Καρόλου Ανδεγαυού [ντ΄Ανζού], Φράγκου βασιλιά ο οποίος με την Παπική  συναίνεση είχε καταλάβει το Βασίλειο της Σικελίας το 1268 και εμφανιζόταν ως ο επίδοξος κατακτητής του Βυζαντίου. Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος σε συνεργασία με τον Πέτρο Γ΄της Αραγωνίας πιθανολογείται ότι αναμείχθηκαν στον ξεσηκωμό του λαού, και τελικά η Σικελία πέρασε υπό Αραγωνικό έλεγχο που απορρόφησε την διάθεση των Σικελών να διώξουν τους καταπιεστές τους. Η επανάσταση ονομάστηκε έτσι γιατί ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των Εσπερινών της Μεγάλης Δευτέρας  στις 30 Μαρτίου 1282. Ήταν η απαρχή του Πολέμου των Εσπερινών που μέχρι το 1302.

*********
Σικελικός Εσπερινός
Μάρτιος του 1282 
Παλέρμο



 Η νύχτα που αφήσαν τις κραυγές τους
να σκίσουν τους ορίζοντες
όταν το αστροπελέκι χτυπούσε
και οι πεδιάδες βάφονταν στο αίμα
και οι κλαγγές των όπλων και τα ποδοβολητά
έσπερναν άγριο τρόμο
όταν τα σύννεφα μαζώχτηκαν σε ένα κουβάρι σκόνης
και οι χαίτες στον Αίολο ανεμίζαν
κι απ' τα ρουθούνια των αλόγων
καυτό το χνώτο εκτοξευόταν
μαζί με χλιμιντρίσματα
οιμωγές και κατάρες

Ήταν εκείνος ο Εσπερινός
που σιώπησαν τα αηδόνια
και μίλησαν οι σπάθες
που τα κορμιά σαν σπασμένα τσαμπιά σταφύλια
λύγισαν για να μπουν στα πατητήρια
της εύφορης μεσογειακής γης
και με τους άλικους χυμούς τους
την σαρκοβόρα δίψα του -που-δεν-χορταίνει-για-αίμα-
να κορέσουν
Σκίστηκαν τα ουράνια
σκίστηκαν κι οι ιμάντες στους θώρακες
που πανοπλίες και μέταλλα βαστούσαν
και φάνηκαν οι καρδιές γυμνές

έτοιμα για τον αιμοδιψή σφαγέα τα σφάγια

Ήταν ο εσπερινός που σίγησαν τα δάση
και τα κλωνάρια κι οι κορμοί δακρύσαν
και δάκρυα μαύρα
όχι ανθρώπων μόνο, μα ολάκερης της πλάσης
τη γη ποτίσαν για τις χιλιάδες τις ψυχές
τις μαύρες
τις πονεμένες και ανήλεα σφαγιασμένες
και θρήνοι τα σωθικά τρυπήσαν
για το άδικο και το κακό
που βρήκε
έρημες μάνες και γυναίκες και παιδιά
που έχασαν άντρες, γιούς, συντρόφους, παλληκάρια
πάνω στους γλυκολάλητους ανθούς της νιότης
πα' στα χρυσά τους νιάτα
να μη προλάβουν να χαρούν αγάπη, έρωτα, φιλί
και τρυφερή να τρυγήσουν σάρκα
γιατί το ξίφος του εχθρού
αλλιώτικα εκέλευσε
και το μεταξένιο νήμα της ζωής τους
πρόωρα έκοψε
κι έμεινε στην Σικελική τη γη
αίμα, καπνός και κουρνιαχτός
και μαύρο, καμένο χώμα
και άψυχα παλληκαριών κορμιά
και έρημες γυναίκες
                                                                       Λούση Κ.

Ο ΣΙΚΕΛΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 


Στο ιστορικό παρελθόν των λαών, όταν η καταπίεση και η αδικία είναι τόσο μεγάλη, αρκεί ένα τυχαίο γεγονός και την οργή και το μίσος που νιώθουν για τον δυνάστη τους, να γίνει φλόγα αντίστασης και ανατροπής, τόσο έντονα δυνατή που να μπορεί έτσι ένας λαός να αλλάξει την πορεία της Ιστορίας. Μια τέ­τοια στιγμή ήταν η σφαγή των Γάλλων στην Σικελία τον Μάρτιο του 1282, που έμεινε γνωστή με το όνομα "Σικελικός Εσπερινός" και ήταν καίριας σημασίας για την ιστορία της Μεσογείου, του Βυζαν­τίου και των Ελλήνων. Όπως περιγράφει ο Στήβεν Ράνσιμαν στο σχετικό βιβλίο του "Σικελικοί Εσπερινοί" τότε ήταν που, χάρη στους Έλληνες της Κάτω Ιταλίας, σώθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τα νύχια της Φράγκων.


Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΦΌΡΟΥΣ
Ήταν το Πάσχα του 1282, όταν οι βασιλικοί πράκτορες του Φράγκου βασιλιά Καρόλου ντ' Ανζού περιέτρεχαν τη Σικελία και άρπαζαν το βιος των κατοίκων, για να οργανωθεί η εκ­στρατεία για την κατάληψη της Κωνσταντινού-πολης. Η ατμόσφαιρα στο νησί ήταν τεταμένη και εκρηκτική, λόγω της δικαιολογημένης εχθρότητας των Σικελών απέναντι στους Φράγκους κα­τακτητές. Στο Παλέρμο, ενώ όλα φαινομενικά έδειχναν ήρεμα, την ώρα που οι καμπάνες των εκκλησιών της πόλης σήμαιναν τον Εσπερινό, τον λεγόμενο Σικελικό Εσπερινό, ξεκίνησε από ένα τυχαίο γεγονός η αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση.
Ένας Γάλλος λοχίας, ονόματι Ντρουέ, επιτέθηκε σε μια νέα παντρεμένη γυναίκα από το πλήθος και μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκε μαχαιρωμένος. Οι υπόλοιποι συμπατριώτες του γρή­γορα περικυκλώθηκαν από ένα πλήθος εξαγριωμένων Σικελών, οπλισμένων με στιλέτα και σπαθιά. Δεν επέζησε ούτε ένας από τους Γάλλους ενώ, στη συνέχεια, αγγελιοφόροι ξεχύθηκαν στους δρόμους του Παλέρμο καλώντας σε εξέγερση εναντίον του κατακτητή. Οι δρόμοι γέμισαν εξαγριωμένους άνδρες, λέει ο Ράνσιμαν, που φώναζαν "Θάνατος στους Γάλλους" [Moranu li Franchiski] στα Σικελικά, και ως το ξημέρωμα είχαν βρει τον θάνατο περίπου 2.000 Γάλλοι.
Η είδηση της ανταρσίας διέτρεξε όλο το νησί και, η μία μετά την άλλη, οι σικελικές πόλεις ξεσηκώνονταν. Τα σχέδια του Καρόλου κατέρρευσαν από τους Σικελούς επαναστάτες, με αποτέλεσμα τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης, αφού ματαιώθηκε η εκστρατεία εναντίον της και ο ίδιος πέθανε από σύντομη ασθένεια, τρία περίπου χρόνια μετά. Οι ελληνογενείς πληθυσμοί της Σικελίας ανέτρεψαν τα σχέδια των τότε Φράγκων δυναστών που απέβλεπαν στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και στον ολοσχερή εκλατινισμό της Ευρώπης και των Ελλήνων.

ΠΗΓΗ: Στήβεν Ράνσιμαν: ΣΙΚΕΛΙΚΟΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΪ [Εκδόσεις Γκοβόστη/2003]

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

HERMAN HESSE: Ανθολόγιο κειμένων.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ι.  Μόνο σε βάρος του εαυτού του μπορεί να ζήσει κάποιος που ζει έντονα. Αλλά δεν υπάρχει για τον αστό τίποτα που να εκτιμάει περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό [ένα στοιχειώ­δη και υποανάπτυκτο εαυτό]
Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΠΑΣ
Με αυτό τον τρόπο πετυχαίνει την ασφάλεια και τη σταθερότητα της βάρος της έντασης της ζωής: αντί για τη μέθη με τον Θεό κερδίζει την ησυχία του, αντί για την χαρά, την ευχαρίστηση, αντί για την ελευθερία, τις ανέσεις και την καλοπέραση, αντί για τον αγώνα, την ευχάριστη ατμόσφαιρα…. Γι΄ αυτό το λόγο ο αστός εί­ναι βασικά ένα πλάσμα χαμηλής ζωτικότητας, ανήσυχο, που φοβάται κάθε αυτοεγκατάλειψη, εύκολο για να το κυ­βερνήσεις. Κατά συνέπεια έχει αντικαταστήσει τη δύνα­μη με την πλειοψηφία και το πλήθος, τη βία με τον νόμο και την ευθύνη του με το ψηφοδέλτιο [σε μυστική ψηφοφορία, την αποθέωση της ανωνυμίας]…….[Ο Λύκος της Στέπας].
ΙΙ. Όταν συγκρούεται ο άνθρωπος με την πατρίδα, λέω ότι ο άνθρωπος έχει το δίκαιο με το μέρος του……… [Γράμματα].
ΙΙΙ. Όποιος αποφεύγει τους κόπους, τις θυσίες, και τους κινδύνους που ο λαός του πρέπει να υποστεί είναι δειλόςΑλλά δεν είναι λιγότερο δειλός και προδότης αυτός που προδίδει τις αρχές της σκέψης προς χάρη των υλι­κών συμφερόντων, αυτός που, για να δώσω ένα παρά­δειγμα, έχει κάθε διάθεση ν' αφήσει τους κρατούντες ν' αποφασίσουν πόσο κάνει δύο φορές το δύο. Το να θυ­σιάσει κανείς την πνευματική ακεραιότητα, την αγάπη της αλήθειας, τους νόμους και τις μεθόδους της σκέψης σ' ένα οποιοδήποτε άλλο συμφέρον, ακόμα και σ΄ αυτό της πατρίδας του, είναι προδοσία. Όταν μέσα στη δια­μάχη των συμφερόντων και των συνθημάτων η αλήθεια, όπως και ο άνθρωπος, κινδυνεύει να υποτιμηθεί, να παραμορφωθεί και να καταπατηθεί και να ισοπεδωθεί, το μόνο μας καθήκον είναι ν' αντισταθούμε και να σώσουμε την αλήθεια - ή μάλλον, τον αγώνα για την αλήθεια - γιατί αυτό είναι το ιδεώδες του ανθρώπου!!!! [Το παιχνίδι με τις γυάλινες χάνδρες].
ΝΤΕΜΙΕΝ
ΙV. Ο πρωτόγονος άνθρωπος μισεί αυτό που κατά βάθος  σε ορισμένα στρώματα της ψυχής του φοβάται, ο πολιτισμένος, μορφωμένος άνθρωπος είναι ένας πρωτόγονος. Έτσι το μίσος των λαών και των φυλών για τους άλλους λαούς και τις άλλες φυλές στηρίζεται όχι στην ανωτερότητα και τη δύναμη, αλλά στην ανασφάλεια και την αδυναμία. Ο πραγματικά ανώτερος άνθρωπος, ο αληθινός άρχοντας, θα αισθανθεί οίκτο γι αυτόν για τον τον οποίο αισθάνε­ται ότι υπερέχει και ίσως και μερικές φορές θα αισθαν­θεί και περιφρόνηση, ποτέ όμως μίσος [Πολιτικές σκέψεις].

V. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν προσωπικές πεποι­θήσεις, έχουν μόνο αυτές της κοινωνικής τους τοποθέτη­σης, οι ενενήντα στους εκατό καπιταλιστες και σοσιαλι­στές υποστηρίζουν γνώμες που το μυαλό τους είναι εντελώς ανίκανο να τις ελέγξει [Πολιτικές σκέψεις].
VI. Θεωρώ εξωφρενικό και αξιοθρήνητο το γεγονός ότι ολόκληροι λαοί ακόμα σκύβουν σπα­σμωδικά το κεφάλι, συμπεριφέρονται με δουλοπρέπεια και εκτελούν διαταγές όταν οι ίδιες τους οι κυβερνήσεις δεν ξέρουν τι θέλουν ή τι πρέπει να κάνουν [Αδημοσίευτα Γράμματα].
VII. Εκεί όπου τα πιο ευγενή ζώα αφανίζονται, το "κουνέλι" υπερισχύει… δεν έχει απαιτήσεις, αισθάνεται ευτυχισμέ­νο και αναπαράγεται εκπληκτικά [Αδημοσίευτα Γράμματα].
VIII. Αν και δεν αναγνωρίζαμε "καλές" ή "κακές", "δεξιές" ή "αριστερές" πεποιθήσεις, αναγνωρίζουμε ωστόσο δύο ειδών ανθρώπους: αυτούς που προσπαθούν να ζήσουν σύμφω­να με τις πεποιθήσεις τους και αυτούς που τις  βάζουν στην τσέπη τους….[Γράμματα].
ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ και ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
IX. Οι άνθρωποι συνεχώς αναζητούν την "ελευθερία" και την "ευτυχία" κάπου στο παρελθόν, γιατί φοβούνται ότι κάτι  μπορεί να τους θυμίσει ότι αυτοί οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για τον τρόπο που ζούνε και έχει διαμορφωθεί η ζωή τους. Για μερικά χρόνια πίνουν και γλεντάνε και μετά κατασταλάζουν και μεταβάλλονται σε σοβαρούς κυρίους σε κάποια κρατική υπηρεσία [Ντέμιαν].
X. Είτε οι εργάτες σκοτώνουν τους εργοστασιάρχες, είτε οι Ρώσοι και οι Γερμανοί σκοτώνουν οι μεν τους δε, τίποτα άλλο δεν επιτυγχάνεται από μία αλλαγή ιδιοκτησίας [Ντέμιαν]
XI. Σύμφωνα με τη κοινή εμπειρία, ο χειρότερος εχθρός και διαφθορέας του ανθρώπου είναι η τάση - που είναι το αποτέλεσμα της διανοητικής αδράνειας, της παθητικότητας και της επιθυ­μίας να διατηρήσει κανείς την ησυχία του - της προσχώ­ρησης σε ομάδες και οργανώσεις με καθορισμένα δόγμα­τα, είτε πρόκειται για θρησκευτικές, είτε για πολιτικές [Γράμματα].
XII. Αυτός που είναι «απροσάρμοστος στον κόσμο» βρίσκε­ται πάντα στο σημείο που είναι δυνατόν ν' ανακαλύψει τον εαυτό του. Αυτός που έχει προσαρμοστεί  δεν βρίσκει ποτέ τον εαυτό του, απλώς καταλήγει στο να γίνει υπουργός [Γράμματα].
XIII. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος παγκόσμιος νόμος που είναι δυνατόν να ωφελήσει τον άνθρωπο. Οι νόμοι και οι συνταγές δεν είναι για τον άτομο-άνθρωπο, αλλά για τους πολλούς, για τις αγέλες, τα κράτη, και τις συλλογικές μορφές της ζωής. Οι αληθινές προσωπικότητες βρίσκονται σε χειρότερη αλλά επίσης και σε καλλίτερη θέση από τους άλλους: δεν έχουν την προστασία της αγέλης, δοκι­μάζουν όμως τις χαρές της δικής τους φαντασίας. Στην περίπτωση που θα επιζήσουν των νεανικών τους χρόνων έχουν να φέρουν μια βαρειά ευθύνη [Γράμματα]
Ο Herman Hesse γεννήθηκε στη Γερμανία τό 1877
και πέθανε το 1962. Το 1946 πήρε το Βραβείο Νόμπελ της λογοτεχνίας.
XIIII. Η «ανθρωπότητα» - δηλαδή η πλειοψηφία των ανθρώ­πων - ήταν πάντα εναντίον εκείνων που επιθυμούσαν το καλό, γιατί οι μάζες δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές· εί­ναι πάνω από όλα αδρανείς και δεν υπάρχει τίποτα που να μισούν περισσότερο από τις όποιες εκκλήσεις γίνον­ται στη συνείδησή τους. Η εξέλιξη πρός ανώτερα επίπε­δα, η υπερνίκηση του εγωϊσμού και της αδράνειας θα εί­ναι πάντα η δουλειά των ξεχωριστών ατόμων, ποτέ η δουλειά των πολλών [Γράμματα]. 
Ο Έρμαν Έσσε ήταν Γερμανός λογοτέχνης. Ο Έσσε γεννήθηκε στο Calw Καλβ  της Βυτεβέργης στην Γερμανία το 1877. Ξεκίνησε να εργάζεται ως βιβλιοπώλης και, παράλληλα, συνέγραφε. Έγινε γρήγορα γνωστός με τα ποιήματα και τα μυθιστορήματά του. Το 1904 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Πήτερ Κάμεντσιντ. Το 1946 τιμήθηκε με το βραβείο Γκαίτε, το 1947 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και το 1955 με το βραβείο Ειρήνης του Γερμανικού Συνδέσμου Εμπορίας Βιβλίων. Απεβίωσε στις 9 Αυγούστου του 1962. Καταδιώχθηκε από τον Ναζισμό.
ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ:
Eine Stunde hinter Mitternacht (Μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα 1899)
Peter Camenzind (Πέτερ Καμεντσιντ, 1904)
Unterm Rad (Κάτω από τον τροχό, 1906)
Εντεύθεν, 1907
Nachbarn (Γείτονες, 1908)
Gertrud (Γερτρούδη, 1910)
Umwege (Πλάγιοι Δρόμοι, 1912)
Roßhalde (Ροσάλντε, 1912)
Knulp. Drei Geschichten aus dem Leben Knulps [Κνούλπ-Τρεις ιστορίες από την ζωή του Κνουλπ, 1915)
Στο δρόμο, 1915
Demian [Ντέμιεν, 1919]
Κλάιν και Βάγκνερ, 1919
Klingsors letzter Sommer (Το τελευταίο καλοκαίρι του Κλίνγκσορ, 1920)
Siddhartha [Σιντάρτα 1922]
 Die Nürnberger Reise. (Το ταξίδι στη Νυρεμβέργη, 1927)
Der Steppenwolf (Ο λύκος της Στέπας, 1927]
Narziß und Goldmund (Νάρκισσος και Χρυσόστομος, 1930)
Die Morgenlandfahrt (Ταξίδι στο Μοργκενλαντ, 1932)
Stunden im Garten (Ώρες στον κήπο, 1936)
Das Glasperlenspiel (Το παιχνίδι με τις χάντρες 1943)
Έγραψε επίσης ποιήματα και αρκετά έργα του έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Η αρχαία πόλη Qarqur
Ενώ οι αρχαίοι πολιτισμοί σε όλη τη Μέση Ανατολή θεωρείται ότι δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν από την παγκόσμια ξηρασία που έπληξε περίπου 4.200 χρόνια πριν την περιοχή της Νοτιανατολικής Μεσογείου, της λεγόμενης Μέσης Ανατολή, ένα γεγονός, που πιστεύεται ότι είναι η πιθανή και ίσως η κύρια αιτία της κατάρρευσης των πολιτισμών της περιοχής αυτής, η αρχαία πόλη Qarqur, όπως την αποκαλούν σήμερα,  μυστηριωδώς ήκμασε.
Η αρχαία πόλη Qarqur 
Τα πλίνθινα σπίτια και αμυντικά τείχη της πόλης ανακαλύφθηκαν από τον Jesse Casana, καθηγητή ανθρωπολογίας στο πανεπι-στήμιο του Αρκάνσας και τον αρχαιολόγο Ρούντολφ Dorne-mann στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, δείχνουν ότι η πόλη ήταν ακμάζουσα, ακόμη και σε μια εποχή όπου πολλές πόλεις σε όλη τη Μέση Ανατολή είχαν εγκαταλειφθεί.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ενώ υπήρξε εκτεταμένη εγκατάλειψη πολλών από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς χώρους και αρχαίες πόλεις στην περιοχή, ο λεγόμενος οικισμός Qarqur συνέχισε να ακμάζει στην κοιλάδα του ποταμού ΟρόντηΗ ίδρυση του οικισμού Qarqur, όπως δήλωσαν οι αρχαιολόγοι, υπολογίζεται περίπου 10.000 χρόνια πριν, ήτοι το 8.500 π.Χ. και παρέμεινε εν ζωή μέχρι το 1350 μ.Χ.
Έχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες, από τότε που άρχισαν οι ανασκαφές στο χώρο. Ωστόσο, μόνο ένα μικρό μέρος της πόλης έχει βρεθεί μέχρι τώρα.
Τμήμα του αρχαίου τοίχους της Qarqur 
Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει αρχαία αντικείμενα στο χώρο. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα των ανασκαφών ήταν ένας μικρός ναός ή ιερό φτιαγμένος από πέτρα, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι τουλάχιστον από το 2.000 π.Χ. Άλλα ευρήματα περιλαμβάνουν μεγάλες μόνιμες πέτρες, κόκαλα από πρόβατα από θυσίες.
Οι επιστήμονες δεν είναι ακόμα σίγουροι για το και πώς η αρχαία πόλη επέζησε και επεκτάθηκε. 
Ο ποταμός Ορόντης
Ο Ορόντης είναι ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος ποταμός της Συρίας με συνολικό μήκος ρου περίπου τα 500 χλμ. Πηγάζει από το όρος Αντιλίβανος κοντά από την αρχαία Ηλιούπολη [Μπαλμπέκ], ανατολικά της κοιλάδας Μπεκάα, όπου ρέοντας για κάποιο διάστημα υπόγεια στη συνέχεια αναφαίνεται στη πόλη Αμάσεια [ιδρύθηκε από τον Σέλευκο Α΄] απ΄ όπου και κατευ-θύνεται από Ν. προς Β. μέχρι που φθάνει στην Αντιόχεια. Από την Αντιόχεια, [σημερινή Antakya], την οποία και παραρέει, δεχόμενος προηγουμένως δύο παραποτάμους, τους Αφρή και Καράσου, συνεχίζει με αντίθετη κατεύθυνση από ΒΔ. προς ΝΔ. όπου και τελικά εκβάλλει στη Μεσόγειο, νότια της Σελεύκεια, [σημερινή Σαμαντάγκ].
Στην αρχαιότητα φέρονταν με το όνομα Τυφών από τον γίγαντα Τυφώνα, ή Τυφωέα για τον οποίο υπήρχε ο μύθος ότι κεραυνοβολήθηκε από τον Δία από τον οποίο και άλλαξε στη συνέχεια το όνομά του. Επίσης λεγόταν και Αξιός, Δράκων και Λάδων. Στη περιοχή του Ορόντη που αποτελεί και ένα φυσικό πέρασμα με ανάπτυξη σπουδαίων πεδίων έχουν γίνει πολλές ιστορικές μάχες. Επίσης ο ίδιος ο ποταμός αποτέλεσε φυσικό σύνορο κατά διάφορες ιστορικές εποχές τόσο από τους Αιγυπτίους μέχρι και τους Σταυροφόρους και Βυζαντινούς, καλούμενος τότε από τους Ενετούς Φαρφάρ.
Το ρεύμα του ποταμού ακόμα και σήμερα είναι πολύ ορμητικό, απρόσιτο σε ποταμοπλοΐα, που δικαιολογεί τις αρχαίες ονομασίες του. Αποτελεί όμως βασικό οικονομικό παράγοντα στη γεωργική ανάπτυξη της περιοχής.
Σήμερα τον ποταμό αυτόν οι μεν Άραβες τον αποκαλούν Ναχρ-αλ-Ααζί, οι δε Τούρκοι Αζι-Νεχρί.
Αρχαιολογικά ευρήματα 

Η  Qarqur ιδρύθηκε το 8.500 π.Χ



























Οι σιδερένιες πύλες















Θυμιατήρι από τον Ναό














Αγγείο





































ΠΗΓΗ:Tell Qarqur Expedition

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ του Κώστα Κρυστάλλη


ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ. ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΣΑΙ!!!




Aντίκρυ του, σαν όμορφο
του Φειδίου άγαλμα
καθόντανε σε μάρμαρο
εκείνος ο μεγάλος
της Αλαμάνας ήρωας,
σαν Λεωνίδας άλλος,
ο Διάκος ο καταστροφεύς
κι εχθρός του Κορανίου.

Κοιτάζει όλους μια φορά
μ' αστραπηβόλα μάτια,
και με μια σοβαρότητα.
Το ζέρβιο χέρι βάνει
μέσ' στο ζερβί του το πλευρό. 
Βγάζει το γιαταγάνι,
και λέγει: «Αδέλφια, βλέπετε? 
Γίνηκε δυο κομμάτια
αυτό το γιαταγάνι μου
κι αυτό το τσακισμένο
τουφέκι μου· θα μαρτυρούν 
πάντα το θάνατο μου,
το θάνατό μου το σκληρό
και το μαρτύριο μου,
μέσ' στ' Αλαμανογέφυρο
το τόσο δοξασμένο.

Άκουσα ότι στα βουνά
μαύρη Τουρκιά πλακώνει,
ότι Σκορδιάνους διαλεχτούς 
δέκα οχτώ χιλιάδες
από κοντά τους φέρνουνε
δυό λύκοι, δυό πασσάδες,
κειός ο Κιοσέ Μεχμέτ - πασσάς, 
με τον Ομέρ - Βρυώνη.

Έμεινα με σαράντα οχτώ 
συντρόφους, παλληκάρια.
Την Αλαμάνα πιάσαμε. 
Ανάφτει το τουφέκι.
Και κάθε, κάθε μας φωτιά 
ήταν αστροπελέκι.
Τρεις ώρες πολεμήσαμε
πίσω 'πό τα λιθάρια.

Τη μιά χιλιάδα των Τουρκών 
σκορπίζαμε κι η άλλη 
πυκνότερη μας πλάκωνε. 
Σκορπιότανε κι εκείνη,
και πίσω της άλλη φωτιά 
άναφτε σαν καμίνι.
Κι εμείς τους εσκορπίζαμε
με λύσσα και με ζάλη.

Τα βόλια μας επέφτανε
ζεστά στους Οσμανλήδες
κι εκείνοι στρώνονταν στη γη.
 — Παιδιά! μη φοβηθήτε, 
παλληκαράδες, φώναξα,
σαν Έλληνες σταθήτε! 
Κτυπάτε! μη σας φύγουνε
της νίκης οι ελπίδες!

Φλογίσθη το τουφέκι (μου)
και σχίσθηκε στη μέση.
Τότε ορθός πετάζομαι,
τη σπάθη μου γυμνώνω
και μπαίνω μέσα στην Τουρκιά
και σφάζω και σκοτώνω,
κι Όμέρ - Βριώνης γλύτωσε
απ' το σπαθί να πέσει.


































Άξαφνα μούρθε τουφεκιά,
σα φλεγορό χαλάζι. 
Τσακίσθηκε κι η σπάθη μου 
και το δεξί μου χέρι.
Αδειάζω τα πιστόλια μου
και φώναξα στο ασκέρι
να με σκοτώσουνε.
Κανείς δε μ' απαντάει, δεν κράζει

Έπεσα τότε ζωντανός
στους Τούρκους και μ' αρπάζουν.
Στη μέση τους με βάλανε
οι άπιστοι φονιάδες.
Χιλιάδες μπρος και στα πλευρά,
και πίσω μου χιλιάδες.
Μου λέγουν Τούρκος να γενώ
και χρήματα μου τάζουν.

Κι Ομέρ - Βριώνης μυστικά
μ' ερώταγε στο δρόμο:
«Γίνεσαι Τούρκος, Διάκο μου, 
την πίστι σου ν' αλλάξεις,
να προσκυνήσεις στο τζαμί
και τον Αλλάχ!!!... να κράξεις??»
Κι εγώ πικρά τον ύβριζα,
και πήρε φόβο, τρόμο.

«Πάτε και σεις, κι η πίστη σας, 
μουρτάρηδες, χαθήτε,
Διάκος εγώ γεννήθηκα
και Διάκος θα πεθάνω.
Δε θέλω τη θρησκεία σας
και τα φλουριά τα χάνω»
Πέντ’  εξ ήμερες τη ζωή,
αν, θέλετε, μ' αφήτε.

Λυσσάζουν από το θυμό
οι σκύλοι. Με περνούνε
σ' ένα ελάτινο σουβλί, 
ολόρθονε με σταίνουν,
φωτιά με ξύλ' αναφτούνε
και στη φωτιά με ψένουν
σαν το κριάρι [το σφακτό]. 
Και ψητόν στο λόγγο με πετούνε.»

Είπε και σιωπή βαθειά
όλους εκεί πλακώνει·
όλοι τον Διάκο άκουγαν
κανένας δεν μιλάει.
Κρυφά, σιωπηλά ο εις 
τον άλλονε τηράει..........

Από την τριλογία του Κώστα Κρυστάλλη: ΑΙ ΣΚΙΑΙ ΤΟΥ ΑΔΟΥ, Άσμα δεύτερον-Ο Παράδεισος


Σημείωση: Αλαμάνας λεγόταν ο Σπερχειός ποταμός, οπότε λέγοντας "η γέφυρα της Αλαμάνας" εννοείται η γέφυρα του Σπερχειού ποταμού.
Stathis Xron-2012